PINK FLOYD FANS NEDERLAND

Na de succesvolle tour in 2007 ging het Noord Nederlands Orkest vanavond van start met een mini-tour door het noorden van Nederland, in de Martineplaza te Groningen. De zaal was aardig vol, maar niet uitverkocht en even na 20:15 uur kwam het orkest op o.l.v. dirigent Dirk Brossé en zette men de eerste tonen van Echoes in.

Deze tour was Anthony Kamerling op zang vervangen door Chris Zegers (waarbij ik vooraf weer vraagtekens had) en dat bleek een goede zet, want hij was zeker een toegevoegde waarde en vond hem vergeleken de "echte" zangers Mesie en Heerink, er zelfs vaak bovenuit schieten.

De zang was er vanavond (vergeleken vorig jaar) echt op vooruit gegaan. Zelfs de twee- en driestemmige songs kwamen merendeels vocaal goed tot zijn recht. Jammer dat men er voor gekozen had om de heren zo stijf mogelijk te laten staan, maar in combinatie met een symfonisch orkest paste dit waarschijnlijk beter in het geheel. Grootste minpunten, van deze overigens prima avond, vond ik de inbreng van de saxofonist en van de gitarist. Beiden pasten met hun sound niet in het geheel en braken nummers als Money (sax), Us And Them (sax) en Comfortably Numb (gitaar) in zijn geheel af. Als je al kiest om beide instrumenten te gebruiken tijdens een symfonische uitvoering van Pink Floyd songs, moet m.i. de sound wel aansluiten op de originele sound. Helaas zijn ze daarin niet geslaagd.

De opening Echoes was niet in zijn volledige lengte, maar mocht er

zeker wezen. Tuurlijk moet je niet met het origineel vergelijken, want dat is onmogelijk, maar ik kon er wel van genieten. Het daarop volgende Sheep mocht ook tot één der hoogtepunten gerekend worden, vooral de welbekende finale van het origineel kwam er symfonisch hoogstaand uit. Enige punt van verbetering was naar mijn mening dat de zang wel iets venijniger mag. Yet Another Movie, niet een van mijn favoriete Pink Floyd songs, was ook niets op aan te merken. En toen was ik benieuwd naar See Emily Play. De meerstemmige zang was formidabel en als je je ogen sloot hoorde je bijna het origineel. Geweldig gezongen.

Breathe zat vooral symfonisch goed in elkaar, maar het daarop volgende Money werd (zoals boven vermeld) door de saxofonist om zeep geholpen. Toch al niet een nummer dat me snel zal boeien, maar vanavond dus al helemaal niet. Wel heel mooi hoe Brossé de song liet wegebben, daar was over nagedacht. Wish You Were Here was de zang ook prima, maar de houding te houterig en de rol van de accoustische gitaar kon m.i. wat meer op de voorgrond. Dan krijgen we Us And Them. Wederom zelfde sax-verhaal als Money en ik vond dat men hier had kunnen kiezen om de zang te laten echoën zoals bij het origineel ook gebeurt. Het viel mij op dat men wel voor echoes koos bij song waar dit origineel niet gebeurt, dus eigenlijk een beetje tegenstrijdige keuzes. De eerste set werd een beetje abrupt afgesloten met Eclipse, dat wel goed gebracht werd, maar m.i. hadden ze beter voor het duo Brain Damage/Eclipse kunnen kiezen.

De tweede set begon met Shine On You Crazy Diamond, waarbij je heerlijk onderuit in je theaterstoel kon genieten, gevolgd door het mooie Goodbye Blue Sky, waarbij vooral de samenzang geweldig was. Het moet ook vermeldt worden dat de lichteffecten tijdens het hele concert uitmuntend gekozen was. Zonder een overvloed aan lampen, werd er optimaal gebruik van gemaakt, met verrassende effecten. Hey You was voor mij het hoogtepunt van de tweede set. Ook hier merkte je de toegevoegde waarde van Chris Zegers. Vera was daarentegen iets minder. Het straalde niets uit qua zang. Jammer! Ook Comfortably Numb gaf mij niet dát wat ik er van verwachtte en men had er beter aan gedaan om hier de gitaarsolo te vervangen door strijkers. Ik had het effect hiervan wel eens willen meemaken en ben er ook vast van overtuigd dat dirigent Brossé hiervoor een schitterent arrangement had

kunnen schrijven. De gitaarsolo zweepte niet en leek totaal niet op het origineel. Oké je mag eigenlijk niet vergelijken, want het is een symfonie orkest, maar als je dan tóch kiest om die solo op gitaar te doen, dan vind ik dat hij er wel enigsinds op moet lijken. Maar ja, smaken verschillen. In The Flesh en Run Like Hell waren gelukkig wat bombastischer, zoals het ook eigenlijk hoort, alleen miste ik ook hier wat meer scherpte en venijn in de stem. The Trial vond ik vorig jaar het hoogtepunt, maar was vanavond iets minder. Chris begon het eerste couplet te snel naar mijn mening. Verder zat het prima in elkaar en vond ik vooral de hoge stem van Erik Mesie

hier heel goed tot zijn recht komen. Als laatste kwam Another Brick In The Wall, dat mij helemaal niet kon bekoren, maar het merendeel van het publiek gelukkig wel. Een minutenlange ovatie was hierna wel op zijn plaats, want het was een prima muziekavondje geweest. Géén kippevel momenten, maar wel genoten. Ze kwamen nog terug voor een toegift in de vorm van Echoes (accoustisch en alleen het zanggedeelte), die m.i. te snel werd afgerafeld, See Emily Play (minder serieus maar toch nog mooi) en als allerlaatste een betere versie van Another Brick In The Wall. Eerlijk gezegd had men de toegift weg kunnen laten, want het waren nummers op herhaling, wat alleen maar tot afbreuk van het geheel kan leiden, dan dat het iets toevoegt.

Het applaus vervaagde, het theater liep leeg en men ging met een goed gevoel huiswaards.............