Na de zomerstop mijn eerste Pink Project concert van het nieuwe seizoen. Deze keer in Veghel, een plaatsje tussen Eindhoven en Den Bosch. Het theater, De Blauwe Kei, met ca. 500 zitplaatsen is nagenoeg helemaal vol. Bij binnenkomst wordt nog een blaadje met publieksinfo over Pink Project verstrekt. Hierin: “Pink Project is inmiddels uitgegroeid tot een van ’s werelds meest toonaangevende Pink Floyd tribute bands. Door de specifiek gekozen stemvarianten is de overeenkomst met de orginele Floydsound schokkend te noemen’’. Nou, verdere reclame is overbodig zou ik zo zeggen.

Deze keer ben ik er met mijn broer. Hij heeft Pink Project pas één keer eerder gezien: met de uitvoering van The Wall in 1996 in Rijswijk. En van die bezetting zijn alleen Peter en Evelien nog over.

Het concert opende met Shine On You Crazy Diamond. Vergezeld van prachtige beelden op het grote scherm kwamen de bandleden in de loop van het nummer het podium op. Het genieten kon beginnen.

Na deze mooie opening kwam (verrassend) What Do You Want From Me, gevolgd door een stevige One Of These Days, waarbij het windgeluid uit alle hoeken van het theater leek te komen. En als je Arjan dan ziet drummen, lijkt het wel of de Nick Mason van 40 jaar geleden terug is.

Daarna verteld Michiel over het overlijden van Richard Wright en dat Pink Floyd het nummer Wish You Were Here vroeger voor ons heeft uitgebracht. Als eerbetoon aan Richard brengt Pink Project het nummer nu voor hem, vergezeld van veel foto’s van Richard uit de afgelopen 40 jaar. Na afloop een extra luid applaus van het publiek.

De tweeling Castellorizon en On An Island zijn ook altijd een genot om te horen, waarna het tijd was voor mijn favoriet: Echoes. Wederom geweldig gebracht en had van mij na de pauze nog een keer voorbij mogen komen. De prachtige beelden van walvissen en dolfijnen maken het compleet.

In de pauze kwam ik nog de twee hammerheadjes, zoals al bij menig concert, weer tegen. Wilma deze keer zonder fototoestel, zodat ze samen met Dries kon genieten van het concert. Na het nuttigen van een drankje was het al weer snel tijd voor deel 2.

Het was tijd voor The Wall. Achtereen kwamen In The Flesh, Another Brick In The Wall part 1, Mother en Young Lust voorbij. Gevolgd door het prachtige oudje Set The Controls For The Heart Of The Sun.

Na deze prima gebrachte nummers een stukje van Animals: Pigs On The Wing en daarna Pigs (Three Different Ones). En ja hoor (ik had de draden al zien hangen): het varken was ook weer van de partij en maakte zijn tochtje van het podium naar het balkon en terug. De uitvoering van Pigs was er weer een om in te lijsten, wat ook bleek door het daverende applaus van het publiek.

Vervolgens Hey You en daarna was het volgens Michiel weer tijd voor het laatste nummer, maar wel een hele mooie: Comfortably Numb, waarbij Ruud weer eens bewees bijna niet voor David Gilmour onder te doen.

Na het verdwijnen van de band bleef het publiek minuten lang staand applaudisseren voor een toegift. En die kwam in de vorm van een Dark Side Of The Moon uitsmijter: Breathe, Time, Breathe reprise, Brain Damage en Eclipse. Wederom een geweldige afsluiter van een geweldige avond.

Na afloop nog even nageborreld in de theaterbar. Mijn broer, geen echte Pink Floyd fan, had het ook prima naar zijn zin gehad. In de bar kwamen we ook nog Josje en Jan tegen en even later kwam Ruud met zijn zoon er nog bij. Bijzonder om nog even na te kunnen babbelen met deze meestergitarist. Na deze geslaagde avond was het rond middernacht weer tijd om richting Roosendaal te rijden.