PINK FLOYD FANS NEDERLAND

Het is zaterdagmiddag rond kwart over drie als Wilma en ik opgehaald worden door Charles Dehue (zanger Pink Project) om mee te rijden naar Openlucht Theater Caprera te Bloemendaal. Vandaag begon hun nieuwe tour en voor mij de 50st keer dat ik naar een optreden van Pink Project ging. Wat eens in 2004 begon in De Boerderij te Zoetermeer waar ik hun op een fandag voor het eerst zag, groeide uit tot vrienden waarbij ik mij thuis voel en toevallig ook nog met passie mijn favoriete muziek uitdragen.

Om dit feit te vieren had ik een grote taart meegenomen als teken van dankbaarheid wat zij mij (en vele andere fans) al jaren geven. Het weer was ook schitterend en de setlijst beloofde voor een schitterende avond in het mooiste openlucht theater van Nederland.

De tribunes zaten vol met ruim 1100 fans, de band was er klaar voor en gaf rond half negen de aftrap voor een nieuw seizoen. Door de speakers hoorde je de kudde schapen naderbij komen, wat maar één ding kon betekenen: De tour zou gestart worden met een volledige uitvoering van het schitterende album Animals.

Het was nog licht en het scherm met natuurbeelden sloot daardoor geweldig aan op de echte omgeving, het bosrijk duingebied van Bloemendaal. Zo te zien werd gekozen voor dezelfde volgorde die Pink Floyd in 1977 ook gebruikte tijdens de Animals Tour, dus opende Pink Project ook met Sheep. Mijn favoriet van dat album. De koude rillingen liepen al over mijn rug. Wat een heerlijke opening, wat een geweldig toetsenspel en effecten die hierbij horen. En dan het slotstuk, die gitaar solo is zó bepalend voor Sheep, die moet gewoon goed zijn en dat was die ook, van mij mocht Ruud die best nog een minuutje doorgetrokken hebben. Pigs On The Wing part 1, een kort nummer, maar o zo vol gevoel op akoestische gitaar en zang gebracht door Peet, maakte het gehele duingebied stil, om vervolgens weer wakker te schudden bij het meer bombastische van Dogs, waarna part 2 van Pigs On The Wing kwam. De set werd gesloten met Pigs (Three Different Ones) dat geen introductie meer hoeft, want dit zat ook in de setlijst van de vorige tour. In het instrumentale gedeelde kwam ook weer het reusachtige varken tevoorschijn, wat het geheel af maakte. Zeer tevreden over de eerste set had ik even tijd om met andere fans te praten tijdens de pauze.

Na de pauze zou er een groot deel van The Wall gespeeld worden, en wel t/m Comfortably Numb. Nu kun je wel weer elk nummer apart nemen, maar het is een concept en dat neem ik in zijn totaliteit. De tweede set kon je als het ware als proef zien hoe ze er voor staan voor hun komende The Wall concert op 18 september in Delft. Een deel van de muur was mee genomen, alsmede Pink en de Teacher. Schitterend hoe deze animatiefiguren als opblaaspoppen aan de show zijn toegevoegd. Een metershoge Teacher die met een strenge blik hoog boven de muur uitkomt en een in een gedoken Pink aan de andere kant van de muur als het ware bescherming zoekt bij zijn eigen muur. En dan de muziek, man-o-man, wat is men er klaar voor. Zelfs het nummer The Last Few Bricks dat men in de liveshows van 1980/1981 gebruikte, werd door Pink Project vertolkt. Tuurlijk zoeken ze nog naar een paar laatste puntjes die op de i horen, maar wat was dit zó compleet en wat was onze eigen Roger (Peter Chattelin) op dreef bij o.a. nummers als Don't Leave Me Now, Nobody Home en Vera (om er een paar tussenuit te lichten). Don't Leave Me Now was zelfs voor mij dé absolute topper van het hele concert. Niet alleen kippevel, maar ook tranen. Hoe men emotie in muziek kan overdragen tot diep in je gevoel is onbeschrijvelijk mooi. Die emotie in de stem, maar ook instrumentaal raakt het je aan alle kanten. Alleen dán weet je waarover je zingt en kan je je verplaatsen in het lichaam van Pink, in de gedachte en verhaal achter The Wall.

Helaas speelden ze The Wall maar tot Comfortably Numb, want ik was wel benieuwd naar o.a. Waiting For The Worms en The Trial. Doch, afsluiten met Comfortably Numb is ook helemaal niet verkeerd en houdt ook nog een klein beetje geheim voor The Wall in september. En geloof me maar................ wie hier niet naar toe gaat krijgt spijt. Het publiek was enthousiast en vroeg om meer en ja hoor, ook vanavond was er een toegift. Eerst One Of These Days met een hoofdrol voor bassist Jason en daarna nog even alles uit de kast halend met Run Like Hell.

Dank je wel Pink Project voor een onvergetelijke 50ste concertbezoek en zie jullie uiteraard terug op 18 september. Rond half twee 's nachts werden we netjes thuis afgezet door Charles en onder het genot van een vers bakkie koffie, praatten we nog even na, om daarna met een smile in slaap te vallen.