PINK FLOYD FANS NEDERLAND

Door grote afstanden en een omgangsregeling met kinderen ben ik helaas amper in staat om een tribute band live te aanschouwen. Dit zorgt ervoor dat je ook niet altijd de agenda’s bijhoudt van, “Waar en wanneer speelt er een tribute band?” Welnu. Emily eiste zowat aan mij: “Jij gaat 19 april mee”. Je kunt zoiets niet weigeren.

Dus dook ik de Polder maar in, op zoek naar fun.Na een stevige Italiaanse maaltijd, kwamen we keurig op tijd aan in Purmerend. We stapten de zaal binnen tijdens achtergrond muziek van Signs Of Life. We kozen een plaatst aan de rechterkant van het podium, voor de band dus links. Ik zelf ben een voorstander van staand publiek, het verhoogd de sfeer altijd en de muziek komt lekker bombast over. En als het publiek moeilijk op gang komt, zijn er nog altijd twee dames, die de boel wel in gang zetten.

Pink Project begon met In The Flesh met een, naar mijn mening, verkeerde podiumopstelling. De solo gitarist moet rechts op het podium staan. Non discussie, maar ik vind dat. In The Flesh was niet geheel onverdienstelijk alleen vond ik het geluid dof klinken. Nu kan het zo zijn, doordat ik niet op de juiste positie stond. Het mooie van dit nummer vond ik dat ik me nu niet ergerde aan Peters enthousiaste uitspattingen. Het funky nummer What Do You Want From Me was een goed vervolg. Ik blijf die gitaarsolo geweldig vinden. Tja en dan Shine On You Crazy Diamond Part 1-5.

Ik vond het geluid van het keyboard niet geweldig, dit kwam volgens mij door mijn positie te dicht bij de boxen. Ik verwachte steeds het piepen en het rondzingen van geluid, maar dat bleef uit, dus neem ik aan dat het door mijn sta positie kwam. Oh en het slot was boeiend, ondank het gemis van een sax, maar uuuh ik mis een saxofoon eigenlijk nooit, dus prima zo.

One Of These Days is een heerlijke stamper voor staand publiek, alleen vond ik het publiek wat dom, in de zin van: nekjes mogen nu heen en weer. DIT IS EEN STAMPER….. En dan Mother, deze hoor ik liever niet live, maar ik kom hier op terug…. High Hopes kreeg niet mijn volle aandacht. De pispot wel. Take A Breath knalde er lekker in. Ook een nummer, wat geschikt is voor staand publiek. Echter, ik vond de stem van Charles hier heerlijk klinken en ik vond zelfs dat zijn stemgeluid precies zou passen bij een nummer als The Nile Song. Ik raad Pink Project aan, om dat eens te oefenen, misschien dat ik daar gelijk in heb. (Zei ik arrogant)

En u komt een frustratie moment. Echoes. Was Echoes slecht dan? Welnee, het was super, maar stel u zich eens voor: Een vrijgezel, kijkt de zaal in en ziet niet 1 liefdes paar langzaam schuifelen op de enige liefdes track van Pink Floyd, welnee, hij ziet er stuk of 11! Zeer frustrerend schouwspel. Het wordt zelf nog erger, dat je tussen twee mooie dames in staat. “Hoe frustrerend wil je het hebben?”

Na de pauze werd begonnen met Pig On The Wing Part 1. En dan het nummer. Pigs. Welnu, een onbekend, of laat ik het anders zeggen, geen Pulse nummer. Dus alleen geschikt voor “die hard” fans. Is niet waar. Nekjes gingen allemaal heen en weer. Het inzetten van de talkbox, vond ik aan het begin ietwat te schel. Maar hemeltjelief: “Roger Waters was in the theater tonight”. Wat ik wel weer jammer vond was dat het bombast geluid werd gesmoord door een rustig vervolg. Set The Control For The Heart Of The Sun. Ik persoonlijk had dat geruild met Pigs. Maar na afloop werd mij uitgelegd waarom. Het is een keuze, ik deel hem niet.

En dan weer zo’n punt waarbij ik vind, dat het anders kan. On An Island hoorde ik 2 jaar terug voor het eerst bij Pink Project in het Oniversum. Toen zong Michiel het volgens mij geheel alleen. Had ik nu ook liever gehad. Vind zijn stem passen bij het nummer, zodra het bij hem wordt weggehaald, verdwaal ik ook. Maar ook dit is een keuze en een mening.

Wish You Were Here werd goed gebracht en het publiek durfde zelfs mee te zingen. Fat Old Sun was voor mij een hoogtepunt. Perfect Sense Part One werd mega-goed gezongen door Evelien. Extra knap, omdat ze ook nog eens ziek was.

Perfect Sense Part Two, had ik meer van het publiek verwacht. Over het algemeen een beetje stug publiek.

Gedurende gehele show zat ik te zoeken, naar zwakheden van de band. Ik wil nu eenmaal gewoon zeuren, dat het niet goed is. Michiel last een kleine stempauze in. Anders zouden er teveel negatieve recensie verschijnen. “Zo hee. Maai nog eens het gras voor me voeten weg”.

In de toegift werd Breathe In The Air, Time, Breathe Reprise, Brain Damage en Eclipse gespeeld. Muzikaal vond ik het aangenaam klinken. Eigenlijks was er niet veel reden om de boel af te kraken. De sfeer was geweldig. Het was voor mij de mooiste avond van het jaar. Moet toch eens vaker de BOB zijn geloof ik.

Maar als slot wil ik even ingaan op een ander aspect. De beelden op de drie doeken. Mijn kippenvelmomenten kwamen van de gekozen afbeeldingen en video beelden. Het nummer Mother doet mij normaal gesproken niet veel. Echter, hoe actueel wil je het hebben of maken? Net dat juist in dit weekend, weer 2 Nederlandse soldaten zijn gesneuveld, zie je de dramatisch beelden van oorlogsgeweld. Een soldaat draagt een dood kind. Verdriet en vreugde. Mother werd geëindigd met een beelden van een jonge ijsbeer, zo lief en teder. Alle beelden, die voorbij kwamen was een genot voor mijn oog.

De zoon van Ruud, Garp, is geheel verantwoordelijk hiervoor. Zoon toont de beelden en pa begeleidt het met een messcherpe solo. Het geheel verdiend alleen nog maar een tien met een griffel.