PINK FLOYD FANS NEDERLAND

De reeds befaamde Omniversum concerten van Pink Project kregen, na één jaar afwezigheid, een vervolg vanaf woensdag 16 december t/m zondag 20 december. Vijf avonden achter elkaar, vijf avonden een uitverkocht huis en vijf avonden genieten van de bovenste plank. Deze concertreeks was tevens een onderdeel van de viering van 25 jaar Omniversum waar ruim 9 miljoen mensen hun weg al hebben gevonden. Vergelijkingen trekken met overige theater- en open airconcerten kan je niet en mag je niet. Dit is iets bijzonders. Aan de hand van twee IMAX-films heeft men gezocht naar geschikte Pink Floyd songs, die vaak verbluffend goed synchroon liepen met de vertoonde beelden. Pluim voor met name Ruud Verwijk, die deze films uitgezocht heeft en de muziek hierop afgestemd heeft. Alles wat vooraf uitgedokterd was, moest perfect lopen, terwijl de band met de rug naar de film stond te spelen. Timing was belangrijk, geen seconde verliezen tussen de songs door, geen tijd voor improvisatie. Elke noot spelen die vooraf bepaald was en ik moet zeggen, chapeau. Uiteraard kan je niet elk nummer van begin tot einde synchroon laten lopen met een bestaande film, maar vaak was er een harmonisch geheel tussen film en muziek.

foto's 16 december

Zelf zou ik 3 avonden aanwezig zijn, en wel op de openingavond op woensdag 16 december, op zaterdag 19 december en de afsluitende show op zondag 20 december. Zo stapte ik 3 avonden op mijn fiets vanuit het centrum van Den Haag, naar het Omniversum. Een dik kwartier rijden, de kou trotserend en zondagavond zelfs een groot deel te voet door de barre weersomstandigheden van die dag. Het is dat alles meer dan waard om te gaan, wat wel te merken was aan het publiek, dat laaiend enthousiast was op alle avonden. Pink Project bewijst maar weer eens dat je met Pink Floyd muziek zoveel kanten op kunt, als je er maar 100% achter staat. De band is momenteel in haar beste formatie ooit en goed op elkaar ingespeeld. Vol passie en vooral ook veel plezier, zowel voor als achter de schermen.

Elke avond werd geopend door Is There Anybody Out There, waarna de film startte. De eerste film heette Stormchasers, een schitterende film over het ontstaan van stormen en orkanen, het onderzoek, de jacht op en de gevolgen van orkanen.

Hey You: De eerste avond kwam het er wat aarselend uit, vooral de zang, maar zaterdags (en vooral zondags) liep dit nummer geolied zowel instrumentaal als vocaal. Het zegt wel wat over het stemgeluid van Charles, als je de laatste avond van de vijf, zó kan openen. Hierna volgden drie nummers van The Wall t.w.

The Thin Ice, Another Brick In The Wall part 1 en The Happiest Days Of Our Lives: Als vanouds met veel gevoel en emotie in zijn stem gebracht door Peet. Op zo'n moment hoop je gewoon de gehele The Wall te mogen horen en het bewijst maar weer eens wat het oorspronkelijke doel was bij de oprichting van Pink Project, bijna 16 jaar geleden. De band schijnt er klaar voor te zijn om The Wall integraal te brengen.

Have A Cigar: Ik werd eerlijk gezegd woensdagavond om te tuin geleid, want wilde al schrijven dat Another Brick part 2 kwam. Je verwacht zoiets automatisch, maar nee, men ging over op Have A Cigar, waarbij Charles ook de rauwe kant van zijn geweldige stem liet horen. Aan het eind van de song werd er een wind geluid opgestart en ging het geleidelijk over in de volgende song......

One Of These Days: Hierbij vond ik de beelden ook schitterend passen bij de muziek en écht een nummer waarbij gitarist/bassist Jason en drummer Arjan uit hun dak kunnen gaan. Wat is die Jason toch een kei van een bassist en straalt zoveel plezier uit bij o.a. dit nummer, wat op zijn lijf geschreven is.

The Great Gig In The Sky: Ja, wat is het toch heerlijk te weten dat Pink Project Jacqueline in huis heeft om dit nummer a la Claire Torry te kunnen brengen. Je zit meteen op het puntje van je stoel en vergeet zeker niet het toetsenwerk van Erick, deze man stort ook zijn hart en ziel volledig in dit en andere nummers. Met nog elf en een halve minuut te gaan in de eerste set werd ik wel getrakteerd op een heel mooie verrassing...............

