PINK FLOYD FANS NEDERLAND

Operator: Floydian Theo

Pink Project in het Omniversum

21 t/m 25 november 2007

foto's en verslag van Emily

Pink Project
Omniversum, 23, 24 en 25 November 2007

Lang getwijfeld of ik per dag een verslagje zou maken of alles in één verslag verwerken. Het is een beetje van beiden geworden.

Vrijdag 23 november 2007.

De eerste dag dat ik erbij kon zijn in Den Haag en mijn broer zou meegaan, met z’n vrouw, een vriend en diens vrouw. Pim speelt zelf sinds kort ook gitaar, was zwaar onder de indruk van de laatste DVD van David Gilmour en op het moment dat ik vertelde dat Ruud net zo speelt wilde hij het bijna niet geloven, dus een concert van Pink Project in het Omniversum was natuurlijk de uitgelezen mogelijkheid om hem kennis te laten maken met het fenomenale samenspel tussen deze stuk voor stuk bijzonder getalenteerde mensen
Van Josje had ik al begrepen dat het erg moeilijk parkeren was bij het Omniversum dus de keuze was snel gemaakt om op de motor te gaan. Kon ik in ieder geval voor de deur parkeren.
Het was maar goed ook dat ik op eigen gelegenheid was gegaan aangezien broerlief op het laatste nippertje kwam binnenvallen. Als ik ergens niet tegen kan is het wel te laat komen of de dreiging dat ik te laat kan komen. Maar goed, alles en iedereen zat en de eerste indrukken konden worden opgedaan.
Het blijft indrukwekkend, dat grote scherm. En op dat hele kleine stukje ruimte vooraan stond het echt helemaal volgebouwd met instrumenten en apparatuur. De eerste rij was minimaal bezet om de bandleden nog íets van ruimte te gunnen. En ik maar denken dat ze in Utrecht weinig ruimte hadden….

De eerste tonen klonken en m’n broer stoot mij aan en wijst naar z’n arm. “Kippevel” fluistert ie.

Zo goed, zo mooi, zo passend bij de film (educatieve film met ruimtebeelden en zo)..... echt helemaal geweldig. Dit is echt fenomenaal. Dit MOET je één keer in je leven (minstens!) mee hebben gemaakt. Het ene geweldig uitgevoerde nummer na het andere (Theo ik heb de setlist even van het forum gebruikt):

Set 1: Film Destiny In space

1. Intro (met o.a. fragmenten van Folded Flags en Set The Controls)
2. Breathe
3. Sheep (intro)
4. Another Brick In The Wall part 1 (uitgesponnen)
5. Brain Damage
6. One Of These Days
7. Welcome To The Machine
8. The Gunners Dream
9. Outro met o.a. Shine On part 6, en fragmenten van Set The Controls en Folded Flags

En toen was de film afgelopen. Pauze. Wauw. Wederom bij “The Gunners Dream” de zakdoekjes tevoorschijn moeten halen. Ik hou het nou nooit eens gewoon droog. Peter legt zóveel gevoel in dat nummer. En dan de overgang van zang naar sax…. Timing is everything en het ging zó ongelooflijk goed. Wauw.

En na de pauze zou een lasershow plaatsvinden. Dat wist ik natuurlijk al van Josje, maar ik had natuurlijk geen idee hoe dat vorm gegeven zou worden.

Set 2: Licht en Lasers

1. Castellorizon
2. On An Island
3. Shine On part 1 - 5
4. Perfect Sense part 1 en 2
5. Hey You
6. Mother
7. Comfortably Numb

De lasershow was halverwege de zaal niet echt geweldig te zien maar niettemin toch een ervaring op zich. Zelf kan ik slecht tegen de rook die erbij gebruikt wordt en ik kreeg de indruk dat er iedere avond meer rook de zaal in werd geblazen om het gewenste effect te krijgen. De stroboscoop effecten waren overweldigend maar op sommige momenten naar mijn mening te veel en te lang. Volgende keer vuurwerk proberen vanaf het podium?
Comfortably Numb…. Toch wel een favoriet van me. Je ziet Ruud genieten, z’n hele hart en ziel in de solo’s leggen. Een geweldig gezicht. En daar geniet ik dan weer van. Heerlijk!

De toegiften:

Toegift:

1. Echoes
2. Wish You Were Here


Theo, ik kan me zo voorstellen dat je helemaal in je nopjes bent geweest de afgelopen vijf dagen. Vijf dagen Echoes. Wauw.
En voor mij drie dagen Wish You Were Here. Dat ene nummer…. Dat doet het em iedere keer weer. Dus nu ook weer zakdoekjes en kippevel en doorgelopen mascara….

Zaterdag 24 november 2007.

