PINK FLOYD FANS NEDERLAND

Operator: Floydian Theo

Even een verslagje schrijven….. pfffffffft…… Ga d’r maar aan staan na een fantastische avond Pink Project. Fantastisch, geweldig, fenomenaal, schitterend….. Hoe krijgen ze het toch steeds weer voor elkaar om telkens weer een beter en mooier optreden neer te zetten?

Affijn, eerst het P3-theater maar eens opzoeken. Dit keer dus naar Purmerend. Voor mij een kippestukkie, voor m’n “BOB” van die avond even een stukje om. Maar daar stond dan ook wel een culinair hoogstandje tegenover: De befaamde Lasagna-di-AnnA! Het P3-theater was gelukkig zo gevonden (lang leve de navigatiesystemen!) en er stond al een aardig plukje mensen buiten te wachten om naar binnen te mogen. Gelukkig waren de deuren open op het moment dat wij de auto hadden geparkeerd want het behoorlijk fris buiten! De muziek voorafgaand aan het concert was behoorlijk uit de pas met wat de mensen te wachten stond, dat was wel jammer. Als je voor Pink Floydmuziek komt, dan is die hedendaagse popmuziek niet echt iets om van in de stemming te geraken. Tegen kwart over negen maar eens gekeken waar we zijn moesten. Allereerst naar boven gelopen en daar een korte blik geworpen op het podium beneden. Hmmmm, ik denk dat we toch een andere deur moeten hebben. “Gaston! Wat zit er achter deur nummer twee?” En ja hoor, terug naar beneden en deur nummer twee genomen alwaar we “benedendeks” naar een plekje op zoek zijn gegaan. Op rechts, vooraan. “Mijn” plekkie. Ruud op z’n snaren kijken en een goed overzicht over de rest van het podium.

“In The Flesh” knalde er lekker in als opwarmertje voor een heerlijk avondje Floyd-sound en –feel. Het geluid moet zich altijd even “zetten” in mijn oren. Wennen aan het geluidsniveau, de decibels die gefilterd moeten worden (wat natuurlijk een onmogelijke opgaaf is als ik naast de boxen sta) en het geroezemoes wat je altijd hebt met een staand concert. Maar toen dat eenmaal gebeurd was, was er ook geen houden meer aan. What Do You Want From Me en High Hopes klonken wederom fantastisch. Bij de eerste tonen van Echoes….. kippenvel. Vooraleerst een waanzinnig goed nummer en een beleving om dat live gespeeld mee te maken. Ik kan echt helemaal “los” gaan op dit nummer. En dat heb ik dan ook braaf gedaan.

Naar mate het concert vorderde steeg de feestvreugde en kwam het publiek ook meer los. Van her en der een tappende voet op de maat van de muziek tot een opgezweepte menigte die luidkeels meezong met Shine On, Comfortably Numb, Wish You Were Here en Fat Old Sun hoewel niet iedereen z’n klassiekers schijnt te kennen. Ik stond uiteindelijk met een klein clubje forumleden (Josje, Mecky en Jan) in een bijna afgebakend hoekje heerlijk te genieten van deze fenomenale band die me een show van jewelste weggaf. De finale bestond uit een reeks prachtige gouwe ouwe waaronder Breathe en Time. De eindklapper was Eclipse en daarmee kwam er een einde aan wederom een onvoorstelbaar goed optreden van Pink Project. Nog eventjes backstage geweest (komen de fans binnen, stapt de band op) alwaar we de band uitgebreid bedankt hebben voor een fenomenaal optreden. Mecky heeft nog wat enorm goeie ideeën aan de hand gedaan en Josje, Jan en mijn persoontje zaten langzaamaan in te storten. Nog een laatste afscheidsronde en daarna op naar huis. Moe maar gelukkig.

Helemaal top weer mensen! See you all in Amsterdam!

Emily, 20 april 2008

TERUG