Sheep: Schitterend om dit nummer te horen en paste ook zo goed bij de film (niet dat er schapen in voorkwamen, lol) Een van de absolute hoogtepunten van de avond (voor mij in ieder geval). Nog niet eerder speelden ze dit nummer volledig, maar het leek wel of ze het al jaren speelden zo goed en vooral het slotstuk, woow, écht kippenvel. Jammer dat zaterdagavond de apple-computer het begaf en men zonder de specifieke geluiden in Sheep verder moest, maar ik moet zeggen, de band staat er en het is "één voor allen en allen voor één", want Ruud had dit meteen in de gaten en probeerde met gitaarwerk dit gemis op te vangen. Bravo! Helaas kon men de laatste avond dit nummer dus niet meer brengen, maar werd goed vervangen door.................

Pigs (Three Different Ones): Je merkte wel dat het even zoeken was, om onvoorbereid het dankbare publiek toch iets moois te geven in plaats van Sheep. De solo's van Ruud waren weer top! Geen varken dat door de zaal vloog, dat kan ook onmogelijk in het Omniversum, maar het zweepte het publiek wel op.

De eerste set (en film) zat er op en men ging voor een pauze de bühne af. Het publiek ging voor een natje en een pafke en praatte in de lobby na over wat ze tot nu toe gezien en gehoord hadden. Alleen maar lof............. en terecht! Want er was weer een top prestatie geleverd door Pink Project.

De tweede set kon beginnen en hiervoor had men de film Wild Ocean gekozen, wat schitterende beelden liet zien van zowel boven als onder water. Het eerste nummer werd ingezet.................... ping.............. dat betekende........

Echoes: Een 19 minuten durende Echoes, die aan alle kanten klopte en hier zag je hoe mooi het overeen kwam met de film. Het leek wel of de scholen vis op de maat mee zwom en de dolfijnen op het rustige gedeelte, mee deinden op de muziek. Ruud, Peet, Erick, Arjan en Jason gingen zó in dit nummer op dat het gewoon niet beter kon, dit was bijna perfect. Ja bijna, want als Ruuds laatste solo ook nog goed te horen was geweest........... dan was het een 10 met griffel. Dit was zó Pompeii, miste alleen nog de ruïnes.....................

Breathe: Je hoorde het kloppend hart, en als het ware de hete adem van dit nummer wat een reeks aan Dark Side Of The Moon songs aankondigde. Een mooie overgang tussen Echoes en dit nummer, want de "heartbeat" werd al op gang gebracht in de laatste minuut van Echoes.

Us And Them: Het kenmerkende hammond geluid van Erick, de sax van Leslie, de zang van Charles en de dames Rienje en Jacqueline zorgen er voor dat je volledig kunt genieten van dit vreselijk goed nummer.

Any Colour You Like: Dit was écht waanzinnig goed. Mooi toetsengeluid en heerlijk gitaarwerk laten je in een reis maken op een golvende zee van geluid. Misschien nog wel mooier dan het origineel. Weer één van de hoogtepunten van deze show.

Brain Damage/Eclipse: Wat moet ik hier nog van zeggen! Peet met een stem vol emotie en de rest van de band vol passie met hun instrumenten, maken deze nummers tot één der mooiste van Pink Project tijdens deze tour. Toen de eindaftiteling van de film in beeld kwam, realiseerde ik me pas hoe snel dit alles voorbij gekomen was. Geen seconde verveling, het ene hoogtepunt na het andere, maakte het dat alles om vloog. De band bedankte het publiek, dat op hun beurt een minuten lange staande ovatie gaf en om meer riep op het moment dat Pink Project in het half duister, de bühne afliep en verdween achter de schermen.........................................

........................... Uiteraard kwam men terug voor een "toegift" , nou zeg maar gewoon een derde set. In het half duister nam Erick plaats achter zijn toetsen en startte daarmee Shine On You Crazy Diamond op. Formidabel en vol gevoel. Ruud volgde om met zijn Gilmoursound in te springen, waarna de rest ook volgde. Het blijft boeien om dit nummer voor de 1.234.567e keer te horen als hij zo gevoelig wordt gespeeld als in deze shows, met uiteraard op het eind die heerlijke sax van Leslie. Daarna kwam het juweeltje Amused To Death, jonge jonge op zo'n moment wil je wel het hele album horen. Helaas was dit niet het geval, maar toch blijven hopen dat ze het in de toekomst eens aandurven wat Roger Waters eigenlijk nooit heeft gedaan. Als afsluiting van de show greep men weer terug op The Wall. Eerst In The Flesh, gevolgd door (what else!) Comfortably Numb met een "haren-op-je-armen-rijzende" slotsolo van Ruud waar maar geen eind aan leek te komen.

Na 5 avonden Omniversum, kwam hiermee een einde aan een geweldige reeks shows en probeerde iedereen op zondagavond weer heelhuids terug te keren naar huis, want de weersomstandigheden waren nog niet verbeterd. Een stuk meerijdend achter een strooiwagen, reed ik nog nagenietend over de Stadhouderslaan richting centrum om 20 minuten later, koud maar voldaan thuis te arriveren..................................................