PINK FLOYD FANS NEDERLAND

op de foto: de jonge Peter Chattelin op zijn kamertje bij zijn moeder thuis in Rijswijk (foto De HomeStudio 1987)

Eind jaren 70 begon bij Peter Chattelin de liefde voor Pink Floyd. Als tiener draaide hij op zijn kamertje van 2 bij 4 meter, bij zijn moeder thuis in Rijswijk, op zijn Micro DQX 1000 zijn platen, van pop tot jazz tot symfonische rock. Al vroeg had hij een "oor" voor sound en het logische was dan ook dat hij op zoek ging naar perfectie in geluid en vaak te vinden was in de Multifoon winkel te Delft, om te luisteren naar de allernieuwste snufjes op het gebied van geluid. The Wall van Pink Floyd werd in zijn eigen kleine luisterkamer in Rijswijk eindeloos gedraaid om hem te leren voelen en te begrijpen.

Dan komt het jaar 1980. Pink Floyd besluit om te gaan touren met The Wall en aangezien het gehele circus zó groot is, wordt er besloten om maar een paar plaatsen in Amerika en Europa aan te doen. In 1980 en 1981 geven ze 30 concerten verdeelt over Los Angeles, New York, Dortmund en London. En in London was het waar de jonge 18 jarige Peter Chattelin heen reisde om de show te zien op Earl's Court. Dit optreden heeft bij hem zo een enorme indruk achter gelaten, dat deze show uiteindelijk de basis is geweest voor het oprichten van Pink Project.

Tot 1990 hebben we moeten wachten totdat The Wall weer werd opgevoerd. Dat gebeurde in Berlijn. Peter Chattelin en de gebroeders Geert en Frits Donker Duyvis waren als Pink Floyd fan in hart en nieren zó teleurgesteld in deze versie van The Wall, dat ze samen de handen ineen sloegen en het idee opperden om The Wall uit te gaan voeren op zeer hoog niveau, gedetailleerd op de wijze zoals Pink Floyd het gedaan had in 1980/1981. In 1994 richtten zij de band Pink Project op en het idee was een eenmalig project, vandaar de naam Pink Project. Met zijn drieën hebben ze behoorlijk wat research gedaan en zo'n beetje alles verzameld wat met The Wall te maken had. Er gingen zelfs 2 mensen naar London, speciaal om de originele schilderijen van Pink en de Teacher te kopen, om alles maar zo realistisch mogelijk en tot in de kleinste details te reconstrueren.

Peter hier over:"De samenwerking met Frits en Geert verliep niet echt soepel daar we totaal verschillende persoonlijkheden zijn, echter de gezamenlijke drive spirit en liefde voor Pink Floyd en met name The Wall hield de boel in balans en zorgde ervoor dat we uiteindelijk dit complexe maar o zo prachtige project tot in de kleinste details hebben kunnen verwezenlijken".

Het idee was dus geschapen en het duurde nog tot 1995 eer men The Wall ging opvoeren in het Korzo theater in Den Haag. De taken van de drie oprichters onderling waren duidelijk (Peter Chattelin met de visie, drive, wilskracht en muzikale inbreng en de gebroeders Geert en Frits Donker Duyvis met hun technische "know how" als geen ander), maar er moesten ook geschikte musici gevonden worden om het project daadwerkelijk uit te voeren. Er werden advertenties geplaatst in popcentra en oefenruimtes in Den Haag.

Een droom voor Peter Chattelin zou werkelijkheid worden. Als je hem hoort praten over die periode, kan hij heel boeiend en gepassioneerd hier over vertellen: "The Wall shows zijn voor mij nog steeds de meest memorabele shows die wij gedaan hebben. Ondanks het feit dat de huidige bandsetting veel en veel beter is. Toch was dit de doorbraak. Met deze show mogen optreden, juist van waaruit ik kwam......dat kleine kamertje bij mijn moeder thuis in Rijswijk, alwaar ik eindeloos The Wall draaide om hem te voelen en te begrijpen. En dan zelf een band oprichten om met mensen met dezelfde insteek (Frits en Geert) jouw GOD uitvoeren is ongelofelijk mooi .....".

