Na een mooi zonnige middag, nam ik de trein naar onze hoofdstad. Aan gekomen in het Mokumse begon het licht te regenen, dit voorspelt normaliter niks goeds. Het tegendeel werd vanavond wederom bewezen. Na aankomst in het walhalla van de bioscopen , Pathe Tuschinski, waren de jongens en de meiden bezig met de soundcheck.
 |
Buiten de
bioscoopdeuren klonk het al fantastisch, ik ben toen stiekem door de
deuren geslopen om al een glimp van het concert mee te krijgen. Wat
een mooie zaal trouwens. Vervolgens werd ik nog begroet door een van
de beste zangeressen van Nederland, en hadden we wat bij gekletst
over het concert van “The Aussies”. De band ging toen met z’n allen
eten, waarbij ik mij weer naar de lobby begaf. Daar kwam ik onze Wilma met haar Theo tegen en nog enkele forumleden. Na wat
nicotinestokjes te hebben opgerookt, werden we binnen ontvangen met champagne.
Nou ben ik daar geen liefhebber van, dus dronk ik het smerige goedje snel
op ben ik naar m’n plaats gegaan op het balkon. Na een kwartier wachten begon
het licht te dempen, en ja hoor we waren begonnen. Na de eerste tonen van het intro begonnen m’n haren al recht overeind te staan. |
Wat een akoestiek, echt fantastisch. Na het intro ging het dak er gelijk af met In The Flesh. Vervolgens werd What Do You Want From Me gespeeld. Mother was door toedoen van Evelien ( in mijn ogen een van de beste zangeressen van Nederland ) een weelde, wat een stem heeft deze jongedame.
| Toen Set The Controls For The Heart Of The Sun ingezet werd, wist ik het zeker dit is Pink Floyd op en top en ook op zo’n goede wijze neergezet door de band. Na Set The Controls For The Heart Of The Sun was het duidelijk we gaan terug in de tijd met de echte klassiekers. Shine On Your Crazy Daimond en Wish You Were Here werden gespeeld zoals het moest maar ik miste wel wat bezieling bij deze nummers, terwijl bij One Of These Days juist wel de bezieling te merken. Als toetje voor de pauze werd Echoes gespeeld. Als ik daar nu nog aan terugdenk staan de tranen nog steeds in mijn ogen. Wat een show met fantastische lasers en een formidabel lichtplan. Na een van de hoogtepunten van het eerste set, was het tijd om de longen weer eens te gaan asfalteren en met een paar fans in de toch wel frisse deur opening na te praten over de eerste set. |  |
Met Get Your Filthy Hands Off My Desert/ The Fletcher Memorial Home werd de aftrap voor de tweede set samen met de strijkers gegeven. Gevolgd door On An Island, dit nummer werd ook zeer sterk gepeeld. Toen begon de drummer de bel te beroeren en wist ik genoeg, nu komt er een heel mooi nummer. Wat schetste mijn verbazing, High Hopes werd in mijn ogen vreselijk gespeeld, ik heb het vele malen beter gehoord van onze jongens. Maar goed je kunt niet altijd alles even vlekkeloos spelen. Na wat afzien begon het echt voor mij.
 |
 |
 |
Ik zie Animals al jaren als het beste album die Pink Floyd heeft gemaakt, dus werd ik op mijn wenken bediend. Het begon met Pigs On The Wing en gevolgd door Pigs (Three Different Ones). Hier ontbrak het ook niet aan geweldige lichteffecten en zeer mooie beelden met als hoogtepunt The Flying Pig met verlichte ogen. Fat Old Sun was hierna aan de beurt, dit stukje muzikale genot werd wederom geweldig gespeeld.
 |
Toen het intro werd
gespeeld van Perfect Sense part 1 & 2, wist ik het, mijn Evelien mocht weer aan de bak.
Tjee wat
een performance was dat, wat een vocaliteit heeft die meid.
Na dit huzarenstukje
was het tijd voor The Wall. Het begon met Hey You
en vervolgens Is There Anybody Out There?,
Nobody Home, Vera en vervolgens
Comfortably Numb.
Een
mooiere afsluiting konden we eigenlijk niet meer wensen. Noot van Theo: Nobody Home en Vera waren extra moeilijk voor Peet vanavond, daar hij beroerd en grieperig was, maar toch alles tot uit zijn tenen perste om er vocaal alles uit te kunnen halen, zoals we van hem en zijn op Roger Waters klinkende stem bij deze songs, gewend zijn. Petje af hiervoor! Mijn haren stonden in ieder geval rechtop en ik denk van menigeen onder de ruim 600 fans. |
Maar wat is een concert van Pink Project zonder The Dark Side Of The Moon? Een perfecte keuze dus, om dat te bewaren als toegift. En dat deden ze ook. Breathe werd ook zodanig neergezet, dat het concert stond als een huis. Vervolgens was het de beurt aan Time/ Breathe Reprise. En als allerlaatste toetje kwam Brain Damage/ Eclipse voorbij.
 |
 |
 |
 |
Al met al heb ik echt een wereld show gezien, met een fantastisch lichtshow en mooie animaties op het grote filmscherm. Het geluid was echt heel goed alleen werd het alles een beetje overstemd door de bass en de drums. Die stonden volgens mij net niet goed. Maar ja waarom klagen als je op terugreis nog met een brok in je keel zit nagenieten van zo iets moois. Tuschinski mag van mij part wel vaker een beroep doen op Pink Project.
 |
Jan Bakker, 25 april 2008
|
 |
