PINK FLOYD FANS NEDERLAND

Rotterdam, op een gewone maandag avond in oktober. Bedrijvigheid, drukte, chaos, stress, de normaalste gang van zaken voor een grote stad. Ik zit relaxed in tram 25 en nader de Erasmusbrug, waar aan het eind het Nieuwe Luxor opduikt. Ik stap uit en bewonder het gebouw. Van de buitenkant is het al imponerend, waar op een groot plakkaat "Les Miserables" wordt aangekondigd. En daar, ja daar speelt Pink Project vanavond, waar alle groten uit de theater- en muziekwereld wel willen optreden. Op de lichtkrant aan de gevel van het gebouw komt de aankondiging van Pink Project's Sleep Walking Back Again Tour voorbij. Vanuit alle hoeken stromen zo rond half 8 de mensen als mieren naar binnen. Vanavond is het uitverkocht, 1500 fans zullen getuige zijn van een grandioze performance die je nooit meer zal vergeten.

Binnen kom ik twee forumleden tegen, namelijk Pinkenelis en Dries en later op weg naar het balkon ook Ton, die vlak achter mij zit. Vanaf het balkon heb ik een goed uitzicht over het geheel en zie de instrumenten op het podium staan in een decor dat gedeeltelijk aan Les Miserables toebehoort. Het heeft wel wat, al is het niet echt floydiaans. Even na 8 uur gaan de lichten uit en de eerste verrassing was al meteen duidelijk bij het horen van de eerste tonen van Shine On You Crazy Diamond. Op toetsen was Tom Spaapen toegevoegd (een vroeger bandlid, die eigenlijk geen introductie nodig heeft) en samen met Ebert Zwart vormden zij de rest van de avond voor een ongelovelijk mooi samenspel op toetsen. Voeg de gilmoursound van Ruud Verwijk toe, dan kan de opening van Shine On niet meer stuk en ga ik er nog eens lekker relaxed bij onder uit zitten. Wat een geweldige akoestiek heeft het Nieuwe Luxor. Dit is mijn 30e Pink Project concert en dacht met Tuschinski al de mooiste "tempel" te hebben gezien, maar dit was waarzinnig mooi dat ik die gedachte bijgesteld heb.

Nieuwe Luxor is voor mij, na het horen van dit geluid, dé tempel onder de theaters in Nederland. Het moet een lust voor de geluidsmensen zijn om je hier in te storten.

De tweede verrassing was het feit dat ook oud bandlid Leslie Van der heul toegevoegd was aan de band en hij liet tijdens Shine On meteen duidelijk merken dat hij een geweldige saxofonist is , die weet hoe je sax moet spelen bij Floydnummers. Jammer dat het alleen maar een gastoptreden betrof. Na deze mooie melodieus golfende song barste het theater op zijn grondveste toen One Of These Days werd ingezet. Woow, wat een power. Arjan denk aan je drumsticks! De vonken vlogen er vanaf. Je voelde de energie die er vanaf straalde. En wat dacht je van het licht dat op de juiste momenten letterlijk oogverblindend de zaal ingestuurd werd. Zonnebril verplicht! Sommige mensen storen zich er aan, maar ik vind dat dit er bij hoort om het geheel zo bombastisch mogelijk over te laten komen. Ook Floyd kon er wat van in vooral de periode 1988-1994 en toen hoorde je niemand klagen en alleen maar onder de indruk zijn van hun licht- en lasereffecten.

Want ook Frans de laserman had weer zijn uiterste best gedaan om een goede lasershow neer te zetten met verrassende effecten. Even een uitstapje naar Gilmour solo met Castellorizon/On An Island. De zang van Michiel en Charles waren helder en mooi waarbij je heerlijk kunt weg deinen op de golven van de muziek, zeker ook door de gitaarsound van Ruud. Daarna toch weer even een brok in mijn keel bij Wish You Were Here als ode aan Richard Wright. Gitaar en zang in combinatie met mooie in elkaar vloeiende beelden (gemaakt door Garp Verwijk) zorgde voor een warm gevoel dat Pink Project overbracht naar de fans.

Tijd voor iets psychedelisch, tijd dus voor Set The Controls For The Heart Of The Sun. Ook hier klopte weer alles: zang, toetsen, gitaar, sax, drums in combinatie met licht en laser bracht deze song tot op grote hoogte. Nog maar net bekomen hiervan, hoorde ik de eerste "ping" van Echoes. Ik dacht vorig jaar in Caprera de mooiste Echoes van Pink Project te hebben gehoord, maar vanavond ..................... ik ben er nog van onder de indruk. Wat een performance, Pink Floyd zelf had het niet beter kunnen doen. En dan dat middenstuk, ik zag en voelde de vingers van Tom over de toetsen dansen, ik hoorde gewoon Richard Wright. Oh man, dit was zó mooi, amper onder woorden te brengen. De lava vloeide door mijn aderen, mijn huid tintelde en gaf mijn haren het teken om recht overeind te gaan staan. Ik zat in een positief prikkelende roes, kon mijn ogen niet meer droog houden en voelde een traan over mijn

wang rollen. En dan de aanloop naar het slotstuk, ik val misschien in herhaling, maar het moet gezegd; Echoes is dé Floydsong allertijden, met alle ingrediënten die een song moet bevatten: harmonie, emotie, psychedelica, symfonie. De opbouw, de snerpende gitaarsolo's, maar ook de gevoelige snaren, het toetsenspel, de doordringende drums die het middenstuk naar de climax brengt en dan het emotionele eindspel tussen gitaar en toetsen, dat maakt dit nummer tot dé Pink Floyd song allertijden en als je dan als band dit op zo'n voortreffelijke manier kan brengen, geeft dat bij mij zó'n chemische reactie dat je alle pijn in je lichaam vergeet, dat je als het ware zweeft en de hele rot maatschappij om je heen even vergeet om de schoonheid van deze song volledig in je op te nemen.

