PINK FLOYD FANS NEDERLAND

Zaterdag 8 oktober, het weer is niet geweldig, en ik stap de trein in richting Zuiden des lands, om eerst een bezoek te brengen aan mijn dochter in Maastricht, alvorens naar Sittard te gaan voor mijn 78e bezoek aan een optreden van Pink Project. Het was even zoeken naar de artiesten ingang, maar eenmaal binnen begroette mij de warme sfeer die daar hing. Arjan was al druk bezig zijn drumstel te pijnigen, terwijl de anderen óf net binnen waren óf nog moesten arriveren. Tijdens de soundcheck had ik al in de gaten dat de akoestiek hier schitterend was, wat mij altijd meteen gerust stelt. Even vanuit alle hoeken van de zaal het geluid aanhoren en ik besloot om het concert vanaf het balkon (dat niet bezet was) te gaan volgen. Een mooie plek en ook hier een goed geluid. Wat wil je nog meer! Terug in Limburg, moet ik uiteraard even een frietje zuurvlees eten, wat helaas in het Westen nergens te krijgen is. lol.

Achter de schermen zat de sfeer er goed in en na het technisch mindere optreden in Alkmaar, had men er zin in dit recht te zetten met een spetterend optreden. De tijd vloog om, en voor ik het wist hoorden we door de speaker in de artiestenfoyer: "Vijf minuten voor aanvang concert". Tijd voor mij om mijn plek op het balkon op te zoeken. Van daar uit zag ik dat de zaal goed gevuld was, maar toch nét niet helemaal vol.

Even na acht uur opende men het concert met When The Tigers Broke Free, dat door het publiek warm onthaald werd. En terecht. Het geluid deze avond was prima gedoseerd, niet te hard, niet te zacht, wat het geheel ten goede kwam. Een goede lichtshow en videopresentatie maakten het geheel af.

In The Flesh was energiek, bruisend en luidde de echte The Wall op voortreffelijke wijze in. Alhoewel de gehele eerste set een aan een schakeling van hoogtepunten was, waren Young Lust en Don't Leave Me Now voor mij de toppers. De tijd vloog ook om en voor je het wist zong Peet alweer de laatste woorden van set 1:

Goodbye all you people there's nothing you can say, to make me change my mind ...Goodbye

Bij aanvang van de tweede set, dreigde even het geluid van de microfoons weg te vallen, maar Eus was snel ter plekke om dit euvel te verhelpen. Gekscherend zei Peet tegen het publiek: "Wel een teken dat we écht live zingen!" Hey You werd opnieuw ingezet en dat was voor mij tevens het volgende hoogtepunt. Welke nummers er zoal langs kwamen is zo langzamerhand wel bekend (kant 3 en 4 van The Wall). Het publiek kwam nu écht tot leven toen Comfortably Numb gespeeld werd, met een daverend applaus voor Ruud's geweldige solo. Een ander hoogtepunt was wederom Run Like Hell. Dat nog net niet het dak er letterlijk afvloog, mag als een wonder beschouwd worden. Dit was misschien wel het aller aller mooiste nummer van de avond.

Na Outside the Wall kreeg Pink Project een minuten lange staande ovatie van het dankbare Limburgse publiek. Diegene die aanwezig waren hadden genoten, diegene die niet kwamen................. op 14 april komt Pink Project terug naar Limburg voor een The Wall show in het MECC Theater te Maastricht.

Na de show nog even kort in de artiestenfoyer nagepraat en toen snel richting station om mijn trein richting Den Haag te halen. Uiteindelijk dood en dood op, maar zeer tevreden, kwam ik even na half 3 's nachts thuis, waarna ik als een blok in slaap viel..................

Hieronder nog een kleine foto impressie van de show in Sittard. Op mijn facebook (zoek op Floydian Theo) staan 200 foto's van de soundcheck en van het concert zelf)