PINK FLOYD FANS NEDERLAND
Operator: Floydian Theo
PINK NOISE
Muziekcafé De Paap, Den Haag 20 februari 2010
verslag en foto's door Theo
| Muziekcafé De Paap in Den Haag is een
paar minuten lopen van bij mij thuis en dus een mooie gelegenheid om
Pinknoise te zien spelen. Rond half tien betreden Wilma en ik het
Café alwaar we een leuk plaatsje uitzochten en ik even met enkele
bandleden een praatje kon maken. men was druk doende alles op te
bouwen op het eigenlijk veel te kleine podium. Maar uiteindelijk
(hoe is het mogelijk) hadden ze alles voor elkaar en kon de 8 mans
sterke formatie er ook nog bij.
Zanger/gitarist Harmjan begon de avond met een wel heel vervelende handicap. Door de Groesbeekse carnavalsdagen was hij zijn stem bijna kwijt en had soms moeite om het geheel niet vals te doen klinken. Dat gaf helaas toch wel aan een paar nummers een kleine afbraak. tegen half elf begon men te spelen en zoals men wel vaker hoort, begon ook Pinknoise met Shine On you Crazy Diamond. Toetsen, gitaar en saxofoon zijn zo bepalend voor dit nummer en ik moet zeggen, het klonk heerlijk, niet altijd écht Floydiaans, maar ik kon er zeker van genieten. Zeker het toetsenwerk was schitterend. Het volgende nummer was Learning To Fly, waarbij Harmjan zijn beste kant liet zien op gitaar, wat de toeschouwers in het volgelopen muziekcafé zeker kon waarderen. Bij het volgende nummer, Coming Back To Life, had ik zoiets van............ had dit maar vervangen, daar Harmjan's schorre carnavals strot dit écht niet aankon. Jammer, want dit is een geweldig nummer en instrumentaal zat het toch wel goed in elkaar. Persoonlijk had ik in dit geval misschien voor One Of These days gekozen, om zijn stem te sparen. Wish You Were Here, wat daarna kwam, maakte weer veel goed bij het publiek en je zag dat men toch wel wat los kwam en voorzichtig mee zong. En toen ging het knallen.............. Sorrow werd ingezet, woow dit was een van de hoogtepunten van de avond. Lekker zwepende gitaar en de rauwe stem kwam hier heel goed van pas. De drummer sloeg er heerlijk op los, je zag duidelijk dat hij zich goed amuseerde. Dit nummer brengen ze altijd goed, net als sommige andere, wat ruwer werk van Pink Floyd. Voor de pauze werd Another Brick In The Wall part 2 nog gebracht, waarbij de zangeressen ook eens hun zangkunsten op de voorgrond konden brengen. De eindsolo klopte niet helemaal en werd in mijn |
|
ogen té abrupt afgekapt, maar in het geheel werd het prima gebracht. De pauze werd benut om de droge kelen te smeren met bier en fris, om de tweede set weer met een volle tank te beginnen. Daar werd de Dark Side Of the Moon gebracht, met uitzondering van de Great Gig. Speak to Me/Breathe kon mij niet zo bekoren en On the Run kwam mijns inziens in dit eigenlijk té kleine zaaltje, niet volledig tot zijn recht. Time/Breathe reprise daarentegen was geweldig, al kon de drum intro mij niet écht bekoren, zonder de benodigde percussie. De zang en gitaarwerk waren uitstekend. Het publiek was de tweede set ook volledig wakker en men begon meer en meer te swingen, klappen en zelfs meezingen. Bij Money ging men écht uit het dak. Het mag ook wel eens vermeld worden dat het baswerk zeker hier geweldig was. Ook bij Us And Them en het volgende nummer Any Colour You Like, kwam vooral toetsen, sax en bass zeer goed uit de verf. Brain Damage/Eclipse werd weer uit volle borst mee gezongen door mij, maar ook zag ik sommige anderen voorzichtig meezingen.
Daarna kwam de toegift en daarmee zetten ze het café helemaal op zijn kop. ik denk dat men in Paleis Noordeinde mee kon genieten. Eerst Comfortably Numb, woow, wat een mooie lange gitaarsolo en bij de drummer stroomde het zweet van zijn voorhoofd. Alsof dit nog niet genoeg was eindigde Pinknoise hun Haagse optreden met Run Like Hell, waarbij de paap nog één keer op haar grondveste dreunde met 7.5 op de schaal van Richter.
Theo, 21 februari 2010
|
|
|
|
|
|
|
|