PINK FLOYD FANS NEDERLAND

JAMMEN IN GOUDA

Op 5 maart jl trad Pink Project reeds in deze schitterende schouwburg op met hun The Wall Tour, voor een uitverkocht huis. Aanleiding voor de directrice van de schouwburg om Pink Project nog een keer uit te nodigen, maar dan moest wel de Dark Side Of The Moon gespeeld worden. Zaterdag 17 december was het dan zover en zoals in het voorjaar, was de schouwburg tot aan de nok toe uitverkocht. De laatste show van 2011 zou knallen worden voor 800 uitzinnige fans en voor mij alweer de 80ste van Pink Project.

Rond half 5 arriveerde ik en men was al druk bezig met de voorbereidingen. Een ding werd me al gauw duidelijk, vanavond zou een ouderwetse 70´s avond worden, want men had besloten om eens een paar nummers lekker lang uit te rekken, zoals de Floyd dat in de jaren 70 ook vaak deed. Tegenwoordig is dit bijna niet meer te zien, want alles moet strak volgens tijdschema, maar Pink Project gooide alle remmen los om de laatste show van het jaar, het publiek te tracteren op iets speciaals. De voorgaande twee concerten (Eindhoven en Waalwijk) moest ik helaas door omstandigheden missen, dus was ik extra gebrand om deze show te gaan meemaken.

De tijd vloog om en backstage hoorde ik ineens: "5 minuten voor aanvang voorstelling", dus hoogste tijd om mijn plek op te zoeken. Even na 20.00 uur ging het zaallicht uit en hoorde je de hartslag waarmee de Dark Side Of The Moon begint. "There's no dark side of the moon really, matter of fact it's all dark" galmde door de boxen...... de show was begonnen. Wat meteen opviel waren de nieuwe schitterende videobeelden, gemaakt door Garp, vooral bij On The Run. Ook de lichtshow was aangepast voor dit optreden en de laaghangende rook die langzaam over het podium kroop maakten het geheel tot een lust voor het oog. Voor mijn foto's was de "mist" minder positief, maar ja, dat nemen we op de koop toe, lol.

Heerlijk ook om Time weer eens te horen, met die schitterende intro van Arjan en de gitaarsolo van Ruud. Blijft toch één van mijn favorite Pink Floyd songs. En ja hoor, daar was ze weer, onze eigen Claire Tory, ofwel Jacqueline van der Heiden, met een loepzuivere en glasheldere Great Gig In The Sky, uiteraard vergezeld door Erick's dansende toetsenspel.

En toen kwam Money. Woow.......... deze werd eens lekker lang uitgesponnen. Het jammen was begonnen. Money werd ineens een van mijn favorieten van de avond. Any Colour You Like was wederom zo'n nummer dat men eens lekker eigenwijs lang bracht, hier kan ik zo van genieten. Mijn avond kon allang niet meer stuk en na Brain Damage en Eclipse (wederom hoogtepunten) was de vraag wat we nog meer voor moois na de pauze voorgeschoteld kregen. De band speelde TOP, het geluid was SUPER en de crowd UITZINNIG, meer ingrediënten heb je niet nodig voor een show op HOOG NIVEAU.

Na de pauze opende men met Shine On You Crazy Diamond, het enige nummer wat eigenlijk niet zo lekker liep, vooral in het begin, maar ja, het is live en kan altijd gebeuren, da's het mooie van live muziek. Het werd gauw goed gemaakt met een eind jaren 60 versie van Set The Controls For The Heart Of The Sun, waar maar geen eind aan leek te komen. Daarna weer zo'n lekker lang nummer, Dogs, gevolgd door enkele The Wall songs (Outside The Wall door Leslie, In The Flesh, Another Brick 1, Happiest Days, Another Brick 2) en vooral de laatste werd er eventjes een extra lange gitaarsolo ingegooid.

En toen kwam de toegift...................... Eerst een "hair-rising" One Of These Days, voor mij het absolute hoogtepunt van de avond. Man-o-man wat haalt die Jason hierbij toch altijd de power vanuit zijn tenen, en zet zijn bass in vuur en vlam. Schitterend om te zien, om te beleven, om te voelen! En dan dacht je, nu hebben we het wel gehad, maar daar achteraan kwam nog een bombastische kwartiertje met de uitsmijters Comfortably Numb en Run Like Hell, waarbij men massaal ging staan en uit hun dak ging. Het dankbare publiek gaf hun daarna een minutenlange staande ovatie als dank voor een schitterende avond Floydmuziek.......................................