PINK FLOYD FANS NEDERLAND

Het is vrijdagochtend de dertiende, half 10 als Peter Chattelin en ik met de auto richting Sneek vertrekken voor de perspresentatie van de Sneker Simmer 2011. Pink Project gaat daar op uitnodiging van de organisatie een spetterende The Wall show neerzetten op het parkeerterrein de Bolswarderpoort, waar plaats is voor ruim 5000 toeschouwers (zie ook het nieuws van 14 mei jl). Na een goed verlopen rit, komen we rond half 12 aan bij het nood theater, gevestigd in een voormalige kerk, alwaar PFFN teamlid Hansz ons stond op te wachten. Uiteraard was hét gesprek van de dag het optreden van Gilmour in de O2 Arena te London, de avond tevoren. Peter en ik gaan namelijk woensdag 18 mei naar de O2 Arena om The Wall te gaan zien en nu rees de vraag: Blijft het bij één optreden of worden we de 18e ook getrakteerd op een Comfortably Numb mét Gilmour? We denken van niet, maar blijven wel hopen, lol. En zo niet, dan hebben we toch The Wall in London mee mogen maken. Voor Peter een weerzien in London na 31 jaar en voor mij de eerste keer op Engelse bodem.

Na een warm ontvangst door de organisatie werd e.e.a doorgenomen en geïnstalleerd voor de pers conferentie/presentatie. Om half 1 was het tijd voor een lunch voor alle aanwezigen, dat ook goed verzorgd was. Peter zou aan de hand van videobeelden van Pink Project's The Wall in Delft, een stuk van Mother live spelen, zichzelf begeleidend op akoestische gitaar. De aanwezige Friese pers (kranten en radio), sponsors en wethouder, waren zeer enthousiast over de presentatie en terecht, want het zag er prima uit en het geluid in dit voormalige kerkje was geweldig. Hansz hielp in de tussentijd de geluidsman voor het op tijd opstarten van de juiste videobeelden, terwijl ik het maken van foto's op mij nam. Daarna vertelde Peter aan de pers in het kort waarom hij Pink Project heeft opgericht en wat men allemaal kan verwachten op 30 juli a.s. waarna de presentatie afgesloten werd met videobeelden van Comfortably Numb van het The Wall concert in Delft van 18 september 2010.

Daarna nam de pers van de gelegenheid gebruik om vragen te stellen en werd Peter nog geïnterviewd voor de Friese radio, dat 's avonds uitgezonden zou worden. Na dit alles kregen we nog een cocktail aangeboden.......... met geel rietje (lol) en werd er buiten nog even nagepraat in het Friese zonnetje. Daarbij overhandigde theater directeur Ben nog een vergrootte replica van The Wall in Dortmund, aan Peter.

Het werd hoogste tijd om de terugreis in te zetten, want 's avonds was er een optreden gepland in de Stadsgehoorzaal te Vlaardingen. Om half 3 werd afscheid genomen en met een goed gevoel reden we weer over de afsluitdijk richting het Westen.

De terugreis verliep voorspoedig tot Amsterdam, waarna de verwachtte files en langzaam rijdend verkeer de reis enigszins vertraagde. Rond kwart voor 6 kwamen we uiteindelijk toch bij de Stadsgehoorzaal in Vlaardingen aan, waar de band en technici reeds druk bezig waren met de geluids- en lichtchecks. De theater aankleding zag er een beetje oudbollig uit maar de stoelen zaten heerlijke en kon ik even uitrusten van de lange rit, al luisterend en kijkend naar de soundcheck.

De afgelopen jaren heb ik menig theater in Nederland van binnen gezien en in Vlaardingen had ik geen goed gevoel over de akoestiek van het theater. Als dat maar goed kwam. Tijdens de eerste set kwamen mijn vermoedens dan ook uit. Voor mij was het duidelijk hoorbaar, omdat ik simpel gezegd, deze show vaker zie en vergelijkingsmateriaal heb. Eigenlijk wel een beetje verwend, maar ja, ik kan het ook niet negeren. Het publiek merkte hier nauwelijks wat van en genoot met volle teugen. Terecht eigenlijk wel, want als een top band als Pink Project een wat minder geluid heeft door toedoen van de akoestiek, dan nog is het een optreden op topniveau. De zaal zat voor 80% vol, ondanks dat Pink Project vaak in deze regio optreed. Ook dat zegt genoeg over de kwaliteiten van de band.

Van de eerste set waren voor mij Sheep en de laatste solo van Pigs dé hoogtepunten. De seventies sfeer die bij Animals wordt neergezet, mede door de effecten van projecties, licht en rook was zoals gewoonlijk prima. Niet te veel poespas en juist gedoseerd. Animals duurt maar drie kwartier, dus het was alweer pauze voor je het wist en tiet voor 'n pafke en even napraten met forumlid Hummie die met zijn concertmaat ook aanwezig was. Ondertussen werd het podium gereed gemaakt voor The Wall.

Na een kleine 20 minuten zat iedereen weer in de zaal en galmde Vera Lynn door de boxen, die met de eerste tonen van In The Flesh weg geblazen werd. The Wall zat er qua geluid veel beter in wat het geheel alleen maar ten goede kwam. Rienje had vanavond de moeilijke taak om de achtergrond zang in haar uppie te doen, daar Jaqueline verhinderd was, maar chapeau! Het ging voortreffelijk. Dit team is op alles voorbereid, ook nadat in het begin van de eerste set, de gitaar van Ruud er even mee ophield, bleef men rustig verder spelen en deed de gitaar het gelukkig snel weer.

