PINK FLOYD FANS NEDERLAND

Pink Project zou dit jaar uitpakken met 5 shows in het Omniversum te Den Haag, en ik mocht 5 avonden getuige zijn van dit spektakel. Er was dit jaar gekozen voor 1 set met film en 1 set met licht- en lasershow. Alle avonden waren in een mum van tijd uitverkocht, wat in totaal zo'n 1500 bezoekers betekende. Het is onderhand traditie geworden om in de grijze novembermaand deze Omniversum shows te geven en storm en donderslagen te laten glamen binnen in de arena, waar je vaak kippevel van kreeg, maar het totaal niet koud van krijgt. Doordat de band zo dichtbij het publiek staat, kan je ze als het ware aanraken en voel je de warmte en het plezier dat ze uitstralen.

Voor de eerste set was gekozen voor de film Destiny In Space, een film over de ruimtevaart en de Spaceshuttle in het bijzonder. Een mooie film, al had ik zelf wat meer beelden vanuit de ruimte gezien, dan van op de grond en in de Shuttle, maar daar heb je geen invloed op, alleen de regiseur van de film. Helaas was het ook niet haalbaar om een nummer als Astonomy Domine in te bouwen, doordat op een zeer korte tijd een nieuw bandlid "ingewerkt" moest worden. Maar Arjan Hoek (de nieuwe pianist) mag zeker terug zien op een geslaagd debuut bij Pink Project.

Woensdag 21 november rond 20:30 uur was de aftrap van 5 avonden Omniversum en de band was duidelijk nerveus, wat een paar kleine persoonlijke foutjes opleverde. Ook waren er nog enkele technische probleempjes, vooral Ruud lag niet echt lekker in het gebeuren. Toch was de woensdag geslaagd, want de kwaliteit van de band zorgde er wel voor dat de missertjes snel vergeten werden.

De intro vond ik formidabel gevonden, openend met prima akoestisch werk van Peter met Folded Flags. Een intro, die zelf door de band samengesteld was om de film in te leiden, waarbij je ook nog akkoorden hoorden van Set the Controls For The Heart Of The Sun. En waarbij het eindigde met een close-up van het opsteigen van een raket, voorzien van het originele geluid van de film.

De donderdagavond zou (achteraf gezien) de mooiste avond worden. Alles klopte, iedereen zat lekker in zijn/haar vel en het geluid was optimaal. Al kan je van het Omniversum nooit zeggen dat het geluid slecht is.

Breathe was het eerste nummer na de intro en voldeed elke avond aan de verwachtingen, gevolgd door de intro van Sheep. Jammer dat dit geweldige nummer niet helemaal gespeeld werd, maar de intro paste bij de beelden, niet dat het iets met schapen van doen had, maar het ritme van Sheep kwam goed overeen met de beelden. Another Brick In The Wall part 1 lag lekker in het gehoor, maar doordat men gebonden was aan de film, in mijn ogen te lang uitgespannen.

Het lijkt me ook een hels karwei om de juiste nummers te vinden bij de film, wat in het algemeen toch goed gelukt is. Het is ook in mijn ogen geen gemakkelijke film hiervoor. Om nog meer één te zijn tussen muziek en beeld, had men er voor gekozen om soms het originele geluid van de film er in te mengen, waarvan ik de keuzemomenten prima vond passen. Da's echt floydiaans, om geluiden toe te voegen aan de muziek. Experimenteren mag ook, zolang je het origineel maar niet om zeep helpt, denk ik dan altijd. Brain Damage (dit keer zonder Eclipse) zat er elke avond ook goed in en dat kan je merken als ik dat nummer mee ga zingen. oke, beetje playbacken, lol.

En daarna, kwam eigenlijk wel een verrassing voor mij: One Of These Days. De vonken vlogen er sowieso al vanaf bij drummer Arjan, maar bij dit nummer kon hij zich helemaal laten gaan.

Echt een genot om hem aan het werk te zien, waarbij je elke keer denkt dat hij zijn drumstel aan gort wil meppen. Gelukt is hem dat alle avonden niet, maar wat een power en plezier straalt hij uit. Daarna was Welcome To The Machine aan de beurt. Ook al een beetje bewerkt. Geluidsvervorming, bedacht door Michiel, die mij wel kon bevallen. Het kon, zeker bij dit soort concert, waarbij je als band toch hier en daar een beetje afwijkt, om andere effecten te creeëren, beetje te spelen met het origineel. Space geluiden in een ruimtefilm.

