PINK FLOYD FANS NEDERLAND

Operator: Floydian Theo

Pink Project gaat het nieuwe jaar in met een reeks concerten in het Omniversum in Den Haag. Deze concerten zijn uniek en niet te vergelijken met elk ander concert. Aan de hand van IMAX films wordt door Ruud (gitarist) gezocht naar geschikte nummers bij de beelden. Twee films werden getoond en wel de eerste set ging gepaard met de schitterende film Antarctica en de tweede set ging vergezeld van de nieuwe film Hubble, die over de ruimtevaart gaat.

Alle 3 avonden was ik aanwezig en zal trachten een totaal plaatje te schetsen. 3 avonden muziek van de hoogste plank, 3 avonden voor een uitverkocht huis, waarbij ook songs voorbij kwamen die ik een tributeband nog niet live had horen spelen.

Set 1: Film Antarctica

Een ijsbreker baant zich een weg door het dikke ijs, terwijl toetsenist Erick het nummer Signs Of Life inzet. Lekker rustig opbouwend en prima gekozen als opening. Ik ga lekker onderuit zitten en aanschouw de beelden die getoond worden terwijl het toetsengeluid mij golvend laat genieten, alles om je heen vergetend, alleen maar oog voor de beelden en oor voor de muziek. Na het openingsnummer werden we getrakteerd op twee nummers uit de solo carrière van Roger Waters en dat belooft altijd op een emotionele zang van Peet. Eerst het geweldige It's A Miracle waarbij het slotstuk door Arjan op drums en Ruud op gitaar de haren op mijn armen deed rijzen. Was op vrijdag het begin nog wat voorzichtig, de overige twee avonden gingen alle remmen los. Daarna kwam één van de absolute hoogtepunten van het concert, een nummer ook nog nooit live gehoord en door de band voor het eerst gespeeld. Pros & Cons Of Hitch Hicking, waarbij de beelden vaak verbluffend synchroon liepen met de song. Dit nummer zat zó goed in elkaar dat je als publiek zou vermoeden dat ze dit vaker hebben gespeeld. Zang en instrumentaal, het klopte allemaal en de emotie spatte er vanaf. Kippevel!!! On The Turning Away bracht je weer even terug naar Pink Floyd zelf. Ook hier kwam muziek en beeld schitterend samen en liet zanger Charles zich van zijn beste kant zien. Met The Tide Is Turning keerde men weer terug naar Roger's solowerk en dit had ik ook nog nooit live gehoord. Wat gevoelig gezongen. De film werd afgesloten met het altijd bombastische One Of These Days, waarin Jason en Arjan zich heerlijk kunnen uitleven. Lekker lang uitgesponnen om precies met de film te eindigen. Dat is Floyd a la begin jaren 70. Jammer dat zo'n film maar drie kwartier duurt, want wat ging alles snel voorbij. Even pauze waarbij het publiek alleen maar positieve geluiden liet horen, tijdens een pafke en/of drankje.

foto's vrijdag 14 januari

Set 2: Film Hubble

Na de pauze speelde Pink Project aan de hand van een tamelijk nieuwe film, getiteld Hubble. een film over de NASA en de space shuttle. Ook nu had Erick de eer om de film te openen met zijn voortreffelijke toetsengeluid in het begin van Shine On You Crazy Diamond, waarbij de beelden uit de ruimte er een beetje "space-rock" sfeertje aan gaf. Brain Damage en Eclipse waren als van ouds geweldig en zong ik weer heerlijk mee, gevolgd door Breathe. Het rauwe nummer Have A Cigar bracht je weer met beide benen op de grond, na het wegzweven bij de vorige nummers. Al waren in de tweede set voor mij geen verrassende nummers, zoals in de eerste, maar deed zeker weten niet onder voor de eerste set. De passie, de emotie voelde je bij elke noot en dan maakt het niet uit wát ze spelen. Ook het daar op volgende Wish You Were Here had zijn schoonheid. Zeker op zaterdag, de voor mij top avond, maakte het weer wat bij me los.

foto's zaterdag 15 januari

The Last Few Bricks, gevolgd door Goodbye Cruel World, was eigenlijk ook wel weer een verrassing in de positieve zin. Vooral de eerste, want wanneer hoor je dat nummer nou? In Delft bij The Wall Live deden ze het en nu weer. Geweldig toch! Ook hier weer schitterend hoe de song eindigde, synchroon met beelden uit het heelal. Het liep alweer bijna ten einde, maar niet voordat Jacqueline háár Great Gig In The Sky kon doen. Wat zat die er weer heerlijk in, en misschien wel op de zondag het beste.

Het zat er bijna op, want zonder toegift waren we écht niet naar huis gegaan. Geen complete "derde set" zoals wel vaker in het Omniversum gebeurd is, maar op de vrijdag enkel Comfortable Numb en toch wel na reacties had men besloten om zaterdag en zondag ook Run Like Hell te spelen. Alsof ik nog niet genoeg haren overeind had gehad...................... wat was het vooral zaterdag een toegift met een emotioneel hoge waarde. Te gek om de band nog één keer volledig uit zijn dak te zien gaan, vooral Arjan bij Run Like Hell en dan die Ruud met een slotsolo bij Comfortably Numb, waar geen einde aan leek te komen. Ik zat zowat te janken, zoveel bracht het in mij los. Vooral het totale plaatje van de zaterdag was niet van deze wereld, zo voortreffelijk! Mis je de echte Floyd dan? Tuurlijk mis je dat, maar op dfat moment toch effe niet.................... dank je wel Pink Project, jullie kunnen weer terugkijken op een zeer geslaagde Omniversum reeks.

Theo, 17 januari 2011

TERUG

foto's zondag 16 januari