Anderhalf jaar waren Peter en 12 andere "dromers" bezig met de voorbereidingen voor de The Wall concerten die gepland waren in het Korzo Theater in Den Haag. Frits Donker Duyvis hield zich bezig met het ontwerp en uitvoering van licht en projecties, terwijl zijn broer Geert zorg droeg voor het decor en effecten. Perfectionisten als het zijn, werd alles tot in detail bestudeerd en zo natuurgetrouw nagemaakt. De garage van Geert lag dan ook vol met attributen, zoals een levensgrote "teacher", een nabootsing van het stuka vliegtuigje en een groot opblaasvarken.

De band van het eerste uur bestond uit: Peter Chattelin (zang/basgitaar), Evelien van der Kruit (zang), Odette Nolen (zang), Trudie van Starrenburg (zang), Alex Armaos (zang), Stefan van den Anker (acc. gitaar), Jeroen Geertsma (basgitaar), Menno van der Mark (gitaar), Danny Vromans (gitaar), Danyo Romijn (keyboard/gitaar), Tom Spaapen (hammond,piano) en Ronald Kokshoorn (drums), terwijl Raymond Paardenkoper de stem achter de aankondiging was.

Danyo Romijn (bandlid tussen 1993-1998) kan zich nog herinneren dat niet 1994 het jaar was dat Pink Project werd opgericht, maar eigenlijk rond september/oktober van 1993, toen men voor het eerst samen kwam in een kleine oefenruimte in Delft: "Daar hebben we slechts een enkele keer geoefend, voordat we later in 1994 in Den Haag zijn gaan oefenen, waar het eigenlijk pas serieuzer begon te worden."

Het was een lange weg tot aan het Korzo en naast het oefenen werden er ook een aantal try outs gedaan, o.a. in De Eland te Delft, het O.L.S. te Den Haag, Drieluik te Zaandam en De Boerderij te Zoetermeer. Peter:"Om niet gelijk in het diepe te springen hebben we een aantal try-outs gedaan. Niet alleen om de band muzikaal te laten groeien, maar ook om de show in zijn geheel stap voor stap op te bouwen. Werken de decors en poppen inderdaad zoals bedoeld? Is de belichting goed? Past het allemaal op het podium? Enzovoorts".

foto rijswijkse courant

Tom Spaapen (toentertijd studerend op het conservatorium in Den Haag en als 18 jarige toetsenist nét bij de band gekomen) kan zich nog herinneren dat de try out in De Boerderij te Zoetermeer vooral niet vlekkeloos verliep:"Toen we begonnen met In The Flesh viel de stroom uit bij driekwart van de instrumenten. Teveel aangesloten op één punt. Je hoorde alleen drums en hier en daar nog wat anders. Echt een valse start!"

Ook de try out in Zaandam ging niet vlekkeloos meldt Dagblad Zaanstreek op 31 oktober 1994:"Onder leiding van zanger/bassist Peter Chattelin - met drummer Ronald Kokshoorn hoorbaar de meest ervaren man - kwamen met name de stevige stukken redelijk uit de verf. De gitarist met wapperende metal-manen, Menno van der Mark, blonk zelfs uit met prima geplaatste en goed gierende solo's. Onder meer tijdens Comfortably Numb waarin zanger Marco Bruce zich in tegenstelling tot zijn vreselijke gehaper in Hey You, nu eens niet al te veel verstapte". Daarbij kwam ook nog eens dat de akoestische gitaar tijdens Mother door technische problemen bijna niet te horen was. Zangeres Evelien van der Kruit kreeg alle lof voor haar enthousiasme en vrij zuivere zang, waarmee ze de andere twee zangeressen op sleeptouw nam.

Eind januari 1995 is men redelijk tevreden, zelfs de moeilijke passages van The Wall (o.a. The Trial en Nobody Home) lopen nu beter. Men besluit om nog één try out te doen, om de laatste oneffenheden weg te werken. Dit geschiedde op 5 februari van dat jaar in het Pandemonium in Vlaardingen. Het dekor was zelfs nog mooier dan ze vooraf gehoopt hadden. Om dit alles te bekostigen hadden ze enkele sponsors gevonden, maar werd alles grotendeels uit eigen zak betaald in de hoop dat de 3 voorstellingen in het Korzo Theater uitverkocht zouden raken, zodat het geheel kostendekkend zou zijn. Als de 3 avonden uitverkocht zouden zijn, hadden 600 toeschouwers hún The Wall kunnen zien. Het belangrijkste was voor hun dus dat de show fantastisch zou worden, voor de rest maakten ze zich nergens druk om.