Pink Project

Na 3 coverbands te mogen hebben bewonderd was voor mij eindelijk de beurt aan Pink Project. Een band die al meer dan 14 jaar aan de weg timmert. Ik denk zelf dat ik de naam van deze band ook al 12 jaar ken. Welliswaar dan op afstand. Ach je kent het wel. Reclame foldertje of via internet. Telkens kwam de naam Pink Project wel ergens voorbij. Het zij in een recensie van IO Pages of waar dan ook.

Ik jammerde altijd dat ik nooit in de gelegenheid was of ben geweest om ze live te kunnen aanschouwen. Veel te ver weg. Maar nu. Een logeerweekend bij Floydian Theo bood meer mogelijkheden.

Nu ben ik een persoon die een enorme angst bezit op hoogte en diepte. Hoogtevrees is bij mij al aanwezig bij het staan op een stoel. Blijkt ook nog eens dat Floydian Theo 4 hoog in een flat te Den Haag woont. Met de lift is geen probleem, zolang het maar binnen is. Bleek dat ik buitenom moest gaan. De wereld in Den Haag draaide om me heen.

Tegen 20.00 uur kwamen we aan bij het Haagse Omniversum.Vooraf maakte ik kennis met enkele forumleden. Dit was meer dan de moeite waard.Vooraf maak je ook kennis met enkele bandleden van Pink Project. En dan de zaal in.

Crisis weer die strijd leveren met hoogte vrees. De trappen van het omniversum waren mij veel te hoog. En dan zit je nog op rij zes. Dus na 35 moeilijke stappen al zoeken naar leuningen en houvast, neem ik bezweet plaats in de stoel.

“He he, ik zit”. Snel Theo vragen: “Ze hebben toch geen pauze he?” Theo merkt op: “Jawel hoor”. Crisis moet ik weer die trappen op en af.

Het eerste nummer herkende ik zowaar niet eens. Telkens dacht ik: “Ik herken het, maar waarvan?”. Na afloop hoorde ik dat het ging om het nummer Red Sky At Night. Een instrumentaal nummertje van David Gilmour laatste album On The Island. Mmm, thuis wordt dit nummer dus te vaak overgeslagen. Maar goed. Ik raakte enorm geboeid door de saxofonist. Met een bierflesje over de bas snaren was leuk om te zien. Ik als anti alcoholist begreep eindelijk dat een bierflesje zowaar nog voor een goede afloop kon zorgen.

Het tweede nummer wat gebracht werd was Set The Control For The Heart Of The Sun. Waarbij ik vooral begon te genieten van het laatste stuk van het nummer. De toetsenist toverde hier verschrikkelijke mooie geluiden uit zijn keyboard.

En dan begon Shine On You Crazy Diamond Part One-Five. Voorzien van de videobeelden The Magic Of Flight. Men oh men, mijn hoogtevrees werd helemaal overhoop gehaald. Het podium bewoog alle kanten uit. Duizelingwekkende vertoning. Met kriebels in de buik luisterde ik naar een geweldige uitvoering van Shine On You Crazy Diamond Part One-Three.Toen de zang begon met Part Four haakte ik af. Pink Project had gekozen voor de versie zoals David Gilmour begin van het jaar het in Music Hall liet horen. Deze versie vind ik het nummer niet eer aan doen. Maar ok, dit is een keuze waar ik met pijn en moeite naar moest luisteren. Vervolgens werd Breathe In The Air gespeeld. Ik mis hier altijd de slide gitaar, maar ach er was in feite ook niets op aan te merken. Het nummer Tower Of Faith van Roger Waters vond ik perfect passen bij de videovertoning. Vaak wordt dit nummer ondergewaardeerd. Des te mooier dat juist dit nummer de aandacht krijgt die het verdiend.

En dan eindelijk een nummer dat verplicht moet worden gespeeld door iedere coverband. Dogs was een genot om naar te luisteren en ondanks de kleine fouten geen moment hinderlijk. En toen was het pauze. Ik kon me weer klaar maken om met trillende benen de uitgang te vinden.

Na de pauze kregen we een andere videovertoning. Deep Sea was de titel. En Echoes Part One werd griezelig gelijktijdig met de beelden vertoond. Dit paste perfect bij de beelden. De enge vissen en alle andere beesten uit de zee kwamen voorbij. Castellorizon en het nummer On An Island van David Gilmour’s laatste solo album werd duizelingwekkend goed gespeeld. Ik vond dit absoluut het hoogtepunt van de avond.

Ik krijg niet vaak kippenvel, maar nu was het over mijn hele lijf aanwezig. Ik begon enorm te zweten. Ik had medelijden met de buurvrouw naast me. “Waar is mijn AXE deodorant?”

Ik wil hier een diepe buiging maken voor bassist/gitarist Michiel. Hij produceerde beter zang geluid dan Gilmour zelf. Tijdens de Gilmour shows had ik geen enkel kippenvel. Dus hulde voor Pink Project.

Dan was het de beurt aan zangeres Evelien. Ze vertolke het nummer Evergreen van Mosltly Autumn. Ik vond zelf Evelien het beter zingen dan Heather Findlay van Mostly Autumn. Pressure Points van Camel wel eventeens prima vertolkt. Mischien een idee voor Pink Project om wat meer Camel nummers uit te proberen. Van mij mogen ze.

Is There Anybody Out There? was aan het begin welliswaar op band, maar de akoestiche gitaar stuk niet.Inmiddels was de film Deep Sea al voorbij en kwam er een lange toegift.

De tweede wereld oorlog werd herdacht. Get Your Filty Hands Of My Desert werd goed vertolkt, mede dankzij het Prinsekwartet. The Fletcher Memorial Home kende een piepkleine hapering aan het begin van de gitaar solo. The Gunners Dream en het kleine stukje Hilda’s Dream waren voor mij mooie momenten. Eindelijk wat meer aandacht voor het album The Final Cut.

Wish You Were Here kwam daarentegen niet echt goed uit de kast. Dit gold ook voor Mother. Time en Breathe Reprise werd goed vertolkt en als laatste nummer werd gespeeld Comfortably Numb. Hier hoorde ik het prinsekwartet niet optimaal. De gitaar solo van Ruud was niets op aan te merken, al vond ik de uitvoering slecht. Ik miste vooral de bekkens geluid van de drummer.

Al met al geen steen uit de muur te bespeuren en godzijdank geen ode aan geld. Het geluid was goed. De videovertoning was goed. Nadeel hiervan was weer dat ik teveel bleef staren naar het plafond. En heb ik nu mijn hoogtevrees overwonnen? Nee, wel weer een angst erbij gekregen. Ik zet nooit weer een voet in de zee.

Snorkellen in Israel en Cuba is defintief verleden tijd. Pink Project en Ominversum jullie worden bedankt.