PINK PROJECT, ALMERE 23 APRIL 2011

 

En ik was erbij…. Onverwachts, onvermoed maar oh, wat ben ik blij dat ik ben gegaan!

Ongeveer een week geleden gooide Theo een bericht op Hyves dat ie naar Pink Project zou gaan op 23 april. Vergis je niet: Theo gaat wel vaker naar Pink Project….zo ongeveer elke keer dat het mogelijk is. Groot was echter wel mijn verbazing toen hij erbij vermelde dat het in Almere zou zijn. In mijn dorp? Echt waar? Alweer? Jullie willen nog een keer in dit mausoleum optreden?? Zeker weten? Nou goed dan, dan neem ik ook de moeite om een kaartje te bemachtigen. Gelukkig was het nog niet helemaal uitverkocht (hoe kan dát nou??) dus dit keer eens niet helemaal vooraan maar eens een keer helemaal achteraan. Hoewel…. niet helemaal. Op het eerste balkon, 1e rij, wel in de hoek maar niet helemaal. Eigenlijk niet eens zo’n gek plekje.

 

Met Theo had ik afgesproken dat hij dan eindelijk maar eens op de koffie zou komen bij mij. Met een optreden in mijn achtertuin is dat natuurlijk best te doen. Zo gezegd, zo gedaan. Via Facebook is nog te achterhalen wat er aan voorafging voordat Theo goed en wel rond 15.00 uur in Almere was. Lekker aan de koffie en de verhalen maar op een bepaald moment wordt het toch tijd om richting centrum te gaan rijden. En hoe vaak krijg ik nou de kans om een kijkje achter de schermen te nemen in ons eigen theatertje/grafkeldertje? Dus, de auto geparkeerd, kaartje opgehaald binnen en toen op zoek naar de artiesteningang. Best bizar dat je rechts naar binnen moet als het gebouw links van je staat….. maar goed, onderlangs overgestoken en toen de échte catacomben in. Even gauw een ronde gedaan en een paar oudgedienden gesproken maar de plicht riep en ik ben snel weer naar huis gegaan om nog eten te koken voor mijn gezin.

Rond 19.15 uur ben ik dan maar op de motor gekropen en ben richting het Weerwater gereden. Prachtig plekje voor de deur gevonden voor m’n motor  en meteen daarop maar naar binnen gegaan om jas en helm naar de garderobe te brengen. Theo zou rond dat tijdstip ook weer in de foyer zijn en gezamenlijk zijn we nog even buiten gaan staan om van het schitterende weer te genieten. En zo langzamerhand stroomde het vol en zag ik steeds meer onbekende gezichten. Da’s raar, zo in m’n eigen dorp…. Iedereen kent mekaar hier toch? Nou, kennelijk waren er heeeeeeeeeeeel veel Almeerders die nieuw in deze stad zijn want ik kende ze niet. Gelukkig kwamen mijn buren toch ook nog even kijken. Natuurlijk…. [Zacht einde]Burengerucht is in mijn straat absoluut geen probleem. Tenminste: ík heb er geen problemen mee als Echoes op vol volume opengaat bij mijn buren…

Ook Wilma Hoogendoorn sloot zich nog even bij ons aan en langzamerhand begon ik me weer een beetje “thuis” te voelen. Samen met Theo ben ik rond 20.10 uur mijn plaatsje op het balkon eens gaan bekijken. Op zich best bizar gemaakt: je kunt maar vanaf 1 kant het balkon op. Maar goed, het hele theater is natuurlijk bizar te noemen.

Volledig geïnstalleerd, de (nieuwe) camera in de aanslag en daar dimden de lichten en kwamen de eersten het toneel al op. Als eerste werd Animals in z’n geheel opgevoerd. Het geluid was verwonderlijk genoeg inderdaad geweldig! Pigs on the Wing (pt 1) kwam binnen bij me. Ook Dogs klonk geweldig en ik moet eerlijk bekennen dat Animals nou niet echt bepaald m’n favoriete album is…. [Zacht einde]De zang van Charles bracht weer wat van m’n oude enthousiasme boven en heel voorzichtig kwam mijn  “flow” op gang. Pigs werd ingezet en het spatte gewoon van het toneel af! Wauw…. wat was dit weer fenomenaal! De liefde, de ziel die Peter in z’n zang legt… je voelde het bijna door de speakers heen.

Sheep en Pigs on the Wing (pt2) waren naar mijn zin veel te snel voorbij en vervolgens was het alweer pauze! He, wat? Pauze? Dat is snel…. Ja, maar het album duurt ook maar drie kwartier. Dus, gauw een drankje halen en door naar buiten alwaar ik met Theo de eerste helft heb doorgesproken. Het geluid was goed, maar net tegen (te) hard aan. Jammer dat ik weet dat de tweede set altijd twee tandjes harder wordt gespeeld. Maar, wie weet zou dit theater er een ander geluidsniveau van weten te maken met de kaasraspen aan de muur.

Bij terugkomst in de zaal waren delen van de muur al geplaatst net als de lappenpop die wel erg veel gelijkenis vertoonde met het origineel uit de film. [Zacht einde]De lichten werden gedoofd en daar klonk Vera Lynn eerst nog even over de speakers waarna The Wall dan daadwerkelijk begon.

En ja: ik ben bij het optreden van Roger Waters in Gelredome geweest. En nee, dat is gewoon niet te vergelijken met een tributeband. Niet qua budget, niet qua bezetting en zeker niet qua impact maar zo ben ik ook niet naar dit optreden gegaan. Ik heb Pink Project in de jaren 2007 tot 2010 zeer vaak gezien. Hier en daar een wissel in de bezetting maar meestal dezelfde groep mensen. En als die groep The Wall neerzet, dan zet Pink PROJECT The Wall neer. Met Peter en Charles (en zelfs Ruud) op zang, met Arjan op de drums, met Erick op de toetsen maar zeker ook met Ruud voor de gitaarsolo’s van Gilmour…. Ze spelen Pink Floyd nummers maar ze zijn Pink Project met hun Projectgeluid en Projectinvulling. En dát, dat was wat ik gehoord en gezien heb vanavond. Gehoord, gezien en gevoeld heb. Kippenvel bij Mother en volledig uitzinnig bij Comfortabely  Numb alwaar Ruud weer eens finaal “los” ging. Fenomenaal. Ieder bandlid gééft zich voor zo’n optreden en dat is wat ik steeds heb gezien bij Pink Project en wat nu, in deze huidige samenstelling nog sterker te zien is. Het enthousiasme, de passie, de ontspannen sfeer….