Pink Project in de Nobelaer te Etten-Leur, vrijdag 28 mei 2010Na donderdag met een half oor flarden te hebben opgevangen van kwijlzoete ballads en oudbollige sjalali muziek bij een programma wat zich Songfestival noemt, verlang ik toch wel erg naar echte muziek. En die mogelijkheid doet zich vanavond al voor, zo’n 20 kilometer van mijn woonplaats Roosendaal, in Etten-Leur. Pink Project treedt op in de Nobelaer; een zaal met 660 plaatsen. Het optreden is niet helemaal uitverkocht, maar ik denk dat toch ruim 500 bezoekers gekozen hebben voor dit optreden. En ja hoor, daar is hij weer: ook Theo is van de partij voor zijn 49e Pink Project optreden. Met mijn 14e Pink Project optreden steek ik maar schril af bij het aantal van Theo.(ps als je Theo bij een optreden zoekt, ga dan vooraf of in de pauze naar buiten en zoek een grijze wolk op ongeveer 2 meter hoogte. Ergens onder die wolk paft dan ook Theo zijn sigaretje mee). Vanavond alweer het laatste theateroptreden van de Sleep Walking Back Tour (de sporthal in Monster reken ik maar even niet tot de theaters). En na twee jaar brengt het programma natuurlijk weinig verrassingen meer. Of het moet zijn, dat de optredens telkens beter worden omdat men de nummers al zo vaak speelt en men steeds beter op elkaar ingespeeld raakt. Ook het programma van vanavond was nagenoeg hetzelfde als voorgaande edities. Voor de pauze: Shine On You Crazy Diamond, Have A Cigar, Amused To Death (kippenvelmoment 1), In The Flesh, Another Brick In The Wall part 1, Echoes (kippenvelmoment 2 t/m 10). Met pijn in het hart realiseer ik me, dat dit vooralsnog de laatste Echoes zal zijn. Of mag ik hopen in de komende The Wall / Animals Tour op Echoes als toegift ? Na de pauze: de complete Dark Side Of The Moon. Ook dit meesterwerk van Pink Floyd werd weer op meesterlijke wijze door Pink Project gebracht. Voor mij als hoogtepunten: Money, The Great Gig In The Sky (Nachtegaaltje Jacqueline in topvorm), Us and Them, Any Colour You Like, Brain Damage en Eclipse. Nu ik dit zo opschrijf: ja bijna alles van het album als hoogtepunt. Wat vliegt de tijd als je het naar je zin hebt. De band zegt nu al tot ziens en verdwijnt van het podium. Maar dat pikt het Ettense publiek niet en al staande klinkt uit vele kelen: We Want More. En More krijgen we (ps dus niet het album More, maar nog Meer Pink Project). De toegift kun je bijna al beschouwen als miniconcert: eerst een prachtige lange versie van Pigs. Daarna een van mijn favorieten: One Of These Days. En als finale afsluiting Comfortably Numb. Vanavond geen lasershow, maar dit werd prima opgevangen door de mooie belichting. En ook de filmbeelden sloten weer perfect op de muziek aan. Het was nu voor de 10e keer dat ik in de afgelopen twee jaar de Sleepwalking Back Tour zag, maar dit gaat echt nooit vervelen! En ook de band blijft de show met ongekende passie opvoeren. Gegroet Peter Waters, Ruud Gilmour, Arjan Mason en Erick Wright. Gegroet ook de rest van de band. Bedankt en tot de The Wall / Animals Tour!
Pinkenelis / Kees Konings |
|
