| Eindelijk was
het zover, de band was er klaar voor en men toog naar het Korzo
Theater, waar men 3, 4 en 5 maart 1995 voor 3 uitverkochte avonden
hún The Wall mochten opvoeren. Meer dan 600 toeschouwers waren
getuige van een geweldige show en niet alleen op muzikaal gebied,
maar minstens zo belangrijk waren de technici die er voor zorgde dat
de muur, poppen, speciale effecten en licht het geheel tot in
de kleinste details nabootsten. Zelfs waren er projecties van Gereld
Scarfe tekeningen, die daarvoor nog nooit vertoond waren.
De muur omvatte de volle 20 meter van het podium in dit kleine theater en zo'n 5 meter hoog. Het enige verschil met de originele The Wall was, dat na de eerste set de muur niet volledig dicht gebouwd was, wat een goede keuze bleek. The Wall stond alle avonden als een muur!. (bron: archief Peter Chattelin) |
 |
|
The Show Was Over en het was ook de bedoeling dat het project na de Korzo shows, ophield te bestaan. Maar het publiek was na de drie shows zó enthousiast en er waren zoveel fans die teleurgesteld waren dat ze er niet bij hadden kunnen zijn, dat men besloot een nieuw locaties te zoeken voor nog drie shows. Het duurde dan ook tot eind 1996 eer The Wall weer opgevoerd kon worden. Gekozen werd voor de Rijswijkse schouwburg, waar zo'n 600 man in gaan. De band kwam in 1996 weer samen om de draad op te pikken en de gehele show werd wederom geoefend. Ook werd er veel tijd gestoken in de poppen en speciale effecten. Vrijdag 20 december 1996 was het dan zover. Drie avonden zouden ze in de Rijswijkse schouwburg staan, waarbij de zaterdag en zondag helemaal uitverkocht waren. Zo'n 1600 fans van binnen- en buitenland konden nogmaals genieten van de show en aan de vele reacties had men ook echt genoten en werd er zelfs gezegd dat deze shows veel beter waren en veel emotioneler dan Roger's show in Berlijn. Fans kwamen niet alleen uit Nederland, maar zelfs uit Duitsland, Belgie en Engeland.
kranten artikel rijswijkse courant In Rijswijk ging (in tegenstelling tot het Korzo Theater) de muur wel helemaal dicht en kwam een gitarist boven op de muur. De schouwburg leende zich beter voor het spektakel. Het project was klaar. De samenwerking met de gebroeders Donker Duyvis had ook zijn tol geëisd bij initiator Peter Chattelin:"Ik was letterlijk en figuurlijk doodmoe omdat communiceren met deze jongens gewoon heel intensief was. Toen The Wall instortte, de laatste keer in 1996, stortte ikzelf ook in. Tot 1998 had ik geen behoefte in Pink Project of whatever. Ik had voor mijn gevoel de Holy Grill gehad en was er klaar mee". In een interview in het AD van 21 december liet Peter nog weten aan een volgend project te denken, enwel Roger's Pros And Cons Of Hitch Hiking. Helaas is dat er nooit van gekomen onder leiding van Pink Project. Frits en Geert Donker Duyvis deden ondertussen hun ding en gingen er van uit dat het The Wall project het einde was van het project. Als hij hier aan terug denkt vindt Peter het nog steeds heel triest dat Geert zich daarna als een soort Syd Barrett heeft terug getrokken en behoorlijk bevreemd van de wereld, zijn leven leidt. Zijn broer Frits komt hij zo nu en dan nog wel tegen en is (om het zo maar te noemen) gelukkig wat meer "op aarde".
|
zwart-wit foto's van het optreden in het Korzo Theater
|
