PINK FLOYD FANS NEDERLAND

Zondagavond rond half zeven: het is eindelijk zover, we worden opgehaald door Jan en Josje om vanuit Den Haag naar Bloemendaal te rijden. De opening van de nieuwe tour van Pink Project, de "Sleep Walking Back Again Tour", zoog ons die richting op, met dreigende wolken boven ons, maar................volgens Helga van RTL Weer zou het droog blijven tot ná middernacht. Nou, bij Caprera aangekomen voelden we (letterlijk) de bui al hangen en vielen er enkele spetters uit de lucht. Dat mocht de pret niet drukken en de tribune's liepen langzaam vol met 888 fans die de start van het nieuwe Pink Project seizoen ook niet wilden missen.

Even na half 9 horen we de eerste tonen van "Red Sky At Night", waarmee de tour opent in een geheel vernieuwd decor. Het ronde scherm is vervangen door 3 videoschermen, waarvan de middelste close-ups laat zien van de bandleden zelf. Nog niet geheel synchroon met het live gebeuren, daar zal nog iets aan gesleuteld worden. Tevens aan weerskanten van het podium 2 lasers, ook nieuw dit seizoen. Daarnaast is Pink Project uitgebreid met een aantal nieuwe bandleden, die allemaal hun vak verstaan.

De aftrap gaat helaas (begrijpelijk) ook gepaard met een paar kleine (technische) probleempjes, maar zullen zeker opgelost worden. De vocals van Michiel kwamen o.a. in het begin niet helemaal door.

"What Do You Want From Me" liet de fans meteen weten dat de setlijst ook nummers van de 3-mans Floyd zou bevatten, wat zeker voor de jongere fans heel herkenbaar is. Aan de gehele setlijst merk je dat naast de Waters-passie (Peter) nu ook steeds meer de Gilmour-passie van Ruud naar voren komt, en terecht!

Ondertussen viel van tijd tot tijd een bui, maar was in zijn geheel niet storend en deed een beetje denken aan de befaamde Zuiderpark concerten in de regen. Gelukkig viel er niet zoveel uit de lucht. "Breathe" , gevolgd door "Time/Breathe reprise" waren wederom prachtige vertolkingen, vooral het volle krachtige geluid van Arjen op drums (Time) en het gitaarspel van Ruud. Zelfs het daarna gespeelde "Shine On You Crazy Diamond" had voor mij een ruime voldoende, al moet ik zeggen dat de echte Floydsound op de sax nog niet echt uit de verf kwam, van een trouwens prima vakman als Nicko. Dit gaat helemaal goed komen. Heb na afloop nog even kennis met hem mogen maken, en wat blijkt, hij woont 2 straten van mij vandaan.

Tot aan de pauze speelde Pink Project nog diverse heerlijke nummers, waaronder het altijd prachtig vertolkte "Amused to Death". Ook "Mother" (waar ik normaal live niet zo'n fan van ben) klonkt geweldig en daar komt zeker als een van de hoogtepunten "Goodbye Blue Sky" bij, waarbij op de videoschermen beelden van New York 9-11 getoond werden, wat het nummer een extra dimensie gaf.

Tot slot, voor de break nog enkele songs van de Darkside Of the Moon, "Us And Them"en met "Brain Damage en "Eclipse" als juweeltjes, waarbij ik mezelf er op betrapte ze spontaan mee te zingen.

Een korte pauze werd ingelast, om daarna nog sterker voor de dag te komen.................

Twee songs van David's laatste album opende de tweede set, "Castellorizon" en "On An Island" , vocaal Gilmour's sound bijna evenarend en op gitaar een lust voor het oor.

In de toegift zou nog een song van dit album ten gehore gebracht worden en dat verdient dit album zeker.

De bel luidde..........wat de aankondiging van "High Hopes" betekende, wederom een song die nieuw in hun repertoire is en die het in zijn geheel genomen zeker haalde, al miste ik hier en daar wat. Makkelijk gezegd uiteraard, ga er maar eens aan staan en je moet steeds van gitaar wisselen en dan voor de eerste keer brengen.

