PINK FLOYD FANS NEDERLAND

Het leek alweer een eeuwigheid geleden (17 december 2011), maar vandaag was mijn eerste Pink Floyd tribute van het nieuwe jaar. Pink Project trad op in de Schouwburg te Amstelveen, wat in feite niet zo ver weg was, maar mij toch twee uur reistijd kostte vanwege diverse overstaps. IJzig koud, maar gelukkig eens een droge dag, kwam ik rond half vijf aan en warmde me op met een lekker bakkie koffie in de artiestenfoyer.

The Wall Tour loopt bijna ten einde, nog zo'n zes tal optredens, maar de band speelt nog telkens vol passie. Vandaag was het mijns inziens één van hun beste uit deze reeks en dat te bedenken dat men ook voor het meest lege theater speelde, waar zo'n 60% bezet was, wat normaal toch 80 tot 100% is. Maar ja, diegene die wel gekomen waren, hebben van de eerste tot de laatste minuut genoten.

En geen enkel concert is hetzelfde, want lichtshow en projecties worden telkens aangepast, telkens boeiender en ook vandaag had AVEQ weer een geweldig sfeertje kunnen kweken met licht en rook.

Vijf weken zonder Floydconcert, hoe hou ik het vol en dat was wel te merken ook, want toen eenmaal When The Tigers Broke Free werd ingezet, stonden mijn spaarzame haren meteen overeind. En dat zou niet de enige keer zijn deze avond. Iedereen zat lekker in zijn/haar vel en het plezier straalde van de band af. Het publiek genoot, al kwamen ze pas laat écht op gang. Stille genieters zal ik maar zeggen, ja toch!

PFFN teamlid Hansz en forumgast Liff waren ook aanwezig. Zij zaten beneden, terwijl ik vooraan op het balkon zat. Ook hier een geweldige sound en de trillingen die je af en toe hoorde, kwam van de wanden van het theater, waar men niets aan kon doen. De gehele eerste set was één hoogtepunt. Peet, Charles, Iris en Jacqueline waren zeer goed bij stem (Chapeau voor Iris voor een loepzuivere en heldere bijdrage in Mother). Extra kippenvelgehalte in de eerste set was The Last Few Bricks/Goodbye Cruel World. En dan is het alweer pauze, helaas. Even napraten met Hansz en Liff en een pafke roken in de kou, lol.

Tijdens de tweede set kwamen ook Hansz en Liff boven zitten, er was toch plaats genoeg op het balkon. Hey You opende op schitterende wijze deze set en daarna was het alleen nog maar feest! En toen kwam Nobody Home. Op zich een schitterend nummer, alleen heb ik altijd het gevoel gehad dat het niet helemaal af was, dat Roger niet goed wist hoe, want na de laatste zin bloed het nummer dood, mijns inziens. Blijkbaar vond Pink Project dit ook, want wat schetste mijn verbazing? Het nummer werd met een eigen interpretatie, met een gitaarsolo afgemaakt. Woow, wederom kippenvel. Stuur een demo naar Roger, zou ik zeggen!

Na de emotionele nummers Vera en Bring The Boys Back Home, brak het geweld los. Comfortably Numb (blijft schitterend), dan de mooiste uitvoering van The Show Must Go On, om het geweld wat daarna kwam op te bouwen. In The Flesh, Run Like Hell, Waiting For The Worms............... man-o-man, het dak van het theater (dat toch al rammelde, lol) vloog er zowat vanaf.

Het slotstuk werd ingezet: The Trial. Elke keer weer heerlijk te zien hoe Ruud zich in deze rol in kan leven en dan ............ dondert de muur om en komen ze nog één keer samen, voor op het podium, om Outside The Wall te spelen en het enthousiaste publiek te bedanken. Nog even backstage, napraten met de band en toen bracht Hansz ons (Liff en mij) naar huis. In Den Haag aangekomen nog even een patatje gegeten bij de Haring Koning op het Rijswijkse Plein, afscheid genoemen en naar huis gelopen, terwijl Hansz nog "even" naar Barendrecht ging, om van daar uit ook naar huis (Heerenveen) te gaan.