PINK FLOYD FANS NEDERLAND

Operator: Floydian Theo

NOORD NEDERLANDS ORKEST

Symphonic Echoes Of Pink Floyd

Zaterdag 8 september 2007 - World Forum Theater Den Haag

.........Pink isn't well he stayed back at the hotel

Zaterdagavond rond 19:00 uur, rijd ik volle goede moed met me Bike dwars door Den Haag, richting het World Forum Theater, alwaar vanavond de premiere zal plaats vinden van Symphonic Echoes Of Pink Floyd, door het Noord Nederlands Orkest o.l.v. Dirk Brossé, op gitaar Joost Vergoossen en zangers Antonie Kamerling, Bert Heerink en Erik Mesie. Wat kon en mocht je verwachten? Er was vooraf al veel gezegd en geschreven in de media, maar daar wilde ik niet op af gaan. Meemaken en dan pas meepraten, was het doel.

De zaal bleek, voor deze premiere, al gauw totaal niet uitverkocht, maar toch genoeg mensen om het drie kwart te vullen. Het decor leek simpel, tuurlijk, hier speelde geen Pink Floyd of tributeband, maar een orkest. Toch deed het wel floydiaans aan en een compliment voor de man achter de belichting, want die had zijn huiswerk goed gedaan en er voor gezorgd dat het geheel toch een floydiaans karakter kreeg.

Even na kwart over 8 gaat het dan gebeuren. Ik heb een goede plek op de tweede rij en kan alles goed overzien. Het orkest begon de eerste tonen van Echoes te spelen en ik verheugde mij er op. Maar dan de zang, verschrikkelijk, zonder gevoel, als een houten plank, alsof er een ingestudeerd rijmpje moest worden opgezegd, waarvan men de inhoud totaal niet begreep. Het nummer werd verkracht en eigenlijk gelukkig dat ze er maar zo'n 15 minuten van speelden. De moed voor de rest van de avond zonk op dat moment al in mijn schoenen.

Dan Sheep, wat erna kwam. En ik ga echt niet elk nummer apart belichten, maar zal er toch enkele uithalen. Symfonisch was het een prachtnummer, totdat één der houten klazen begon te zingen en warempel........... iemand trok aan een touwtje van onze trekpop (je kent ze wel van vroeger) en armen en benen vlogen ineens, pardoes alle kanten op. Pffffffffffffffff, gelukkig maar één keer.  Dan had je even verderop See Emily Play, wat eigenlijk een vrolijk nummer is uit een periode van Pink Floyd, toen alles leuk en grappig was, soms kinderlijk. Dus verwacht je hier dat de zangers dit ook uitbeelden, maar nee hoor, stokstijf.

Money was ook weer zo'n nummer waar vanalles aan mankeerde. Saxofoon was slecht en gitaar kwam er niet helemaal uit, al liet hij in andere songs zien dat hij een prima gitarist is, maar Pink Floyd is misschien iets te hoog gegrepen. Us and Them, idem dito wat het saxofoonwerk betrof. Voor de pauze had ik dus totaal niet kunnen genieten. Symfonisch was er eigenlijk bijna niets op aan te merken, want dat zat echt wel goed in elkaar, maar het geheel "leefde" niet al had het merendeel van het publiek een andere mening dan ik, geloof ik, want de applausen die elkaar opvolgden werden heviger en heviger. Dan denk ik "hoe snel is de mens tegenwoordig tevreden? luistert men dan écht maar met één oor?"

De tweede helft begon met Shine On You Crazy Diamnond en zat symfonisch prima in elkaar en de lichtman had ook hier weer zijn uiterste best gedaan.  Ah, daar kwam zowel het eerste nummer dat een dikke voldoende kreeg (in zijn totaliteit) enwel Goodbye Blue Sky, twee-stemmigheid was mooi. Ik had weer hoop (Ca Ira, lol). Dat was echter van korte duur want volgens mij raakte bij Kamerling de batterijen op, het ging allemaal zo traag, woorden werden onnodig langer gemakt dan nodig en de prachtige nummers van The Wall die opeenvolgend kwamen, hadden geen kracht, al vond ik Run Like Hell een dikke voldoende. The Trial was mijns inziens het beste nummer van het gehele concert. Eindelijk kwamen de zangers een beetje los.

Bij het laatste nummer ging het publiek zelfs uit zijn dak, ja dat was een hit geweest, Another Brick In The Wall, dan zing je snel mee, toch!

Het is zo jammer, het Noord Nederlands Orkest verdient eigenlijk beter, aan hun heeft het niet gelegen, was allemaal prima verzorgd. Het ergste is nog dat ik het allerbeste moment van de hele avond de toegift vond. Eerst werd Echoes op een bepaalde manier gespeeld, die mij eigenlijk wel beviel. De gehele songtekst achter elkaar gezongen, begeleid door accoustische gitaar. Was verrassend! Daarna nog een keer See Emily Play en nu wel met duracel batterijen, het klonk ineens zo anders en op veel aandringen van het publiek spelden ze als allerlaatste nog een keer Goodbye Blue Sky. Symfonisch gezien was het prachtig, maar voor de rest zielloos. Jammer het had zo mooi kunnen wezen.

Ik kan alleen maar voor mezelf schrijven, een ieder ervaart het zonder meer op zijn eigen manier, maar ik kan deze recensie alleen maar afsluiten, de openingszin af makend:

And they sent us along as a surrogate band.......

Theo, 9 september 2007

TERUG