PINK FLOYD FANS NEDERLAND

Zaterdag 24 mei, 19:07 uur. De trein stopt met piepende remmen op station Alphen a.d. Rijn, we stappen uit, lopen richting het centrum. Een milde lente zon staat al laag aan de hemel en het is aangenaam vertoeven op het terras voor theater Castellum, alwaar we Willem en zijn vrouw treffen. Langzaam zie je de fans van alle kanten aan komen lopen en tegen 20:00 uur zit het prachtige theater tot de nok toe vol. Het laatste concert voor de zomerstop moest een geweldige afsluiter van een prachtig seizoen worden en daar hoort een uitverkocht huis bij. Mijn 26e Pink Project concert alweer sinds ik 4 jaar geleden voor het eerst met hun kennis genomen had. En elke keer weten ze me weer te verrassen, elke keer zie je de progressie die de band door maakt om het nóg beter neer te zetten dan de vorige keer. Altijd op zoek naar iets nieuws om het publiek elke keer weer te doen genieten, maar ook zichzelf.

Even na 20:00 uur gingen de lichten uit, de intro startte, en op het videoscherm deed een roeier zijn best om in het ritme van de muziek te blijven roeien. Langzaam ebde dit weg en zag je in de duisternis en rook de silhouetten van de bandleden, die het podium opkwamen. De lange versie van In The Flesh had er eigenlijk meteen in moeten knallen, wat normaal gesproken het geval is, maar hoe goed technicus Ton en zijn mannen alles hadden gecheckt, was de opening en een paar songs daarop volgend van minder geluidskwaliteit. Ton legde het me nadien uit dat met een vol theater de sound op een andere manier terug kwam vanuit de zaal (zal de techische uitleg maar achterwege laten), zodat ze een en ander opnieuw moesten bijstellen. What Do You Want From Me en Mother klonken daardoor ook minder en High Hopes was regelrecht een ramp. Je zag dat de band ook niet meer precies wist van hoe en wat, waardoor het nummer (dat overigens al moeilijk genoeg is om

op een goede manier te spelen) helemaal de mist in ging. Het is natuurlijk balen, het laatste optreden voor de zomerstop en je wilt nog één keer genieten als publiek en je wilt nog één keer alles geven als band en dan gebeurt dit. Maar gelukkig bleef het beperkt tot die eerste songs, want de technici hadden daarna alles onder controle (pluim!) zodat het concert vanaf nu écht kon knallen.

Shine On You Crazy Diamond met prachtige zang van Charles, miste het ontbreken van een saxofoon niet eens. David Gilmours song Take A Breath, dat daarna volgde, kende een gitaar solo die het theater op zijn kop zette. Licht en rook maakte alles compleet. Dat mag ook wel eens gezegd worden, want de magie waarmee de mannen van het licht, laser en rook elke keer weer voor schitterende effecten zorgt, wordt meestal niet over gerept. Chapeau!

Tijd voor wat anders, tijd voor wat ouder werk. Daar ga ik wel even anders voor zitten. Eerst Fat Old Sun dat een genot om te horen is en dankbaar dat Pink Project ook deze oldie in hun repertoire opgenomen heeft. Vóór de pauze kwam er nog één song, enwel Echoes. Deze versie zat prima in elkaar, klonk soms iets anders, maar was mét Fat Old Sun hét hoogtepunt van de eerste set. Als je de bedreven drums van Arjan hoort, het geweldige bass geluid van Peet, het gitaarwerk

van Ruud en Michiel en toetsen van John, dan hoor je een Echoes inclusief kippevel. Helaas komt er ook aan zo'n mooie song een einde en dat betekende pauze. Tijd voor ons om een bakkie koffie te halen en een peukie te roken. Even met Willem napraten over de eerste set en toen was het alweer de hoogste tijd om de plaatsen op te zoeken.

start de slideshow niet, klik dan rechts boven op de X. alle 81 foto's zijn trouwens terug te zien op http://photobucket.com/castellum2008

