PINK FLOYD FANS NEDERLAND

Dinsdag 16 februari, me concert tenue aan, fototoestel om de nek en ik vertrek met de Randstad Rail richting Zoetermeer voor mijn 41e Pink Project optreden. Als je zoiets aan mensen vertelt, kijken ze je vaak onversteld aan en roepen dan dingen als: Jeetje, verveelt het nou nooit? Nee, dit verveelt nooit. Pink Floyd muziek sta ik mee op en ga er mee naar bed. Sommigen verklaren me voor gek, anderen kijken vol bewondering. Mijn computerkamer is ook omgetoverd in een heus mini Pink Floyd museumpjuh, lol. Hoe ouder, hoe gekker, zeggen ze wel eens.

Ik kwam ruim op tijd aan en dus nog even met sommige bandleden gepraat, maar toen werd het de hoogste tijd om mijn plek op het balkon op te zoeken. Een prima uitzicht op het hele gebeuren en voor mij kon de show beginnen.

In het half donker kwam Erick op, in zijn eentje, dat betekende dat ze met Shine On You Crazy Diamond begonnen. Muzikaal zat alles prima in elkaar, al moet ik bekennen dat soms het geluid boven op het balkon iets minder qua sterkte was. Maar ja, dit is live en moet dus niet zeuren. En na zoveel concertervaring, weet je gewoon dat niet elk theater hetzelfde is qua sound. Wat wel als positieve kritiek beschouwd mag worden (als het al kritiek is c.q. een persoonlijke wens) is het feit dat ik vind dat de special effects iets minder op de voorgrond mogen, zoals de opening van Amused to Death en het slot, maar ook sommige nummers van de Dark Side Of the Moon. Ook vond ik het jammer dat de lasers, die dit keer weer geweldig kleurrijk waren (zoals a.s. in Terneuzen ook was twee jaar geleden) niet geheel tot zijn recht kwamen, daar er te weinig rook in de zaal geblazen werd, zodat even buiten de bühne alles pardoes afgekapt werd.

Genoeg geklaag, want het ging om de muziek, nietwaar? De jongens en meiden van de band hadden weer alles gegeven in Zoetermeer en hebben mij en de rest van het publiek een geweldige avond bezorgd. Ik ga niet weer alle nummers apart belichten, maar wil wel even stil staan bij enkele voor mij hoogtepunten van dit avondje Pink Project. Twee échte kippevel momenten. De eerste was Amused To Death. De emotionele zang van Peet en de power van Charles gaf me koude rillingen. En dan in de toegift het nummer Pigs (Three Different Ones)............... geen woorden voor, zo mooi. Ik kijk écht uit naar de nieuwe tour in september. Ik snap sowieso niet de negative publiciteit van het album Animals, toen het uitkwam in 1977. Kan me het nog goed herinneren, de pers had geen goed woord over hiervoor. Maar wat is dit toch een mooi album en wat brengt Pink Project dit toch zo precies en vol passie, zoals het hoort.

Andere hoogtepunten voor mij deze avond waren:

One Of These Days, dit knalde er lekker in en met een geweldige lasershow was het compleet.

Time, altijd heerlijk om te zien en horen de percussie intro van Arjan en de gitaarsound van Ruud.

The Great Gig In The Sky, moet ik het nog vertellen? De heldere en waar nodig krachtige stem van Jacqueline en het toetsenwerk van Erick, brengen je altijd op het randje van je stoel.

Any Colour you Like, ik zei het al eerder............... misschien wel nog mooier, nog gevoeliger dan het origineel.

Brain Damage/Eclipse en last but not least............... Comfortably Numb.

Wat ook wel eens gezegd mag worden is de prachtige achtergrond zang van beide dames, de akoestische gitaar van Peet (vooral in Pigs On The Wing), het basspel van Peet in o.a. Echoes. De hele band staat als een huis, met ieder zijn/haar kwaliteiten optimaal brengend.

Ik heb in ieder geval genoten, ondanks mijn opbouwende kritiek. En met de wetenschap dat ik donderdagavond in Enschede wederom van de partij mag zijn, ging ik nagenietend Randstad Rail 4 in, die me weer veilig thuis bracht. Bekijk maar eens rustig de slideshow van de massa foto's die ik gemaakt heb, waarvan ik een grote selektie heb gebruikt. Hieronder ook nog enkele foto's van het avondje Pink Project in Zoetermeer.