PINK FLOYD FANS NEDERLAND

5 dagen na het overlijden van Richard Wright ging ik samen met mijn zoon naar een optreden van Pink Project. Voor mijn zoon de eerste keer dat hij in aanraking kwam met Pink Floyd muziek, voor mij alweer de 28e keer dat ik Pink Project zie optreden. De stoptrein naar Barendrecht leek wel uren te duren en echt goed in mijn vel voelde ik me niet, maar na 3 kwartier kwamen we op het station aan, waarna we nog een voettocht van 15 minuten voor de boeg hadden. Theater Het Kruispunt bleek een klein knus theatertje waar een geweldige akoestiek heerste.

Om 20:20 uur zaten we comfortabel op de tribune en hadden een prima zicht over het geheel. Ebert kwam op, nam plaats achter de toetsen en de eerste tonen van Shine On You Crazy Diamond zweefden door de zaal, waarna de rest van de band druppelsgewijs ook het podium opkwam.

Geweldige opening van dit concert met hoofdrollen voor Ebert en Ruud. Dat beloofde wat voor de rest van de avond en ik ging er nog maar eens makkelijker voor zitten. Ook nu miste je de sax op het einde van de song niet. One Of These Days dat hier op volgde schrok je uit een roes, met o.a. een stevige bass. Wat zat het er allemaal lekker in en ik zag naast me dat mijn zoon ook genoot en ook hem viel het goede bass geluid op.

Toen dit verstomde, nam Michiel de microfoon ter hande en sprak namens de band over Richard Wright. Mooi gezegd, niet te veel en niet te weinig en even werden mijn ogen weer nat. Richard kreeg alle eer die hem toekwam als bandlid en als mens. Het volgende nummer werd dan ook opgedragen aan hem. Wish You Were Here begeleid met prachtige, gevoelige beelden van Richard op de achtergrond, gemaakt door de net 16 jarige Garp Verwijk. De combinatie van de beelden, gevoelige zang en gitaarsound van Ruud en Michiel was heel ontroerend en was een van de hoogtepunten van de avond.

Castellorizon en On An Island waren de uitstapjes naar het solowerk van David Gilmour en je merkte wel dat ze moeite hadden om er een swingende show van te maken, wat niet weg neemt dat er wel mooi en vol gevoel gespeeld werd. Echoes subliem, goed opgebouwd, prima psychedelisch middenstuk en een schitterend slotstuk, alleen jammer dat op een gegeven moment het gitaargeluid van Ruud niet goed er bovenuit kwam.

De korte pauze heeft hun blijkbaar goed gedaan, want de tweede set straalde het plezier er weer vanaf, wat toch een extra dimensie geeft aan een concert. Ze knalden er in met In The Flesh gevolgd door de The Wall songs Another Brick In The Wall part 1 een hele mooie Mother en een pittige Young Lust. Stuk voor stuk hoogtepunten, waarbij Mother een 10 met een griffel verdiende door de gevoelige zang van Peet en Evelien en het even ontroerende akoestische slot op gitaar van Peet. Met Perfect Sense part 1 en 2 stapten ze even in de solo wereld van Roger Waters. Altijd een mooi nummer, al had Ebert even moeite op toetsen. Dat mag hem niet kwalijk genomen worden want door het vertrek van John heeft hij zich bereid verklaard om voorlopig de band te versterken met zijn altijd mooie toetsenwerk, waarvan ik de rest van het concert alleen maar genoot.

Pigs On The Wing was de voorbode voor een van de absolute hoogtepunten, namelijk Pigs (Three Different Ones). Wat een song en sinds ze die in de setlijst hebben staan is het elke keer TOP! Jammer dat het varken niet vloog vanavond, maar daar was de zaal denk ik te klein voor om volledig tot zijn recht te laten komen.

Tot slot van dit concert kwam The Wall nog een keer voorbij met de songs Hey You en Comfortably Numb, waarbij de gitaarsolo van Ruud weer puur genieten was. Het publiek was nu eindelijk ook wat enthousiaster en gaf een staande ovatie aan Pink Project. De hele avond vond ik het publiek wat afwachtend. Uiteraard kwam Pink Project nog een keer terug voor een toegift die er zijn mocht. De Dark Side Of The Moon werd van stal gehaald, waarvan men de volgende songs speelden: Breathe, Time, Breathe reprise, Brain Damage en Eclipse. Arjan was tijdens Time (maar zeer zeker ook bij One Of These Days en Echoes) zoals gewoonlijk zoveel power in zijn spel aan het leggen, waarbij de vonken er vanaf vlogen en dit keer (zoals ik in de wandelgangen hoorde) had hij het eindelijk voor elkaar om een drumstick over te slaan. lol.

De mensen druppelden naar huis, wij bleven nog even om met de bandleden te praten. We hadden genoten, ook mijn zoon, die zeker binnenkort nog eens wil komen kijken. Rond middernacht reden we met Jan en José mee terug richting Den Haag, alwaar we onze traditie weer op peil hielden om op het Rijswijkse plein de avond af te sluiten met een patatje.