The Gunners Dream zorgde voor het meer emotionele gedeelte van de eerste set. De manier waarop Peter dit elke keer zingt, de emotie tot uit zijn tenen halend, zich volledig kunnen verplaatsen in Roger's gevoel bij dit nummer, vind ik uniek en heb dat nog niemand na zien doen. De eerste set werd afgesloten met een (wederom) zelf gemaakte Outro, voorzien van Shine On You Crazy Diamond part 6, delen van Set The Controls For The Heart Of The Sun en tamelijk goed getimed met het einde van de film, het akkoustische Folded Flags. Daarna nam de band een pause van zo'n 15 minuten.

Je hoort in de pauze verschillende geluiden van fans die napraten over de eerste set. Vaak positief, soms minder positief en mensen die het maar niks vinden, maar die zijn gelukkig in de minderheid. Want je kunt dit met niks vergelijken, ook niet met de originele Pink Floyd. Dit is een project in een project, waarbij het de bedoeling is om Pink Floyd muziek te combineren met beeld. Sommige nummers worden daardoor heel anders gebracht (korter, langer of gemixed) om ze zo goed mogelijk te laten passen bij de film. Vaak lukt dat prima, soms wat minder en bij een enkele scene geheel niet. Nu heeft Pink Project wel een heel breed Pink Floyd repertoire, maar dat wil niet zeggen dat er dan voor elke scene een nummer voorhanden is. Er is wel over alles heel goed nagedacht en getracht om het te benaderen. Dat alleen al is een groot applaus waard, want ga er maar eens aan staan. Ga ook nooit met concert-verwachtingen naar het Omniversum, want dit is totaal iets anders. Het is iets wat zij aandurven en ik denk het gros van de andere bands niet eens aan denken om te doen. Het is een vorm van kunst, wat misschien niet ieders smaak is (begrijpelijk), maar muziekaal zeker van heel hoog niveau. Heb geen vooroordelen, ga niet vergelijken, maar zie dit los van alles en geniet gewoon, achterover leunend in je Omniversum stoel.

Na de pauze was dit jaar gekozen om geen film te draaien, maar voor een licht- en lasershow. Het was een schitterend gezicht, zeker als je in het bovenste gedeelte van de zaal zat. Onderaan leek het me een minder pretje, daar van daar uit de rook de zaal ingeblazen werd, voor de lasers. Het was nu wel een echt concert effect en buiten de eerste avond, waren de lasers goed zichtbaar, wat een prachtig schouwspel was, al klopte het niet altijd bij het ritme van een song. Dat vond ik het enige minpuntje, want als je de lasers laat golven of schitteren op de maat van de muziek, is het plaatje helemaal compleet.

Men begon met twee Gilmour-songs enwel Castellorizon en On An Island, waarbij Ruud zich weer helemaal kon uitleven op zijn gitaar. Ogen dicht en je hoort Gilmour! De versie van Shine On You Crazy Diamond part 1-5, die zij brachten is niet mijn favoriete versie, al werd hij op de meeste avonden goed neergezet. Zeker het stemgeluid van Charles werd hiermee volledige aandacht gegeven wat hem een terecht applaus opleverde.

Perfect Sense part 1 en 2 hoef ik niet meer te introduceren. Die was elke avond kippevel en zelfs donderdag emotioneel. Ook daar terecht elke avond een open doekje van het publiek. Hey You werd strak gebracht, waarna Mother wederom voor kippevel zorgde. Perfect deze keuze volgorde, waarna de set eindigde met veel power tijdens Comfortably Numb en weer kwam Gilmour langs!

De toegift mocht er ook wezen: Echoes, formidabel waarbij ook nog eens een stukje film uit de hoed getoverd werd. Beelden van stromend en borrelend lava, om een Pompeii sfeer te kweken. Geweldig! Als allerlaatste brachten ze nog Wish You Were Here en toen zondag de laatste toon wegebde had ik 5 onvergetelijke avonden achter de rug.

Zondagavond, kwart over 11, nog na genietend liep ik met Die-Hard fans Josje, Emily en Wilma naar de kantine om met de band de afterparty te vieren en boden wij hun champagne aan, als dank voor wederom schitterende Omniversum Shows, die ik nooit zal vergeten. Alle facetten mee mogen maken: de laatste repetitie, de shows, de soundchecks, en het gezellig samenzijn na elk concert, waar ik de Pink Project familie heel dankbaar voor ben.

Theo in gesprek met Dries. josje luistert aandachtig toe

Proosten op een geslaagde Omniversum 5-daagse

Voor Arjan werd ook goed gezorgd..........temidden van de Die-Hard dames goed thuis afgeleverd.

Dit jaar nog twee concertbezoeken. eerst op 15 december de Knight Of the Progs en als afsluiter van een zeer geslaagd muzikaal jaar, waarbij ik diverse tributebands heb mogen bewonderen, op 19 december Pink Project in Haarlem.

Theo, 26 november 2007

TERUG