Kippenvel momenten waren er ook. De solo van Comfortably Numb en het nummer Run Like Hell waren voor mij dé hoogtepunten en zeker ook The Trial. En vanavond was het zowaar geschied.............. de videobeelden bij Empty Spaces liepen eindelijk eens volledig synchroom met de muziek. De videobeelden van de liefkozende bloemen die overgaan in een geweldadige attack kwam op het juiste moment met het gitaargeweld van Ruud. Heb ik dat tóch nog een keer mee mogen maken (lol).

Wat is zo'n avond tocxh altijd snel voorbij.......... de muur viel............ Outside The Wall kwam voorbij en het publiek gaf een minutenlange staande ovatie. Men keerde zeer tevreden huiswaarts terwijl de band nog even gezellig na praatte in de artiestenfoyer.

Daarna werd huiswaarts gekeerd, want de volgende dag moest men weer fit aantreden in Alphen a.d. Rijn. Rond 1 uur 's nachts kwam ik thuis, netjes afgezet door Erick, met zo'n 400 kilometer in de benen, helemaal kapot maar zeer voldaan en viel als een blok in slaap om zaterdag uitgerust naar het volgende concert te kunnen gaan................

Het is zaterdag middag rond 4 uur als mijn trein vanaf Hollands Spoor richting Alphen a.d. Rijn vertrekt en na een half uur aldaar aan kom. Nog even een paar minuten lopen en zie het theater Castellum al op die mooie lokatie langs de Rijn liggen. Even zoeken hoe je ook weer binnen kwam, maar dat was gauw gevonden. Een hoop kinderen in de gangen bij de kleedlokalen duidde er op dat er in de kleine zaal een ander optreden was. Al gekscherend zei ik al tegen een van de bandleden: "Hier heb je de kinderen die je bij Another Brick in wou zetten." lol!

De soundcheck liep goed en het beloofde weer een top avond te worden. Uit het verleden wist ik wel dat de akoestiek hier prima was, dus geen enkele rede om ongerust te worden. Wat een verschil met de avond er voor. Heel Animals zat er geweldig in. Je merkte dat de band ook het verschil voelde en het plezier spatte er van af. Woow, ik kan niet eens zeggen wat het hoogtepunt van de eerste set was........ het was één hoogtepunt! Ook was hier het podium diep genoeg om het grote opblaas varken mee te nemen, wat tijdens het nummer Pigs een extra dimensie hier aan geeft.

In de pauze stond voor elke bezoeker een drankje klaar in de foyer, wat je tegenwoordig steeds vaker ziet in theaters. Ook nog even met forumlid Willem gesproken. Altijd leuk als je forumleden tegen komt tijdens concerten, zeker ook als ze je aanspreken, want niet alle 440 leden ken ik van gezicht en ik ben makkelijk te herkennen met mijn PFFN vest. Jammer dat je vaak achteraf hoort dat iemand geweest is en je niet even van gedachte kon wisselen.

De tweede set............... ik zat er weer klaar voor. Vanavond trouwens mijn laatste theater concert van Pink Project voor de zomervakantie, dus voor mij nog één keer knallen. En dat gebeurde ook. Tevens zaten de gevoelige nummers zoals One Of My Turns, Don't Leave Me Now, Nobody Home, Vera en Bring The Boys Back Home er vanavond ook goed in en dan merk je pas hoe afhankelijk je bent van een goed zaal geluid. Nu kwam het aan, voelde je de emotie die hierbij hoort en kwamen de rillingen vanzelf.

Run Like Hell blijft heerlijk om te zien, zeker hoe drummer Arjan "te keer" gaat. Hey You was ook één van de hoogtepunten, mede door de goede zang van Charles (die ook in de eerste set een puike Dogs neerzette). Hey! Geen Comfortably Numb bij de hoogtepunten? Ach ja, het kan niet altijd feest zijn, lol. Hij was wel goed hoor, NO PANIK, maar ook kan dit nummer wel eens (voor mijn gevoel) anders klinken en het mij net niet raken, ja toch! En waar ligt het aan? Niet aan de artiest in ieder geval, denk meer dat het aan je eigen gevoel van het moment ligt.

Toen de laatste noot gespeeld was en het uitzinnig dankbare publiek naar huis ging, was er nog even een after party in het theater café. De vermoeidheid van dit weekend brak me wel een beetje op nu maar had het voor geen goud willen missen. Om half twee viel ik in slaap om zondags pas om half 12 wakker te worden en 's middags weer fit de kampioenswedstrijd van Ajax te kunnen zien.

Nu voorbereiden op a.s. woensdag als Peter en ik naar London afreizen om aldaar Roger Waters te zien met The Wall en wie weet................ blijven hopen, ja toch! Een verslag van deze dag, waarbij we ook nog even de (uitgebluste) schoorstenen van het Battersea Powerstation moeten omhelzen, zal z.s.m. daarna hier te lezen zijn.

Theo, 16 mei 2011

TERUG