De song ebte langzaam weg naar het eind en ja hoor, het ging langzaam over in ............ping............ping...............ping......

Dat kan maar één ding betekenen, Echoes komt er aan. En wat ik nu ga schrijven, zal als een sprookje overkomen, maar geloof me, ik kneep in mijn arm, en het was werkelijkheid. Het was zó puur, zo mooi, eigenlijk onbeschrijfbaar. Zaten we nu in Caprera of in Pompeii? De opbouw, de overgangen, het samenspel, dit was zó echt, dit was zó passievol alsof je daar de jonge Pink Floyd zag spelen. Dit was zó kippevel, zo vol emotie, ik had de tranen in mijn ogen (en dat gebeurd niet gauw). Sprakeloos was ik. Vooral ook het psychedelische tussenstuk boeide en dat kwam mede op naam van een geweldige Tom. En dan de opbouw naar de climax, want ik had al in de gaten "hier gaan ze hem eindelijk weer helemaal spelen", en zei hardop:"Ja kom maar, laat maar komen" en stootte mijn buurman Dries aan, alsof ik hem wilde zeggen van "let nou goed op, hier hebben we zo lang op gewacht". Maar dat wist hij zelf natuurlijk ook wel, dit deed ik in mijn enthousiasme. Zelfs nu tijdens het schrijven, ben ik nog steeds onder de indruk en dat is pas de 3e keer sinds ik Pink Floyd heb gezien. De eerste keer was mijn aller eerste concert van Pink Floyd in 1988, de tweede keer was vorig jaar in de Heineken Music Hall tijdens (jawel) Echoes en dan nu wederom. Ik heb hier lang om "gezeurd" maar mijn wachten werd beloond. Een wel gemeend woord van dank aan Pink Project voor deze schitterende vertolking van Echoes is zeker op zijn plaats, als je weet hoeveel dit nummer voor mij betekend.

Zonder de rest van de song te kort te doen, heb ik wat meer aandacht besteed aan Echoes. Want er kwam nog veel meer moois en dat begon al meteen daarna. Ook een song waarvan ik al langer dacht dat ze die konden brengen was Perfect Sense 1 en 2. En jawel hoor, het ene kippevel was nog niet volledig gezakt, daar kwam de volgende alweer opzetten. Evelien je deed het prachtig, op je eigen manier, zonder iets te willen forceren of P.P. Arnold na te doen. Je was jezelf, je was puur en zuiver van stem.

En weer zong ik uit volle borst mee:"Can't you see, it all makes perfect sense, expressed in dollars and cents, pounds shillings and pence, can't you see, It all makes perfect sense"

Als laatste deel van set twee was The Final Cut ("The Gunners Dream" en "Fletcher's Memorial Home") en The Wall aan de beurt. Na "Hey You" en "Is There Anybody Out There" werden de spots gericht op een extra podium, vanwaar Peet zittend in een TV-stoel en kijkend naar 13 kanalen met alleen maar troep, op voortreffelijke wijze "Nobody Home", "Vera" en "Bring The Boys Back Home" vertolkte. Het sluitstuk van de geweldige avond was het altijd schitterende "Comfortably Numb" waarbij alles nog een keer uit de kast gehaald werd.

Uiteraard kwam de band nog eens terug na het vele "We Want More" van het publiek en speelden nog drie nummers, t.w. "Hilda's Dream", "Take A Breath" en "Wish You Were Here". Na bijna drie en een half uur prima avondje Pink Project, liep Caprera langzaam leeg en praatten wij nog lang na, backstage, met bandleden en fans. Mijn persoonlijke absolute toppers van de avond waren: Echoes, Brain Damage/Eclipse, Perfect Sense, Nobody Home en Comfortably Numb.

En de Echoes over Caprera zijn weer verstompt, maar galmen nog na in mijn hoofd..........................