PINK FLOYD FANS NEDERLAND

Een weekendje Pink Project, van noord naar zuid in wederom twee theaters waar ik alleen maar lof heb over de gastvrijheid en respect die ik geniet tijdens mijn verblijf aldaar. Normaal besteed ik daar geen aandacht aan in mijn verslagen, maar door wat er de week er voor in Theater Het Kruispunt te Barendrecht gebeurd is, wil ik hier heel even op terugkomen en dan afsluiten, daar menigeen mijn recensie van dat optreden heeft gemist. In de bijna 7 jaar tijd dat ik Pink Project nu al volg ben ik altijd in welk theater ook gastvrij ontvangen, laat ik dat voorop stellen. Maar in Barendrecht werd mij door een niet in de situatie in willen levende, overijverige en op haar strepen staande zaalleiding, het tweede deel van het concert uit de zaal gezet. Heel triest, maar achteraf heb ik dit afgedaan als incident. Natuurlijk was ik diep teleurgesteld, maar een dag later dacht ik; "Ach ja, volgend weekend zijn er twee concerten en ben ik er gewoon weer bij".

En wat voor concerten. Aangezien de setlijsten elk concert hetzelfde zijn, heb ik besloten om er één recensie van te maken, om niet in herhaling te vallen. Vrijdag in het Zaantheater aangekomen was men al driftig aan het sound checken en viel mij op dat ook vanavond de akoestiek dik in orde was. Ik kreeg een mooie plek op het balkon, vanwaar ik een goed overzicht had op het gehele spektakel en ik ongestoord mijn foto's kon maken. Niet helemaal uitverkocht, maar het zat goed vol en het publiek had er ook zin in.

De eerste set is deze tour het gehele Animals album integraal gespeeld met een échte seventies sfeer, gecreëerd door licht, beelden en rook. Alles klopte om mij in hoger sferen te brengen, of het nu het toetsenwerk van Erick was, de gitaarsolo's van Ruud, het basgeluid van Jason, de emotionele zang van Peet, het rauwe stemgeluid van Charles of de opzwiepende drums van Arjan............... het was weer op en top genieten met een extra vermelding voor Dogs. Mijn favoriet van de eerste set.

Na de pauze het gehele The Wall album, met de nodige animaties, stukjes muur, de Teacher en het speciale effect met het gaasdoek, die in de theaters het dicht bouwen van de muur moet vervangen. Soms hoor je achteraf wel eens mensen hier niet zó positief praten, omdat de band dan veelal half verscholen of net niet zichtbaar is. Maar mijn mening verschilt in deze.

Bij The Wall hoort het dicht bouwen van de muur. Zou men echter de muur met de piepschuim blokken helemaal opbouwen, dan is er sowieso weinig ruimte over voor scenes vóór de muur én is de band helemaal niet zichtbaar. Dus de oplossing met aan weerskanten stukjes piepschuimblokken en de vinding van het gaasdoek, vind ik een prima combinatie en oplossing voor het probleem om The Wall in theaters te spelen. Je creëert zo toch een muur en tevens een special effect met het gaasdoek, waarop ook projecties verschijnen.

Even twee nummers er uit lichten, want de show was gewoon perfect. Ten eerste Don't Leave Me Now, mijn favoriet van The Wall live door Pink Project. Elke keer weer brengt dit zoveel emotie bij mij los, dat het onvermijdelijk is om mijn tranen binnen te houden. Dat wil wat zeggen. Zelfs Roger Waters heeft dit niet bij mij teweeg gebracht tot nu toe. Wel kippevel uiteraard. Dan het nummer Hey You. Een kei sterke Charles, die terecht hier even in het zonnetje gezet mag worden. Tjonge jonge wat was die in het Zaantheater mooi.

Na het geweldige concert, nog even in het gezellige theatercafé nagepraat en dood vermoeid, maar wederom zeer voldaan achter in de auto naar huis in slaap gevallen.

De volgende dag alweer vroeg in de middag op pad, met de trein richting Eindhoven en van daar uit met de bus naar Veldhoven, want in Theater De Schalm aldaar zou de volgende voorstelling zijn, waar ik wéér bij mocht zijn. De theaterleiding had voor een andere aanpak van het geheel gekozen. De zaalstoelen hadden plaats gemaakt voor een staan gedeelte met tap en "hang" tafels. Het balkon was intact gebleven voor de liever zittende fans. In eerste instantie dacht ik van: "Oh jee staand en drinkend publiek". Maar achteraf was het onterecht zo bezorgd te zijn. Chapeau voor het publiek dat grotendeels genieters en luisteraars waren en gelukkig geen "de-week-doorpratend" publiek was, dat je toch vaker bij staande concerten tegenkomt. Met dank aan de inzet van De Schalm, had ik een mooi plekje op het balkon gekregen.

