PINK FLOYD FANS NEDERLAND

Zaterdag middag 13 augustus, het regent, zoals reeds vele weken deze zomer en ik stap in de trein richting Bloemendaal om mijn 75e Pink Project optreden te gaan zien. De vijfde keer in het schitterende openlucht theater Caprera te Bloemendaal, maar het ziet er alles behalve schitterend uit. gitaren worden zo lang mogelijk binnen gehouden vanwege de vocht, de regen stroomt van het dak, tribunes zien troosteloos en grauw uit, maar wonder bij wonder, een uur voor het optreden begint, klaart het op en komt zelfs de zon nog even schuchter om de hoek kijken. Gelukkig maar, want de band had er zin in. Ondanks de slechte vooruitzichten kwamen er toch nog ruim 800 fans op het concert af. Die er totaal geen spijt van hebben gehad.

Ik was al om 16.00 uur aanwezig om zo de hele voorbereiding te zien, achter de schermen de bandleden zien dollen. Jason, Jacqueline en Charles nog even een paar stukken doornemend op zang, want (jawel!) vandaag was Jason's debuut met (backing) vocals, en Garp die altijd bezig is om de visuals nog meer te verbeteren. De sfeer was prima en ik wist: Dit komt helemaal goed.

The Wall, zonder Animals, dat is het motto van deel twee van de tour. Ergens wel jammer, maar The Wall speel je eerlijk gezegd het best, zonder welke andere song of album ook. En Pink Project zou Pink Project niet zijn, als ze altijd op zoek zijn naar nieuwe elementen, de fans altijd opnieuw weten te boeien. Een nieuw lichtbedrijf (Aveq) is sinds Sneek aangetrokken, videobeelden vernieuwd en een nummer toegevoegd.

Half negen, ik heb een schitterend plekkie gevonden op de vierde rij, recht in het midden, naast Johan van Bree (fotograaf en Pink Floyd fan) en zijn vrouw, die ook schitterende foto's heeft gemaakt. Zie HIER om naar het foto album te gaan van Johan. Het toegevoegde nummer is When The Tigers Broke Free, dat als opener wordt gebracht. Ja, dan staan bij mij uiteraard meteen die paar schaarse haren weer recht overeind. De intro met over vliegend oorlogstuig, was vergeleken Sneek een stuk korter gehouden, wat ik persoonlijk veel beter vind. Een kleine instrumentale aanloop volgde (die Leslie op sax had gedaan, was het niet dat hij lekker onder de vakantie zon zat, lol) waarna het los barste met In The Flesh. Woow de energie spatte er meteen vanaf en het publiek was op het puntje van hun arena plek gaan zitten. Wat is het dan toch weer gaaf om in dit schitterende theater te zitten en wat een helder en goed gedoseerd geluid er wederom van de mengtafels kwam. Ton en Robert toppie! Dan zie je ook hoe moeilijk het is om op een gigantisch terrein als in Sneek, ervoor te zorgen dat je helemaal vooraan niet uit je t-shirt geblazen wordt en achteraan iedereen ook een goed volume heeft.

De eerste set liep geolied, het was één en al hoogtepunt. Of het nu het mooie Mother of Goodbye Blue Sky was, het bombastische Empty Spaces, het gevoelige Don't Leave Me Now of het ruwe Young Lust, stuk voor stuk vol passie en schoonheid. Normaal gesproken als je in de zomer buiten speelt valt er een deel weg van de licht effecten, maar de omgeving, het natuurlijke decor van Caprera gaf net dat ietsje meer, waardoor je eigenlijk niets miste. Bij het vallen van de duisternis werden de natuurlijke effecten geleidelijk overlapt door de schitterende lichtshow, waarvoor vanavond gekozen was. Ook kwam het videoscherm (rechthoekig en groter) beter tot zijn recht, doordat op dit podium de rook niet bleef hangen, maar langs alle kanten weg kon vloeien. En de vernieuwende beelden die mogen er ook wezen. Oud archief materiaal, afgewisseld met hedendaagse beelden van misstanden in de wereld, brengen Roger's boodschap zeker over.

Met The Last Few Bricks en Goodbye Cruel World gingen we langzaam naar het einde van de eerste set, waarna we wel aan aan bakkie warme koffie toe waren. De houten vochtige banken hadden toch wel voor wat kou in de gelederen gezorgd, dus koffie ging er wel in.

Na zo'n kleine twintig minuten werd het concert hervat met een meer dan mooie Hey You en een akoestisch geweldige Is There Anybody Out There waarbij men doodstil en aandachtig luisterde. De emotionele nummers die volgde ( nobody Home, Vera en Bring The Boys Back Home) gaven wederom kippenvel en mooi dat het tafereel dat Roger gebruikt bij zijn The Wall (waarbij je beelden ziet dat een kind haar vader terug ziet) meegenomen is in Pink Project's show.

En toen brak het los.................. nee, niet de regen........... maar het geweld waarmee kant 3 van de LP eindigt en kant 4 mee verder gaat. Eerst een meer dan 9 minuten durende Comfortably Numb met een eindsolo om je vingers bij af te likken. Ruud had er toch weer een vernieuwend snufje in gestopt, die ik zeker kon waarderen. Terecht een daverend applaus nog voor het nummer eindigde. Even een kleine climax met het rustigere The Show Must Go On (Jason, goei debuut jongen!) waarna de hell losbarste met In The Flesh en Run Like Hell. Dit is té "woow" voor woorden. De adrenaline stroomt met een rotvaart door je lijf en je voelt de energie van het podium afspatten! Waiting For The Worms formidabel waarna aan het geweld abrupt een einde kwam met STOP! Jeetje wat ging het weer allemaal snel vanavond, we zaten alweert aan The Trial. Ruud als echte Judge, zijn rol en zang steeds completer brengend en Peet met zijn rillingen bezorgende Waters stemgeluid, maakten van het slot het laatste hoogtepunt. "De meest gepassioneerde Pink Floyd tributeband" daar wordt reklame mee gemaakt, en terecht (zonder welke andere band te kort te doen) en men sloot alweer een top avond af met Outside The Wall...............

Daarna nog een zeer gezellige after party met hapjes en drankjes alvorens weer richting Den Haag te vertrekken. eerst volgende show is AHOY op 16 september a.s. Dit mag je niet missen als je van tributes houdt. Een vol AHOY, een topband................ staat garant voor een top show!