Even tijd voor een pafke en dit alles tot me door te laten dringen om de tweede set weer op het balkon plaats te nemen. Dat was "knallen" met songs van The Wall. Geopend werd met In The Flesh waardoor je een adrenalinestoot krijgt en het liefst opstaat en mee brult "So Ya Think Ya Might Like To Go To The Show", maar je doet het niet, want iedereen blijft zitten. Another Brick In The Wall part 1 is voor mij persoonlijk altijd gevoelig, daarbij zijn de songs van The Wall op het lijf geschreven voor Peter Chattelin. Hier zingt hij op zijn best, krachtig vol venijn daar waar het moet en gevoelig en emotioneel op andere momenten, zo ook bij Mother dat hierop volgde. Prachtige samenzang met Evelien, begeleid door gevoelige akoestische gitaar, het nummer weg ebbend met de slotzin "Mother, did it need to be so high"

Young Lust bracht weer pit, lekker ruig

nummer, waar je helemaal van uit je dak kan gaan en dat zag je ook bij de muziekanten. Alle nummers van The Wall waren vanavond grandioos. Dat beloofd wat voor volgend jaar in Delft. Je voelt gewoon dat ze er aan toe zijn door de manier waarop ze vanavond deze songs vertolkten.

In set 1 was er een uitstapje naar Gilmour solo, dus in set 2 was het tijd voor Roger solo. En wat voor één. Perfect Sense part 1 en 2 zat er weer helemaal in. Excellente Evelien, in topvorm, liet haar heldere stemgeluid door de zaal galmen, waar iedereen stil van werd en kreeg dan ook terecht een open doekje. Het kon allemaal niet op, want het ene hoogtepunt volgde het andere hoogtepunt op. Dat ook met Pigs On The Wing, gevolgd door een adembenemende Pigs (Three Different Ones). Het oude robuuste zwarte varken was van stal gehaald en de stemvervormer bij Ruud maakt deze song compleet. Ook hier klopte weer alles en kon er geen genoeg van krijgen. Deze song mág gewoon niet ontbreken in de setlijst van Pink Project, want samen met Echoes waren dat voor mij de absolute hoogtepunten. In feite was het gehele concert één hoogtepunt, maar deze twee songs hebben dat ietsje meer. Een volgende tour zouden ze eens kunnen nadenken over 1 set Meddle en 1 set Animals in zijn geheel.

Time is zo'n nummer waar Arjan zich helemaal in kan uitleven en dat deed hij ook. Prachtig vol geluid bij de intro zorgde al voor kippevel. De gitaarsolo van Ruud en de zang van Michiel en Charles maakte mij weer een blij mens, want Time is toch een van mijn favoriete Floyd songs. Daarna gelukkig weer eens Us And Them, dankzij Leslie, die zich helemaal uitleefde in dit nummer. Helaas komt aan alles een einde, zo ook aan dit optreden, maar we hadden nog één song tegoed, waar iedereen voor op het puntje van de stoel ging zitten, namelijk Comfortably Numb. Wat was die weer gaaf en wat een mooie lange solo van Ruud. Die had nog wel minuten langer mogen duren. Jammer dat er geen spiegelbol hing, die had in Luxor zeker gepast.

Minuten lang applaus volgde en "we want more". Onder luid gejuich kwam de band terug om een toegift te spelen. De hartslag voelde je dreunen en kon je volgen op het scherm wat Breathe inluidde, gevolgd door een korte versie van Money, maar wel een mooie versie, zoals die eigenlijk bedoeld is, zonder de "oehoe's" maar lekker los waar iedereen zich nog eens helemaal kon geven. Als allerlaatste werd Brain Damage/Eclipse gebracht, die ik traditioneel altijd mee zing. Een mooiere afsluiting van een grandioos perfecte show kon ik me niet bedenken. Terecht het predikaat "perfecte show" want alles klopte vanavond in dit theater dat omgedoopd was tot rocktempel. Hier heeft Pink Project de laatste twijfelaars doen inzien dat ze voor geen enkele Pink Floyd tributeband, waar ook ter wereld, hoeft onder te doen. Deze show was perfect in een perfect theater, Pink Project waardig. Het is een team van gedreven muziekanten omringd door even gepassioneerde technici (licht, geluid, laser,projecties en bediening varken) en niet te vergeten de mensen die je nooit ziet: de bouwers en schouwers, die zorgen dat alles op de juiste plek staat. Dank ook aan Leslie en Tom die vanavond de band versterkte en hopelijk was het niet maar voor één keer.