Vandaag de afsluiting van een zeer succesvol muziekaal jaar voor Pink Project, met uiteraard het hoogtepunt tijdens hun The Wall in Delft. Vanavond een volle bak met enthousiaste fans, dat was meteen duidelijk. Nu is het niet de eerste keer dat Pink Project daar staat, dus een teken dat men zich vorige keer ook geweldig vermaakt heeft.

Het geluid stond vanavond wel erg hard, maar (op een enkeling na) niet storend of vervormend. Als je ze al 55 keer gezien hebt, dan weet je ook dat dit concert niet bij hun top 3 van 2010 zal behoren, maar zeker een mooi concert dat ik niet had willen missen. Het is live en je bent van zoveel factoren afhankelijk, maar één ding staat als een paal boven water: men speelt altijd vanuit het Pink Floyd hart.

Een geweldige eerste set met voor mij toch wel weer Sheep als hoogtepunt. De eindsolo van Ruud kwam (in tegenstelling tot Wageningen deze maand) nu wél lekker er bovenuit. Kippenvel! Wat is Animals toch een geweldig album om in zijn geheel te spelen, dat is wel te merken. Absolute hoogtepunten van vanavond voor mij: Sheep, de zang van Charles Rientje en Jacqueline, de spetterende solo van Ruud bij Comfortably Numb, Run Like Hell en The Trial.

Opnames tijdens de soundcheck in het Isala Theater

Door de jaren heen heeft Pink Project diverse prima gitaristen gekend, maar sinds de komst van Ruud Verwijk in 2005 is de Gilmoursound  wel héél erg dicht bij het origineel gekomen. Ruud, een muzikant in hart en nieren, een Gilmourspecialist, die dagelijks bezig is om zijn sound nóg perfecter te doen klinken wordt terecht wel vaker aangesproken als Ruudje Gilmour. Daarom heb ik een kleine special gemaakt met foto's van drie concerten van dit najaar (Uden, Wageningen en Capelle) op muziek van de geweldige solo die hij neerzette van Comfortably Numb tijdens The Wall in Delft.

Mede voor deze solo gekozen, om een beetje sfeer te laten proeven van de DVD The Wall in Delft, die naar alle verwachting medio december uit zal komen en zeer zeker in ieders collectie thuis hoort. Hier over binnenkort meer nieuws.

Vrijdag avond in Capelle zette hij ook een spetterende solo neer, die ik helaas niet opgenomen heb, maar waar hij helemaal uit zijn dak ging en terecht een staande ovatie van het publiek kreeg. Woow, ik dacht werkelijk dat hij zó het publiek in zou springen, zó'n overtuiging en emotie zat er vanavond in. Lichaam, geest en gitaar smolten gewoon ineen, die een chemische reactie veroorzaakte waarvan je alleen maar kunt smullen.