Geopend werd door Peet met Pigs On The Wing van het prachtige album Animals, het was doodstil in de zaal toen hij dit nummer zong en zichzelf begeleidde op accoustische gitaar. Aansluitend werd Pigs (Three Different Ones) gebracht. Woow! Dit was absoluut één van de hoogtepunten van vanavond. Het licht, de beelden en het vliegend varken (bediend door Josje) maakten alles compleet. De haren stonden weer recht overeind en dan vraag je je af op zo´n moment: Waarom niet het hele album spelen? Wie weet in de toekomst!

Een pluim is zeer zeker ook op zijn plaats voor Garp, die de mooie beelden voor het videoscherm gemaakt heeft en er elke keer weer iets geweldigs van maakt. Denk wel, hij is een tiener, met een passie hiervoor, zoon van Ruud en achter de schermen nauw betrokken bij Pink Project. (Zie slideshow hiernaast)

Nog na genietend van Pigs, diende het volgende mooie moment zich alweer aan. On An Island, wat goed neer gezet vanavond, mede door de keuze om Michiel deze song te laten zingen, wat hem wel toevertrouwd is. Set The Controls For The Heart Of The Sun is van origine al een mooie song, maar soms ook wel een beetje chaotisch. Vanavond echter klonk die van begin tot einde heel melodieus, een genot voor je oren. Daar over heen knalde One Of These Days de zaal in, waarbij het publiek zelfs op de maat mee klapten en helemaal uit hun dak ging. Licht en lasers maakten ook hier alles compleet!

Tijd voor een emotioneel beladen nummer. Jawel, Perfect Sense part 1 and 2 kondigde zich aan. Één van de mooiste nummers van Roger Waters album Amused To Death. En daar stond ze weer: Evelien die weer alles tot uit haar tenen haalde en wederom terecht een opendoekje kreeg van het publiek. Jammer dat het publiek in part 2 niet uit volle borst mee zong, maar ik wel, zoals altijd. Eveling's stem is hier voor gegoten en het wordt tijd om volgend seizoen The Great Gig In The Sky weer eens uit de kast te halen.

Hey You volgde daarna en ook Wish You Were Here paste goed in dit rijtje songs, die bij menigeen wat los maakt. Helaas komt aan alle goeds ook een einde en men kondigde nog één song aan, als afsluiting van deze heerlijke avond Pink Floyd

muziek, enwel het altijd scorende Comfortably Numb. Een lange gitaar solo, en wat voor eentje, die had van mij nog wel minuten langer mogen duren. Het licht ging uit, de band liep van het podium en het publiek schreeuwde uit volle borst om meer. Dat werd niet ongehoord gelaten en na een paar minuten kwam de band terug.

Een toegift, en wat voor een, een ode aan de Dark Side Of The Moon, die begon met Breathe. De klok tikte, de wekkers liepen af, dat kon maar één ding betekenen, Time. Wat een intro alweer door Arjan, geweldige zang en gitaarsolo. Breathe reprise volgde en uiteindelijk werd het concert afgesloten met een schitterende vertolking van Brain Damage/Eclipse. Ook hier zong ik weer de longen uit me lijf mee, jammer dat niet iedereen dat deed,

want dat had dit concert wel een heel fraai einde gegeven. Nadien nog backstage geweest waar we menig bandlid hebben gesproken, Willem en zijn vrouw ook meegenomen, Josje, Dries en Wilma. Een gezellig uurtje, en om even na half 1 vertrokken we weer richting station.

Pink Project bedankt alweer voor een geweldig seizoen, waarbij jullie telkens weer iets verrassends uit de hoge hoed toverden. We hebben genoten, overal waar we jullie gezien hebben. En niet dat alleen, maar ook de gastvrijheid, één grote familie, waar we graag van tijd tot tijd op bezoek gaan. Prettige zomervakantie allemaal en tot medio september, dan zijn we er weer bij.