| Amused To Death kreeg een ruime
voldoende, want die kunnen ze naar mijn mening veel beter. Een voor
mij storende factor was het speciale effect in de vorm van de
gesproken teksten. Die waren te veel op de voorgrond, té aanwezig.
Muzikaal gezien zat die goed in elkaar.
Set The Controls For The Heart Of The Sun,
wat daarna volgde, vond ik nog het minste nummer van de avond. Deze
versie waarvoor ze gekozen hadden, kon mij niet bekoren. Het begin
was al niet echt herkenbaar. Geef mij de oude originele versie maar.
Het is de keuze van de band en het grootste gross zal zich zeker
vermaakt hebben, maar ik miste de feel.
Ze hebben Leslie weer, dus volgde nog
twee herkenbare songs voor saxofoon, t.w. Money, die wel lekker
swingde en het schitterend gebrachte Us and Them. Bravo voor toetsen
en sax. |
 |
| Met Echoes werd de eerste set
afgesloten. Een prima Echoes, waarbij je merkt dat Erick, de
toetsenist, zich al helemaal thuis voelt met dit nummer. Ook bass en
leadgitaar zat er lekker in. En dan de jarige job. Drummer Arjan
werd die dag 46 jaar en dat liet hij de hele avond en zeker bij
Echoes merken. Als een jonge God ging hij nóg enthousiaster te keer
dan dat hij normaal gesproken al doet. Echt een top drummer vol
passie en plezier. Arjan, nog proficiat! Enige minpuntje aan Echoes
was dat de laatste gitaarsolo van Ruud weer niet te horen was.
Pauze, dus even naar buiten om de nodige
pitamientjes naar binnen te werken, samen met een hoop anderen. En
dan vang je altijd dingen op. De meest originele opmerking was van
een vrouw die enthousiast naar buiten liep en tegen haar partner
zowat riep: "Woooooow wat een gitarissssssssssssst!" Ook leuk en
vertrouwd om weer eens hoodfzakelijk Limburgs dialect om je heen te
horen. |
 |
| Terug naar binnen, terug voor de tweede
helft en zocht me plek weer op. Deze set bestond hoofdzakelijk uit
nummers van The Wall, wat er ook op duidt dat men in volle
voorbereiding is voor de The Wall concerten van komende september.
In The Flesh - lekker knallen, zoals altijd. Dan de drieluik Another
Brick In the Wall part 1/ The Happiest Days/ Another Brick In the
Wall part 2. Hiervan vond ik The Happiest Days wat lauwtjes eerlijk
gezegd, maar de rest was heerlijk. Daarna kwam Mother voorbij zonder
(zoals we de laatste tijd gewend waren) vrouwelijke zang, maar mét
Ruud op zang. Back to the roots dus en pakte goed uit! Even The Wall
verlaten, want het altijd gevoelige nummer Pigs On The Wing gevolgd
door hét hoogtepunt Pigs (Three Different Ones). Mijn idee: doe eens
Sheep er achteraan! lol. Terug naar The Wall, maar helaas ook alweer
de laatste song, en wat voor eentje: Comfortably Numb. Da's altijd
knallen met de schitterende |
 |
| solo's van Ruud. Alle power werd er nog
een keer ingegooid en de mensen in de zaal werden steeds
enthousiaster. Sowieso een petje af voor het Roermondse publiek, die
de band zelfs tussendoor vaak open doekjes gaf.
Uiteraard kwam Pink Project nog terug
voor een toegift. Een toegift met louter Dark Side Of the Moon
songs, zoals we de laatste tijd gewend zijn: Breathe, Time/Breathe
reprise en Brain Damage/Eclipse. Al is het de 100.000ste keer dat ik
die nummers gehoord heb de laatste paar jaar, het verveelt nooit en
zing nog steeds driftig mee met Brain Damage/Eclipse.
Na deze geweldige avond, nog even
backstage met de bandleden gepraat, daarna een friture opgezocht
voor een heerlijk frietje zuurvlees (Limburgs recept en ozo lekker)
en toen terug naar me 5 sterren hotelkamer om de volgende dag
uitgerust naar het volgende optreden te gaan van de band Impulse te
Rijen. |
 |