Enige jammere aan De Schalm was, dat er geen goede voorziening was om het gaasdoek te gebruiken, maar ook hier was dit "probleem" goed opgelost om een geweldig concert neer te kunnen zetten. Geheel Animals was vanavond één hoogtepunt. Ik kon geen van de songs aanwijzen die er nét even iets bovenuit kwam. Allemaal een dikke 10. Of het nu de slot solo in Sheep was, de gevoelige Pigs On the Wing, het rauwe Dog of het zweverige Pigs, het bracht mij op het puntje van mijn stoel. In de pauze raakte ik aan de praat met enkele fans, die vol lof spraken over Animals door Pink Project. Een jongere fan zei zelfs dat hij vooraf het album Animals niet op zijn favoriete Floyd lijstje had staan, maar nu dat hij het live gehoord had van Pink Project, helemaal om was. Dat zegt toch genoeg dacht ik zo. Animals is een album apart, totaal verschillend van zijn voorganger Wish You Were Here en zijn opvolger The Wall. En Pink Project laat in deze tour zien en horen dat dit toentertijd door de pers ongegrond afgebrand werd. Mijn gemiste Animals Tour in 1977, krijg ik op deze manier toch nog, maar nu door Pink Project. De passie en plezier waarmee ze op het podium staan, het altijd willen verbeteren van details om het de volgende keer nóg mooier te laten klinken, maakt dat Pink Project naar mijn mening 's werelds beste Pink Floyd tribute brengen, zonder ook maar welke tribute band dan ook te kort te doen. Laat ik dat voorop stellen, want iedereen die Pink Floyd met passie speelt, verdient van mij respect. Helaas zijn er tijdens concerten ook altijd "zeikers", maar die doen dat volgens mij bij elk tributeconcert. Het zoeken naar "fouten", het vergelijken met het

origineel en dan ben je mijns inziens verkeerd bezig en raad ik je aan gewoon lekker thuis in je luie stoel een cd van Pink Floyd op te zetten.

De tweede set, The Wall, en men was in Veldhoven nu wel heel erg nieuwsgierig na de voortreffelijke eerste set. Nou, ik kan je vertellen, het was knallen! Het was emotie! Het was bezieling! Het was kippevel en drie keer kon ik het niet geheel droog houden. Het is Pink Project die na 4 maanden na Delft zó gegroeid zijn in The Wall, dat er een volwassen The Wall staat. Ook het theatrale is geweldig gegroeid, méér contact met publiek, ze als het ware laten mee dineren van The Wall. Het samensmelten van band en publiek, het gevoel geven dat er geen verschil is tussen artiest en genieter, samen delen, samen genieten. Je ziet dat duidelijk aan de band, hoe ze zelf staan te genieten en daardoor zelf als artiest ook gegroeid zijn. Er wordt niet alleen maar gespeeld, nee, er wordt passie gedeeld. Je merkt dit aan de uitbundige ovaties, je merkt dit aan de emotionele songs als Don't Leave me Now dat het publiek muis en muis stil is.

Ook de eindsolo van Comfortably Numb was zooooooooo gaaf dat de tranen wederom in mijn ogen schoten. Zeker bij de staande en uitbundige ovatie van het publiek, ruim vóór het einde van het nummer. En voor de derde keer hield ik het niet droog bij Run Like Hell (zie videootje hiernaast). Tot slot zeker ook een vermelding waard is het theatrale van Peet en Ruud bij The Trial. Schitterend hoe ze hun hele ziel en zaligheid hierin leggen, ook daar zijn ze in gegroeid.

Al met al een geweldig weekend gehad en ik weet wel zeker dat 99,99% van de toeschouwers dit ook heeft gehad. Binnenkort spelen ze wederom in het Nieuwe Luxor in Rotterdam. Hiervoor zijn nog kaarten verkrijgbaar, maar wees er snel bij, het kan zo maar uitverkocht zijn en deze show in het Nieuwe Luxor mag je niet missen.............................................