PINK FLOYD FANS
NEDERLAND
Operator:
Floydian Theo
PINK PROJECT
Openlucht
Theater Caprera, Bloemendaal 29 augustus 2009
.............The Great Gig
In The Rain..............
Een week later was Pink Project te zien
en horen in het Openlucht Theater Caprera te Bloemendaal. Misschien wel het
mooiste openlucht theater van Nederland. Eerst zou ik niet gaan, maar hoe
korterbij het kwam, hoe meer het bloed ging waar het niet kruipen kan en besloot
zaterdag dan toch maar te gaan. De weersvooruitzichten waren niet helemaal
positief, maar dat kon me niet boeien (met de Zuiderpark concerten van jaren
terug in gedachte) en volgens mij zat onze moderne Pelleboer er toch weer naast.
Dus vertrok ik vanuit een zonnig Den Haag met de trein naar Bloemendaal. De reis
verliep spoedig en eenmaal aangekomen op het station bloemendaal, kon ik mijn
zonnebril gewoon weer opzetten, geen vuiltje aan de lucht!.............. Na een
voettocht van 20 mionuten kwam ik bij de kassa aan en men deelde mij (alweer)
mede dat ik geen foto's mocht maken. Nou krijg mij wat..... dacht ik, dit maak
je alleen bij Caprera mee! Na uitgelegd hebbende dat ik altijd foto's mag maken
voor op de site, kreeg ik een pasje opgespeld......."die ik GOED ZICHTBAAR moest
dragen! Om half acht mochten we naar binnen en ik zocht meteen een plektje
bovenin op, vlak naast de mensen van de techniek, met de gedachte van "als zij
een goed geluid hebben, heb ik het ook" lol.
 |
Het theater stroomde al gauw vol en
waren ruim 1300 mensen getuige van de opening even na half 9, met
uiteraard Shine On You Crazy Diamond. Part 1 werd weer schitterend
geopend door toetsenist Erick, waarna eerst Ruud en toen de rest van
de band zich voegde bij het geheel. Al vond ik persoonlijk de eerste
tonen van Ruud wat stroef gaan, de rest van de song was weer
formidabel, mede door de zang van Charles en de sax van Leslie.
Lekkere ouderwetse versie..... lekker houden zo! Amused To Death was
wederom kippevel, de zachte melodieuze toetsen en de emotionele
Waters-stem van Peet, waarna Charles de volumewisseling voor zijn
rekening nam. Heerlijk dat dit nummer weer terug is in de setlijst.
Een nummer met veel wisselingen, met emotie, waar ik zeer van kan
genieten. Toen ik de eerste tonen
van song nummer 3 hoorde, was ik verrast, want In The Flesh speelden
ze niet in het Zuiderpark een
week eerder. Een geweldig mooi nummer met |
 |
 |
pit, dat de band goed neerzette.
En ook weer met mooie nieuwe videobeelden, goed gekozen
lichtelementen en special effects. Om dit geweld even tot je door te
laten dringen en je oren wat meer te ontzien, kwam High Hopes, die
ik dit keer persoonlijk wat minder vond klinken. Voornamelijk de
gitaarvariatie die Ruud gebruikte, klonk mij vreemd in de oren en
ook het moeilijke akoestische stuk liep gevoelsmatig niet zoals het
hoort. Niet zeuren Theo, want
live is live |
en ook de heren Waters en Gilmour brengen nu
Floyd songs met niet altijd het originele geluid. En ik heb het "voordeel"
dat ik twee concerten binnen één week, met elkaar kan vergelijken. Nooit
doen dus, want elk concert is uniek!. Het publiek was razend enthousiast en
het was nog steeds droog, lol. De laatste twee songs van de eerste set waren
juweeltjes van het album Meddle. Eerst met grof geschut One Of These Days,
die voor mij een dikke vette 10 kreeg (hulde voor Jason), al was die vorige
week al geweldig, nu was die p-e-r-f-e-c-t. De intro op toetsen van Echoes
klonk een beetje vreemd, maar Erick herstelde zeer rap en gaf de rest van
echoes een geweldig toetsengeluid mee. En toen............. halverwege het
nummer, voelde ik de eerste spatjes uit de lucht vallen, wat al gauw meer
werd en overal werden vliegensvlug de regencapes aangetrokken, paraplu's
gingen open en zelfs hele dekzijlen over groepjes mensen heen.
Ruud akoestisch bij High Hopes |
Jason op bas bij One Of
These Days |
Peet op bas inclusief bierfles bij Echoes |
Tijdens de pauze die volgde, leek het of
de regen niet doorzetten wilde, maar dat was schijn. Al gauw begon het iets
harder te regenen en moest ik wel heel snel drinken om überhaupt mijn beker
koffie leeg te krijgen, lol. Toch maar besloten om mijn groene regencape
(afkomstig van Parkpop) aan te trekken, om er droogjes bij te zitten als de
tweede set zou beginnen. Het classic album Dark Side Of The Moon. Tot en met
Time liep alles zoals gepland en was de regen ook weer tot wat miezerige
teruggedrongen. Maar toen kwam The Great Gig In The Sky, die ik eens helemaal op
video wilde opnemen. Een mooie rustige opening op toetsen waarna Jacqueline met
haar geweldig stemgeluid, uit volle borst begon te zingen, alsof ze smeekte om
nog meer regen, zo overtuigend en vol gevoel bracht ze dit weer. en jawel
hoor.............. haar smeekbeden werden gehoord, want na 2.12 minuten begon
het te hozen en moest ik mijn opnames staken. alsof dat nog geen speciale
effecten genoeg waren, begon het ook nog te onweren. En Jacqueline zong gewoon
zuiver en helder verder en kreeg terecht opendoekjes.
Money, zoals die hoort (zonder zangeressen) en Us And
Them geweldig. Any Colour You Like was zelfs beter dan vorige week en mochten ze
voor mij best wat langer uitgesponnen hebben. Je ziet op zo'n instrumentale
stukken het plezier waarmee de band op de bühne staat. Heerlijk gewoon, moesten
ze eens beelden van opsturen naar The Aussies. Brain Damage en Eclipse, zong ik,
zoals gewoonlijk weer uit volle borst mee. Het minutenlange applaus en "we want
more" was dan ook terecht, want deze topband had alweer een topprestatie
geleverd, onder barre weersomstandigheden, waarbij bijna iedereen gewoon bleef
kijken, doornat of niet.
De toegift was ook weer smullen geblazen, met Pigs (Three
Different Ones) dat op meesterlijke wijze gebracht werd, inclusief het grote
zwarte opblaas zwijn, het gevoelige Pigs On The Wings, waarvan ik een videootje
heb gemaakt ( zie
http://www.youtube.com/watch?v=Zfg42W4q35k ) en als afsluiter het altijd
geweldige Comfortably Numb, met die "Gilmourische" gitaarsolo van Ruud, die de
mensen op de banken deed staan.
Even voor half 12 eindigde dit tweede concert van de
nieuwe tour en 1300 mensen gingen zeer tevreden huiswaarts, ook ik, die nog 20
minuten moest lopen tot aan station Bloemendaal, en jawel hoor halverwege begon
het weer te hozen en kwam ik als een verzopen kat aan op het station. rond 1 uur
's nachts was ik thuis, met weer een mooie herinnering van deze geweldige avond
op mijn netvlies. Pink Project....... misschien tot in oktober te Roosendaal,
maar zeer zeker tot in het Omniversum in december....................
Theo, 31 augustus 2009
TERUG
