PINK FLOYD FANS NEDERLAND

Pink Project

Scheldetheater Terneuzen - 17 februari 2008

17 februari 1968 treedt Pink Floyd voor het eerst op in Nederland in hun nieuwe samenstelling, met de kersverse David Gilmour en uitgerekend in Terneuzen (en later die dag nog in Vlissingen). Precies 40 jaar later staat Pink Project in het Scheldetheater te Terneuzen om dit heugelijke feit te vieren, met een daverend concert voor meer dan 800 Pink Floyd fans.

Na een lange rit van bijna 2 uur arriveerden we ruim op tijd in het Scheldetheater te Terneuzen, alwaar we enkele forumleden konden begroeten en even onder het genot van een kopje koffie, een praatje maakten. Een weerzien met bekenden en een eerste ontmoeting met andere fans, maar ook met Joke Tuinema (organisatie Ca Ira For War Child). Fijne gesprekken die helaas te kort duurden, daar de show ging beginnen. Wij zaten op het balkon, vanwaar we een mooi uitzicht hadden en even na 20:00 uur begon het spektakel met een kleine terugblik op 40 jaar Pink Floyd in Nederland via de videoschermen. Met een nummer als In The Flesh knal je er meteen goed in en konden we ons schrap zetten voor bijna 3 uur Pink Floyd muziek in al zijn facetten.

Pink Project was vanavond aangetreden met een 6 mans formatie (de zangeressen, saxofonist en het strijkkwartet waren thuis gelaten), wat aan de ene kant uiteraard jammer is, maar ook in deze formatie, die dichter bij de roots van Pink Floyd kwam, zouden ze een voortreffelijk concert neerzetten.

Eerlijkheidshalve moet wel gezegd worden dat bij In The Flesh en de daarop volgende nummers Another Brick In The Wall part 1, One Of These Days en The Bravery Being Out Of Range, de balans in het volume van instrumenten en zang niet echt optimaal was, maar Ton de geluidsman had het daarna prima onder controle.

Hey You was zo'n nummer waarbij alles weer ging lopen zoals ik het me voorheen had voorgesteld, gevolgd door een mooie uitvoering van High Hopes. Dat geeft je toch hoop dacht ik hè. lol.

De licht effecten waren weergaloos en de videoschermen en rook maakten alles tot een geheel, alleen jammer dat het middelste scherm het liet afweten, waarop normaal gesproken de live beelden getoond werden. Dat deed echter geen afbreuk aan de kwaliteit van de band, want het Shine On You Crazy Diamond wat volgde, werd op een prima manier gespeeld, omdanks het gemis van het saxofoongedeelte. Ook de kleine misser van zanger Charles van een stukje tekst, loste hij zeer professioneel op.

Mother werd gespeeld in zijn oorspronkelijke versie, de zang werd afwisselend gebracht door Charles en Peet. Voor velen is dit even wennen, daar de meeste fans het gewendt zijn dat het gedeelte van de moeder ook door een zangeres vertolkt wordt. Ik zelf heb daar geen problemen mee, het is gewoon "back to the roots".

Hierboven een kleine impressie van de geweldige lasershow die door Frans de laserman door het theater gejaagd werd. Elke keer weer indrukwekkender en ik vraag me af: Waar houdt dit op? Wat heeft deze man nog meer in zijn mars? Vanaf het balkon had je hierop een geweldig zicht.

Het laatste nummer vóór de pauze was Echoes. Mijn favo, waar ik weer eens goed voor ging zitten. Alle elementen zaten er in van de eerste tot de allerlaatste "ping". Daarna even de benen strekken en weer tijd om met andere fans van gedachten te wisselen over de eerste set, waarbij ik alleen maar lovende woorden hoorde. En terecht!

Na de pauze bonkte de hartslag door het theater: Breathe gevolgd door Time, waarbij Arjan er weer flink op los "mepte" tijdens de intro, de zang niet altijd zuiver door de microfoon de zaal bereikte, maar het gitaarspel van Ruud dit toch tot op grote hoogte bracht en werd afgesloten met Breathe reprise.

Set The Controls For The Heart Of The Sun was zo'n "oud" nummer, waar je kippevel van kreeg. alleen al doro het feit dat je zag hoe passievol Peet hier midden in zat. Heerlijk gewoon en dat smaakte gewoon naar meer. Liefhebbers van het album Wish You Were Here werden vanavond op hun wenken bediend want na Shine On was het nu de beurt aan Welcome To The Machine, Have A Cigar en Wish You Were Here. Wederom werd mijn huid en haren op beide armen op de proef gesteld. Wat een power in de eerste twee en wat een gevoel in de laatste.

Alsof we nog niet genoeg verwendt waren gingen ze wéér terug naar eind jaren 60. De tijd van Ummagumma, de tijd van Careful With That Axe, Eugene. Woow! De eerste keer dat ik dit nummer (door wie dan ook) live kon horen. Ik geniet er nu nog van bij het schrijven van me recensie. Poe poe, Take A Breath, alsof je nog tijd had om naar adem te happen, want hierin zat zoveel power dat je zowat aan het zuurstof moest. lol. Dit tamelijk nieuwe Gilmour nummer, brengt je toch ook ergens terug in de tijd van Echoes. Het heeft qua opbouw iets weg daarvan. Het paste dus precies in deze bijzondere setlijst, ook al is het een solo nummer.

Dierenliefhebbers opgelet! Ja, Animals mag je niet overslaan op zo'n avond. Dan verwacht je meestal Dogs of Sheep, maar nu eerst Pigs On The Wing, gevolgd door Pigs (Three Different Ones). Dit nummer was ongetwijfeld één der allermooiste hoogtepunten van deze avond. Je hoort hem al bijna nooit en als die dan op deze manier gebracht wordt, ben je stil.............. heel stil............ vergeet je alles om je heen en is het puur genieten. En dan dat moment dat er vanachter het gordijn een geweldig varken kwam en door de zaal "vloog" Precies op tijd, wat een timing van zowel Josje die achter het podium de "touwtjes" in handen had, alsmede Jan die van op het balkon Dolle Dries (zoals Josje "haar" varken genoemd heeft, niet te verwarren met wie dan ook) in goede banen loodste. Dit gaf een extra dimentie aan deze song.

Als afsluiter van de tweede set kregen we nog Comfortably Numb te horen, met een weergaloze Ruud tijdens de solo. Een waardige afsluiter van een geweldig concert in Terneuzen. 40 jaar Pink Floyd was op deze avond voorbij gekomen, maar dat was nog niet alles, want men kwam uiteraard nog terug voor een toegift, eentje waarbij je je vingers aflikt, want niets minder dan golden oldie Fat Old Sun werd gepresenteerd. Alweer kippevel, wát een verrassing van een avond die toch al bol stond van de verrassingen.

De allerlaaste tonen kwamen van Brain Damage en Eclipse, waarna de maan langzaam voor de zon schoof en het afgelopen was. Nog even napraten met fans, band en crew en toen die lange rit in een donker en stil Zeeland, richting huis.