PINK FLOYD FANS
NEDERLAND
Operator:
Floydian Theo
PINK PROJECT
Theater De
Muzeval, Emmen dd. 12 november 2011
verslag en foto's door
Theo
| Zaterdag 12 november, het was alweer een
maand geleden dat ik naar het zuiden afreisde voor Pink Project en
dan nu zo'n hele trip naar het noorden. Theater De Muzeval te Emmen
was de bestemming en goed geluimd en mijn Floyd rugzak gevuld,
stapte ik in de trein rond 12 uur, vanaf Den Haag Centraal. Mijn mp3
speler vol geladen met mijn best of Pink Floyd, behalve dan The Wall
want die ging ik vanavond zien. De reis verliep voorspoedig ( ja
ongelofelijk maar waar!) en kwam na twee uur en drie kwartier in
Emmen aan. Nog een klein stukje lopen naar mijn hotelletje in hartje
Emmen en naast hun dierenpark (kon zowaar een achtergrond voor
Animals zijn, lol).
Even opgeknapt, een terrasje gepikt en
een hapje gegeten, liep ik richting De Muzeval. Al lopende werd ik
ook nog via een reclamebord er op gewezen dat het allemaal in De
Muzeval ging gebeuren vanavond. Het lag wat verscholen in een
bosrijke omgeving, maar had het dankzij mijn uitstekende Google
tom-tom zo gevonden. Daar was men al druk bezig met de
voorbereidingen en zelfs hier en daar een bandlid die voorzichtig
enkele tonen uit zijn instrument toverde.
Mijn oog viel meteen op de nieuwe
piepschuim stenen en de opstelling hiervan. De nieuwe stenen zijn
kleiner en dus beter handelbaar om in ieder theater te kunnen
gebruiken. Vóór op het podium waren links en rechts, zoals
vertrouwd, stukjes muur opgebouwd, daarna kwam de band opstelling en
achter de band werd een redelijk grotere muur opgebouwd, met in het
midden een halve-maans opening om het daarachter liggende ronde
projectiescherm tot zijn recht te doen komen. Met een muur achter de
band, was het voor het lichtbedrijf heerlijk goochelen met allerlei
effecten, wat tijdens de show nog beter toch zijn recht kwam en een
vernieuwd spektakel aan licht opleverde.
Hier en daar mijn kiekjes makende, zag ik
ineens een "oude" bekende van de band. Zangeres Iris van der Made,
die een paar jaar geleden deel uitmaakte van Pink Project, was weer
terug. Het achtergrondkoortje was weer compleet!
De tijd verstreek en kwam Hansz en Marion
tegen, die vanuit Heerenveen hier heen gereisd waren. We kletsten
wat en zochten een goed plekje uit vanwaar ik ongestoord foto's kon
maken. Het licht doofde en de vliegtuigen kwamen met een donderend
geraas door de boxen..................... de show was begonnen. |
 |
When The Tigers Broke Free, het is en blijft een
mooie vinding om de show daarmee te openen, al is het natuurlijk niet de
oorspronkelijke the Wall opening. Boeit dat? Dit nummer hoort bij The Wall, ook
al is het niet op het album verschenen. Het was muis stil in De Muzeval, toen
Peet het op zijn wel bekende emotionele manier zong, begeleid door Erick op
toetsen en Arjan op drums. Het slaat er meteen in, je proeft de emotie, de
passie en dan is het weer even slikken.
Het begin van The Wall verliep niet helemaal
aan een gesloten, dat was gelukkig maar een incident en deed niet onder voor de
kwaliteit van het gebrachte. Men had ook gekozen voor meer grond rook, wat het
een schitterend mysterieus en seventies gevoel gaf. Het moge duidelijk zijn dat
men steeds weer op zoek is om nieuwe elementen in te bouwen, met rook, licht en
visualisaties. Het blijft elke keer weer boeiend om te zien. En toen kwam Mother............
ik had er naar uit gekeken, want niet Ruud, maar Iris zou het nummer zingen. In
één woord f-o-r-m-i-d-a-b-e-l! Wat een power en gevoel stak zij hierin. Een
beste keus om haar dit te laten doen. Het publiek was dan ook razend
enthousiast.
Empty Spaces was het derde hoogtepunt tot nu toe.
Zelfs de animatie liep zo goed als synchroon. Eigenlijk was het vanaf Mother één
hoogtepunt tot aan de pauze en dan laten we de stilte die even viel, doordat een
gitaar niet ingeplugd was, voor wat die was. Kan gebeuren toch! Pauze
........... dat betekende even de benen strekken, pafke roken en napraten over
de eerste set.
| Hey You werd ingezet bij aanvang van de
tweede set en ondanks dat Charles voor aanvang wat last van zijn
keel had, was hier niets van te merken en zong hij wederom een
geweldige Hey You. Daarna Is There Anybody Out There, dat van het
publiek een open doekje kreeg, en terecht! Bij Nobody Home zag je
heel duidelijk hoe de muur achter de band het geheel een
toverachtige sfeer gaf. Peet in de stoel, als silhouet
(zie foto) voor de muur, die de achtergrond blauw kleurde. Ik mag
wel zeggen dat dit MIJN plaatje van de avond is geworden.
Comfortably Numb is vanouds een nummer
waarbij je uit je dak kan gaan, maar het publiek uit Emmen, bleef
stil zitten genieten, maar het applaus daarna was als een ontlading.
En dan merk je toch dat men voor 100% heeft zitten genieten. Run
Like Hell was wederom één van de absolute hoogtepunten van de avond.
Die power, die energie, voel je door elk bloedvaatje in je lichaam
stromen en geeft je een boost aan adrenaline.
Het mooiste "gezongen" stuk van Ruud op
een avondje The Wall is zonder twijfel zijn vertolking bij The
Trial. En dan krijg je nog Outside The Wall, waarbij je steeds weer
hoopt dat er nog een toegift komt .......... maar die komt er
logisch niet.
Het was wederom genieten van een band die
passie en plezier uitstraalde.............. |
 |
Nog even gezellig napraten, een patatje eten in het
centrum en toen rond 1 uur lekker in slaap vallen op mijn hotelkamer.
Theo, 14 november 2011
TERUG
