PINK FLOYD FANS NEDERLAND

Het is een druilerige zaterdag en de miez regen zorgt er voor dat ik zowat als een verzopen kat op Den Haag Hollands Spoor aankom, vanwaar ik de trein naar Beverwijk moet nemen. Twee minuten over vier, hij is zowaar op tijd en een uurtje later kom ik in het theater te Beverwijk aan. Meteen even op het podium kijken waar men al volop bezig is met de voorbereidingen. Daarna even een bakkie thee drinken in de artiestenfoyer, alwaar Meneer Piet (die konden we nog van vorige keer) een voortreffelijk gastheer was.

Met het fototoestel om de nek "inspecteer" ik daarna het theater. Is het geluid onder even goed als boven? Waar kan ik het beste zitten om foto's te maken? Dit alles terwijl Ton, Robert en Eus zich al met het regelen van het geluid bezig houden en Improve de belichting en special effects doornemen. Mooi diep podium dit keer, waar het voor de band prima spelen is.

Niet helemaal uitverkocht, maar knus en gezellig vol, wachtte de fans rond 20.15 uur op de aftrap van het concert, dat niet veel later zou beginnen. Het herkenbare geluid van een kudde schapen verklapte het nummer Sheep. Ik had wederom een mooi plekje op het balkon gevonden en zat ontspannen achterover om wederom te gaan genieten van het album Animals. Toch heb je wel eens van die avonden dat er gevoelsmatig iets niet helemaal goed zit en dat had ik de eerste set in Beverwijk. Het geluid klonk boven wat doffer dan wat ik tijdens de soundcheck onder gehoord had. De band echter stond prima te spelen. De slot solo van Ruud tijdens Sheep en het nummer Pigs waren voor mij de hoogtepunten van de eerste set.

In de pauze was ik aan het twijfelen of ik beneden een plekje zou zoeken voor The Wall, maar mijn instinct zei me om boven te blijven en daar had ik goed aan gedaan. Het geluid was vele malen beter en ik had nog steeds mijn geweldig plekje om foto's te maken.

The Wall staat momenteel als een huis! En theatraal gaat het ook steeds gemakkelijker. Het schept ook een betere band met het publiek. Je hebt het gevoel deel uit te maken van het spektakel en niet alleen een passieve toeschouwer. The Wall is nú heel volwassen door de mannen en vrouwen neergezet. In The Flesh spat de emotie er altijd vanaf. Mother had een voller toetsengeluid en de zang door Peet en Ruud, zoals vanaf Delft al gebeurt. Goodbye Blue Sky gevolgd door Empty Spaces, What Shall We Do Now, Young Lust en One Of My Turns en het zeer emotionele Don't Leave Me Now, laat je toch weer merken dat gevoel en emotie zo prachtig in balans is met bombastisch en rauw.

Een meester brein ontwierp een meester concept en dat gepresenteerd door Pink Project. Een show die je écht moet gaan zien als je van Pink Floyd tributes houdt. Soms hoor ik wel eens van die kreten in de pauze als "dit is akelig dicht in de buurt van het origineel". Ik vind dit allang niet raar meer, want door de jaren heen heb ik de band van heel dichtbij mogen meemaken en ik weet gewoon hoeveel tijd men besteed alleen al aan kleine details die ze steeds weer willen verbeteren. En ik weet met hoeveel passie men op het podium staat, maar ook hoe een geweldige vriendenkring die vooral backstage veel lol maakt. Perfect met elkaar omgaan, met respect naar elkaar luisteren, om zo goed mogelijk voor de dag te komen. En een concert is nou eenmaal nooit perfect, zo ook Pink Project niet. Fouten worden er altijd gemaakt of er nu een tributeband of een originele band staat. Da's het romantische aan live muziek. En fouten mag je maken en zal door het grote gross ook geaccepteerd worden........... een enkeling daar gelaten die altijd wel iets vind om te "zeiken". Ik zou zeggen, kom eens naar de show, maar dan relaxed en met de bedoeling om te gaan genieten. Een mooiere muziek avond kan ik me amper voorstellen.

Weer even terug naar het concert zelf. Het gaasdoek was gevallen en Hey You werd ingezet. Ik vond hem dit keer niet echt een topper, maar nog altijd mooi om te horen.

Is There Anybody Out There op akoestische gitaar van Ruud was ook schitterend (zie bijgevoegd filmpje. let wel kwaliteit van het filmpje is niet echt denderend, daar het opgenomen is met foto toestel). Het volgende hoogtepunt waren eigenlijk drie songs: Vera, Bring The Boys Back Home gevolgd door Comfortably Numb. De eerste twee waren misschien wel de beste vertolking hiervan tot nu toe en ja, Comfortably Numb had wederom een heel gave eindsolo, waarbij het publiek al ruim voor het einde daarvan gingen staan en applaudiseren. Dat was écht kippevel.

Nóg twee hoogtepunten:

1. Run Like Hell. Man-o-man dit was echt het absolute hoogtepunt. Zoveel power, zo zuiver, de spaarzame haren gingen weer recht overeind.

2. The Trial. Of ze nou gitaar of bass partijen staan te spelen, theatraal zijn ze ook nog eens geweldig gegroeid. Peet en Ruud zijn échte acteurs geworden, maar wel acteurs die weten waarover ze zingen en het prima over kunnen brengen naar het publiek. Van Peet wisten we dit wel al, maar van duizendpoot Ruud eigenlijk niet zo. Maar ook hij staat daar een Trial te vertolken waar je (een dikke) U tegen zegt.

Uiteindelijk valt de muur, komen de hoofdrolspelers naar voren om gezamelijk Outside The Wall te spelen, krijgen ze een verdiend langdurig en daverend applaus en wordt het weer langzaam stil en leeg in het theater. Alweer een avondje Pink Project om, maar de volgende staan alweer gepland. Zaterdag a.s. een uitverkocht huis in Gouda en maandag ( 7 maart) in het schitterende

Nieuwe Luxor te Rotterdam, waarvoor nog kaarten beschikbaar zijn. Zie www.pinkproject.nl