M’n tweede dag. Vandaag zou hubbie eigenlijk met z’n collega gaan, maar diens vrouw is vroegtijdig bevallen dus z’n hoofd stond er niet echt naar. Arme ikke heeft zich opgeofferd om die ene lege stoel te vullen (anders staat dat zo naar he, één zo’n lege stoel in de zaal….). Dus de kinderen onder de pannen en wij met z’n tweetjes op naar Den Haag. Onderweg nog ergens lekker gegeten. Helaas moesten we om de hoek parkeren (toch wel een minpuntje van het Omniversum) maar na een snelle ren door de regen toch op tijd in het Omniversum. Diverse forumleden (weer) ontmoet en gezellig gebabbeld met iedereen. Dit keer zat ik aan de andere kant van de zaal waardoor ik toch weer een ander zicht had op de band. Omdat ik de film al een keer had gezien had ik wat meer tijd om op de band te letten en het enthousiasme stroomde gewoon de zaal in! Het samenspel, het plezier, het was gewoon helemaal geweldig om te zien en dat uit zich wel degelijk ook in de muziek. Dat is eigenlijk het enige wat me verbaasd heeft: hoe krijgen ze het voor elkaar om iedere avond beter te gaan klinken???? Is het de nervositeit die zich minder laat gelden avond na avond? Geen idee, maar het was geweldig om mee te maken. De setlist was hetzelfde als de avond ervoor, maar dit keer had Michiel bedacht om de bandleden eens even fijn stuk voor stuk uitgebereid in het zonnetje te zetten. Zo mooi, zo bijzonder, zo diep vanuit het hart. Eef, ik heb met je mee zitten pinken hoor!
Maar, Michiel, nu we het er toch over hebben: je vergeet steeds jezelf. Bij het “normale” voorstelrondje roep je als laatste nog even gauw “Ik ben Michiel. Tot ziens!” en daarmee is de kous af. Dus doe ik het hier, nu, in dit verslagje even: Michiel, je bent een fantastische multi-player. Ik heb je altijd met knopjes en heen-en-weer-gaande lichtjes in de weer gezien op het podium, maar ook met je gitaren. Je roept altijd gekscherend dat je fan bent van Ruud “Gilmour”, maar zelf kun je er ook wat van. Het stuk in “One of these days” lijkt met niet bepaald het meest gemakkelijke om te spelen (qua vasthouden van het ritme) maar het klonk allemaal weer zó ontzettend magnifiek! Je bent een geweldig mens en het is iedere keer een warm weerzien.
En dat laatste geldt eigenlijk voor alle leden van de band. Dat werd me nog eens duidelijk toen ik op zondagavond mijn opwachting maakte samen met Theo, Wilma en Josje.

Zondag 25 november 2007.

Moe? Nou, nee, niet echt. Lekker geslapen, lekker gedoucht en daarna de kids opgehaald. Lekker een beetje gehangen achter de laptop om de foto’s nog eens goed te bekijken en ineens was daar Josje online. Of ik ook bij Theo wilde komen eten? Willen wel. Kunnen? We gaan eens even polsen. Geen probleem dus mijn laatste Pink-Project-in-Omniversumdag begon al om kwart over drie toen ik de deur uitstapte om Josje op te gaan halen. Pink Floyd uit de speakers in de auto en op naar Theo en Wilma waar we lekker hebben gegeten. Time flies when you’re having fun, dus voor we het wisten moesten we ons alweer klaarmaken voor het vertrek naar Omniversum. Doordat we zo vroeg waren konden we prima parkeren en vanaf het moment dat ik binnen kwam en het ene bandlid na het andere tegenkwam had ik een gevoel van “thuiskomen”. Alsof je bij oude vrienden binnenstapt. Iedereen is even hartelijk en warm.
We hebben de soundcheck ook mogen bijwonen wat voor mij een geheel nieuwe ervaring is geweest. Je ziet de bandleden in een ander “jasje”, meer ontspannen en soms op de meest gekke plekken, zoals Michiel die achter het drumstel kroop, Ruud in kleermakerszit op de grond (ik moest ineens denken aan David in Pompeii….) en Evelien die ruzie had met haar “oortje”.

Tijdens de voorstelling heb ik nu eens helemaal bovenin gezeten. Op zich zie je dan bar weinig van de bandleden (hooguit de bovenkant van al die koppies) maar de film en de lasershow kwamen veel beter tot hun recht. De muziek klinkt ook weer anders als je zo hoog zit. Emotionele momenten wederom gedurende de show en gelukkig was ik niet de enige. Het is zo bijzonder om ter plekke geroerd te raken door de muziek terwijl ik dat met een CD niet zo gauw heb. Veel te gauw klonken de laatste tonen van Wish You Were Here alweer en toen was het voorbij. Over. Vijf dagen Omniversum (drie voor mij dan). Een geweldig spektakel en ik ga er volgend jaar zeker weer bij zijn!
De afterparty was ronduit gezellig en met diverse bandleden nog wat nagebabbeld. De nieuwste aanwinst van Pink Project, Arjan, hebben we maar even een lift naar huis gegeven. Lang leve de grote auto van de zaak! Keyboard, vijf mensen en nog wat aanverwante tassen en dergelijke, het paste er gelukkig allemaal in. Dus deze taxi heeft haar lading her en der afgezet en heeft uiteindelijk het laatste stuk alleen in het donker (maar mét Pink Floyd uit de boxen) naar huis gereden.
Al met al: een goed geslaagd weekend.

Fabeltastisch. Een woord wat ik tegenkwam in het gastenboek van Pink Project. Ik kan me er alleen maar bij aansluiten. Zo fantastisch weer allemaal, het lijkt wel alsof het iedere keer beter, mooier, geweldiger wordt.
 

TERUG