PINK FLOYD FANS NEDERLAND

Rock In The Park - Zuiderpark (Roggeveld) - Den Haag - 21 en 22 september 2007

Twee dagen muziek op het hoogste niveau in het Zuiderpark te Den Haag: Pink Project tijdens het jaarlijkse "Rock In The Park". Daar moest ik uiteraard bij zijn en het beloofde twee schitterende avonden te worden. De band wilde wel, het plezier en de passie vloog er vanaf, maar helaas werkte de gemeente Den Haag niet echt mee, want beide avonden moesten ze eerder stoppen, omdat "de vergunning het zo zei". Je zou zo maar in het donkere, stille en akelige Zuiderpark een verdwaalde junk of knuffelend paartje storen in hun bezigheden, door na 23:00 uur de prachtige galmen van Pink Floyd door het park te jagen. Het is eigenlijk te gek voor woorden en je zag dat de band machteloos stond en met lood in de schoenen de vele fans moesten mededelen, dat men niet verder mocht. Met 4 politiebusjes stonden ze backstage, om in te grijpen, alsof ze met een stel criminelen te doen hadden. Dat ze lekker boeven gaan vangen, toch!

Pink Project in een circustent. Iets wat ik nog niet mee gemaakt had, want tot nu toe zag ik ze in de open lucht of in theaters. Ik ben ook niet zo'n voorstander om Pink Floyd muziek in een tent te horen en zien. De accoustiek is nooit optimaal, het publiek is voor een groot deel anders, maar het heeft ook wel wat, omdat het publiek ook wel uit hun dak gaan bij de bekendere nummers, zoals Another Brick In the Wall en Money.

Vrijdagavond viel eigenlijk de publieke belangstelling wat tegen met een 400-tal bezoekers. Eigenlijk niet onbegrijpelijk in een maatschappij waarin veel gewoontes verschoven zijn en men de vrijdagavond vaak gebruikt voor shoppen en het uitgaan meer geconcentreerd is op de zaterdag avond. Maar de sfeer was uitstekend en muzikaal gezien was de vrijdag beter dan de zaterdag, waar een dikke 800 fans op af kwamen.

Beide avonden openden met Red Sky At Night, gevolgd door What Do You Want From Me, twee songs die ik persoonlijk niet prefereer om naar te luisteren, wat niet weg neemt dat ze prima vertolkt werden en vooral bij de opening een terecht applaus voor saxofonist Nicko.

Afwijkend van hun Sleep Walking Back Again Tour, speelden ze hierna Another Brick In the Wall part 1, The Happiest Days Of Our Lives en Another Brick In the Wall part 2. Logisch dat hiervoor gekozen werd en ik moet zeggen, dat ook ik weer eens kippevel kreeg bij het horen van deze (toch wel grijs gedraaide) nummers. Ook Mother bezorgde me beide avonden kippevel. Ik begin dit nummer live steeds meer te waarderen, wat een compliment voor de band mag genoemd worden.

Shine On You Crazy Diamond was beide avonden geweldig en in tegenstelling tot hun concert in Caprera, klopte hier ook het saxofoonwerk van Nicko veel beter qua Floyd-sound. Ik zei vorige keer al dat het goed zou komen, het is even wennen voor een vakman uit de blueswereld, maar het enthousiasme straalt van hem af, de passie, het één zijn met zijn instrument, het prachtige zuivere geluid, geeft je vaak de rillingen over je lijf.

Waar vaak onterecht ook te weinig aandacht aan geschonken wordt is de zang van Charles Dehue. Te gek hoe hij weer bezig was, moeiteloos en zuiver alle toonhoogtes zingend die nodig waren om de nummers vocaal zó neer te zetten, zoals ze bedoeld zijn. Ook de achtergrond zang met Evelien en Iris (Sandra was er helaas niet bij vanwege vakantie) was weer van hoog- en het zuiverste niveau. Terecht ook de ovatie voor Evelien tijdens Perfect Sense (alleen op zaterdag gespeeld). Vrijdag werd Amused To Death gespeeld, maar naar mijn gevoel kwam het niet helemaal uit de verf, jammer, maar da's ook de charme van een live band: er kan en mag ook wel eens iets niet goed gaan, toch! Take A Breath, daarentegen, wat daarna kwam, zal pit in en doet me altijd denken aan het idee, alsof Gilmour op een bepaald moment in de song, iets afgekeken heeft van Echoes. Dit nummer springt er ook uit op zijn On An Island album, écht Floydiaans en doet je herinneren aan

de gouwe ouwe glorietijd van begin jaren 70. Breathe, Time en Breathe reprise behoeft eigenlijk geen introductie meer, dat klinkt bij Pink Project altijd formidabel. En die Arjan, wat een power, wat een plezier waarmee hij drumt en wat een sound hij uit zijn nieuwe instrumenten haalt en als hij nou ook nog een paars hemd gaat dragen en haarband om doet is hij zelfs als twee druppels water met Nick Mason tijdens Pompeii (Hè Josje, lol). Us and Them gevolgd door Brain Damage/Eclipse waren beide dagen de afsluiters van de eerste set, waarna een korte pauze volgde.

High Hopes opende de tweede set, gevolgd door Castellorizon en On An Island, waarbij ik On An Island qua zang niet echt uit de verf vond komen. Af en toe (ook bij sommige andere songs) was het net of het volume van de zang op een te laag pitje stond. Ruud echter, toverde weer bijna het onmogelijke uit zijn gitaar, om ook deze song tot de toppen van de Zuiderparkse bomen te doen stijgen. In de tweede set werd ook weer gebruik gemaakt van een strijkkwartet, wat enkele nummers een extra dimensie mee gaf.

En toen....................Echoes, het meesterwerk van Pink Floyd, met een smile op me face, haren recht overeind, puur genieten. Vrijdag kreeg die een 10, zaterdag "slechts" een 9. En je snapt niet dat er dan fans zijn die het nodig achten om tijdens zo'n nummer, de afgelopen week met elkaar door moeten nemen. Door de omstandigheden konden ze helaas niet veel meer brengen, maar werden we vrijdags nog getracteerd op Comfortably Numb en Wish You were Here.

Zaterdag, verschilde de setlijst enigsinds met die van vrijdag. Dus op twee dagen tijd toch 2 verschillende concerten gezien. Amused To Death werd vervangen door Perfect Sense part 1 en 2, wat voor mij een van de hoogtepunten was op zaterdag. Tevens twee heel gevoelige songs vol emotie (ook toen vonden menig fan het nodig hun vuile was buiten te hangen en helemaal niet snappend wat deze songs inhouden) enwel Nobody Home en The Gunners Dream. Schitterend! Ook Hey You werd nog gespeeld op zaterdag en het weekendje Rock In The Park werd afgesloten met Money.

Genoten heb ik zeker weten en van mij mochten ze nog veel langer door gespeeld hebben. Helaas, het was niet anders. Zaterdag na afloop nog een uurtje backstage geweest, waar het ook zeer gezellig was. 15 keer Pink Project en nog lang niet de laatste keer! Ik kijk nu al weer uit naar de Omniversum concerten eind november, wat altijd een spectakel opzich is en niet te vergelijken met welk concert dan ook. Een must voor elke fan, zou ik zo zeggen.