Pink Project ”Space Odessey Tour 2006 – 2007”

Den Haag 26 mei 2007

Het eind van een tour. En wat voor een tour. Space Odessey. Het begin heb ik dan niet mogen meemaken, maar het eind was FE-NO-ME-NAAL!!

De setlist was me al enigszins bekend aangezien het mijn vierde Pink Project optreden was. De eerste keer in het Odeon theater in Zwolle, daarna Tivoli in Utrecht gevolgd door de Schouwburg in Cuijk en nu, als laatste klapper, Theater “de Regentes” in Den Haag. Mijn verhaal over Zwolle heb ik al neergepend en ik moet eerlijk bekennen, ik was toen al razend enthousiast. Met zeshonderd graden koorts op de planken en de dames die er niet bijwaren, het was een fantastische show. En dan….Tivoli. Mèn, wat een optreden! Met een klein podium en staanplaatsen krijg je toch een ander “concert-gevoel”. Veel meer interactie met het publiek wat veel meer meedeed en stond te zingen en dansen. Gevolgd door Cuijk. Weer anders, groter podium maar helaas zat ik bijna helemaal achterin. Het geluid was hierdoor beter (vooraan wordt je toch echt weggeblazen) maar het voordeel is dat je meer het geheel kunt overzien. Een band, een samenspel tussen mensen die met hart en ziel staan te spelen, te zingen, te dansen zelfs op het podium. Je ziet ze genieten, van elk moment. Ruud in z’n nopjes met z’n nieuwe versterker, Leslie die enorm veel plezier heeft in het steeds opnieuw anders neerzetten van het Pink Floyd geluid, Peter die z’n ziel en zaligheid in z’n zang legt, (net als Charles trouwens) en ook Tom die inviel voor Ebert kon ik vanuit de verte zien glunderen. Maar ook Jacqueline en Evelien, met z’n tweetjes op hun eigen stage die met zoveel gevoel en emotie de partijen staan te zingen. Arjan die helemaal opgaat in het drummen en Michiel die het publiek betrekt bij wat Pink Project bezighoudt. Alles bij elkaar, één groot feest.

En nu dan Den Haag. Theater de Regentes, het voormalig zwembad wat omgebouwd is tot theater. Je moet er maar opkomen. Overal in het pand kom je dingen tegen van het zwembad; de tegeltjes, de bordjes, de hele indeling die behouden is hoewel je toch niet direct bij binnenkomst het idee hebt dat je een zwembad binnenkomt. Misschien hadden ze daar de draaipoortjes voor moeten laten staan. Gelukkig waren we niet al te laat gearriveerd en Josje had meteen de ingang van de zaal ontdekt, dus daar hebben we staan wachten totdat we naar binnen mochten. En wat een mazzel, we waren één van de eersten die naar binnen mochten, dus we konden uitzoeken. De kaartjes gaven al geen stoelnummers aan, dus zitten waar je zitten wilde. Geweldig. Eerste rang, jawel, dat hadden we weer mooi voor elkaar. Een beetje aan de rechterkant met een goed zicht op Ruud, Ebert en Leslie. Langzaamaan stroomde de zaal vol en zo af en toe draaide ik me eens om, om te zien hoe vol het was. Volgens mij was het niet uitverkocht, maar zo zag het er wel uit. Wat een hoop mensen!

En dan gaat langzaam het licht uit en horen we de introtape. Het grote blauwe gordijn werd als projectiescherm gebruikt voor het bekende “the Wall” logo met de twee hamers. Het gordijn schuift open en met een “Big Bang” begint Pink Project aan hun laatste optreden van de Space Odyssey tour. “In The Flesh” wordt gevolgd door “The Thin Ice” waarna ook Mother wordt schitterend wordt neergezet. Het bijzondere van dit theater vond ik dat er eigenlijk geen podium was. De vloer van het theater liep gewoon door waardoor de artiesten wel heel dichtbij komen zoals Ruud op een gegeven moment ook daadwerkelijk heeft gedaan door voorbij de spullen te stappen en op nog geen anderhalve meter afstand van waar ik zat een geweldig staaltje gitaarspel heeft uitgevoerd. Dank je wel Ruud, voor dit kijkje in jouw “keuken”. Ik heb steeds met bewondering zitten kijken het gitaarspel van “Ruud Gilmour” maar nu kon ik dat ècht heel goed zien.

De setlist werd vervolgd met Blue Sky, Hey You, Shine on, The Machine, Breathe, Time en Dogs. Wederom een indrukwekkende setlist, waarbij het plezier er vanaf spatte.

Na een korte pauze kwamen we terug in de zaal en dat gaf een prachtig zicht op een leeg podium met alleen alle instrumenten en een verlichting die zo bijzonder was, het leek alsof alles in zwart-wit was;

Een uitzonderlijk mooi plaatje.

Ook de tweede set was fenomenaal en zo mogelijk beter dan de eerste helft. Castellorizon, On an Island, Have a Sigar, Wish You Were Here, Set The Controls, Amused To Death, The Gunners Dream waarbij de kaarsen werden aangestoken op het toneel.

Heel indrukwekkend.
Daarna volgde nog Us And Them, en als afsluiter Brain Damage.

Het publiek werd niet lang in spanning gehouden want sneller dan ik gewend ben waren de dames en heren alweer terug op het podium voor een mooie reeks toegiften; Echoes (zoals altijd met een leeg bierflesje, prachtig!) welke uitvloeide in Money waarin het beroemde bedank- en voorstelrondje plaatsvond.

En dan, als laatste klapper; Comfortably Numb. Nou, dat waren mijn oren tegen die tijd zeker!

Iedereen van Pink Project; Bedankt! Het was een weergaloos optreden.

Tot ziens in Bloemendaal op 2 september!

Emily, 28 mei 2007

TERUG