Een dag met

Het is zaterdagmiddag 5 augustus en rond 13:15 uur stappen we op de fiets naar station Rijswijk om daar de trein te nemen naar Bloemendaal, alwaar wij uitgenodigd zijn bij Pink Project, om een dagje achter de schermen mee te maken

Even na 15:00 uur kwamen we aan op het stationnetje van Bloemendaal alwaar we een voettocht van ruim 20 minuten begonnen naar het Caprera Theater. Daar aangekomen werden we verwelkomd door Peter Chattelin en onder het genot van een kopje koffie konden we al kennis maken met enkele bandleden en crew. Vooral gitarist Ruud (ook regelmatig op het forum van Pink Floyd Fans Nederland terug te vinden) zorgde er meteen voor dat we ons thuis konden voelen.

De opbouw was al in volle gang van ’s morgens 10 uur en weldra kon de soundcheck beginnen onder het toeziend oog van de technici, waaronder Ton (die bleek aan het eind van de dag nog steeds Ton te heten – you know what I mean, lol).

Mijn vriendin Wilma zat al genietend van het hele gebeuren en van het zonnetje, op de tribune, terwijl ik her en der een kijkje nam en af en toe een praatje maakte, met bandleden en crew. Een leuke bijkomstigheid was dat tijdens de soundcheck bij de bekende vliegtuiggeluiden er ook daadwerkelijk een helikopter over Caprera vloog. De tijd vloog om en in eens was het al half 7 geweest en schoof iedereen aan voor een overheerlijke nasischotel. Geweldig om te zien dat het 1 familie was en waar je als gast meteen opgenomen werd. De maaltijd was verrukkelijk en na een bakkie koffie en wat napraten, bereidde de band zich voor op het optreden, dat binnen een uurtje zou beginnen. Tijd voor Wilma en mij, om alvast een goed plaatsje op de tribune op te zoeken, want de poort ging reeds open voor het publiek.

Langzaam liep het Caprera Theater vol (zo’n 1000 fans) en even na half 9 klonken de eerste tonen van Is There Anybody Out There, dat door de eigen technici omgetoverd was tot een song, waarin van diverse

Pink Floyd songs onderdelen waren in terug te vinden en die Pink Project’s Space Odessey Tour aankondigde. Zeer mooi gedaan, pluimpje hiervoor. Na deze intro was iedereen er klaar voor en werd Set The Controls For The Heart Of The Sun ingezet. Na deze oldie was de eerste set heel afwisselend met vooral songs van de Darkside (Breathe/On The Run/Time/Breathe/Brain Damage/Eclipse), Wish You Were Here (Welcome To The Machine/Have a Cigar/Wish You were Here) en The Final Cut (Two Suns In the Sunset), alsmede The Bravery Being Out Of Range, uit het solo repertoire van Roger Waters.

Aan het begin van de tweede set verontschuldigde Peter zich voor het feit dat het geluid wat minder volume had gehad in de eerste set en dat het kwam door de verordening van de gemeente Bloemendaal, maar ze hadden groen licht gekregen om het volume in de tweede set wat meer open te draaien. Daarna pakte hij de acoustische gitaar en opende met Pigs On The Wing. Het concert vervolgde met Dogs, gevolgd door In The Flesh. Daarna vertolkte de beide zangeressen op een voortreffelijke manier het nummer Goodbye Blue Sky. De volgende song was Mother en als extra ode aan Syd Barrett speelden ze daarna Shine On You Crazy Diamond.

Hey You, wat daarna volgde en Amused To Death waren twee songs die prima pasten als voorbode voor het gevoelige nummer The Gunners Dream, waarbij het publiek muisstil werd en met open mond zat te genieten hoe Peter (vocaal) en de zijnen dit liet galmen door Caprera en het landgoed er omheen. Daarna wederom een oudje van stal gehaald met de song Fearless, gevolgd door Us And Them en als sluitstuk Roger’s song Each Small Candle.

Uiteraard wou het publiek meer en Pink Project gaf daar graag gehoor aan en knalde er nog even in met de songs Money en Comfortably Numb.

Tegen middernacht ging een groot deel van het publiek met voldoening huiswaarts, de rest bleef nog gezellig napraten, had ik mijn trein gemist en zocht nog even wat mensen op om een babbeltje mee te maken, waaronder ons forumlid Rob Kok. Helaas was dat maar van korte duur, want ik kon het me niet veroorloven om de allerlaatste trein naar huis ook nog te missen. Uiteindelijk via omwegen waren we rond half 4 ’s nachts thuis, moe, maar met een voldaan gevoel.

Bedankt Pink Project, voor deze voor ons onvergetelijke dag. Het was toppie. Voor alle fans in Limburg zou ik zeggen: Ga ze op 25 augustus a.s. in Sittard zien, het is de kans om deze geweldige Pink Floyd coverband eens live te aanschouwen.Helaas ben ik dan niet van de partij, maar kijk alweer uit naar 9 september a.s. als ze in het Zuiderpark te Den Haag de DVD shooting van hun Side Project maken.