Je moet je voorstellen, ik bevind me in de file voor de Ketelbrug. Ik kijk in mijn achteruit kijk spiegel en ik zie een motor aankomen, die erg irritant alle auto’s passeert. Ik heb dan vaak de neiging om heel asociaal mijn asbak te legen (ik rook niet, maar snoep wel, dus snoeppapier legen). Zo van; hup, deur open en legen. In mijn gedachten zie ik dan de motorrijder over mijn deur heen kieperen.

Het zou een mooi reclamespotje zijn en dan opmerken: “Maar ik rook niet”.

Kortom ik heb helemaal niets met motorrijden. Toch heb ik neven in mijn familie die jaarlijks motorreizen door de VS organiseren. Pooh hee de VS. Dat is een droom, maar helaas niet op motor zei ik tegen mijn neef. Precies een week later een mail: “We zoeken iemand die mee gaat in de volgbus, je kunt mee”. Nou zeg, van je familie moet je het maar hebben, dus stond ik na drie weken met mijn koffer op Schiphol voor een vlucht naar de USA.

Mijn interesse is zelfs een beetje gegroeid, zou een motor dan toch wat voor mij zijn? “An Angel On A Harley”. Eind februari sta ik dan op de motorbeurs, wie weet kom ik enkele fans tegen. Maar goed ik zal verder geen reclame maken en ik zal hier geen betoog houden waarom ik ineens heel anders tegen motorrijders aankijk.

Tijdens de reis door de staten California, Arizona, Nevada en Utah, viel het mij op dat je zoveel herkenning elementen waarneemt die gerelateerd zijn aan Pink Floyd. Uiteraard had ik enkele cd’s meegenomen. Vooraf maak je een keuze welke muziek moet ik mee: “Ennio Morricone, The Eagles en U2”. Muziek dat past bij de reis. Morricone bij Monument Valley en The Eagles in de woestijn van California en U2 bij Joshua Tree Park.

Al rijdend door Amerika, ga je per dag bekijken, welke muziek past erbij. Vanaf San Francisco naar Los Angeles. Ik kon geen keuze maken. Ik begon maar met Pink Floyd en op 1 of andere manier op Highway 1. Paste de muziek er niet bij. Muziek van Pink Floyd tussen 1967 en 1975 het wilde niet. Met Animals kwam het, begon iets te passen. “Hey you, White House, ha ha charade you are”. Hee, dit gaat over het Witte huis, maar dat ligt weer in het Oosten van de VS. Zo ook de tour van Roger Waters. Uiteraard toen voor mij de reis naar de VS doorging, keek ik meteen waar Roger op zou optreden. De Oost kant dus en ik doe de West kant. 1 moment van balen was aanwezig.

Maar al rijdend door California, zat ik in mijn hoofd teksten te bestuderen en viel me iets op. Pink Floyd is een Engelse band en pas bij de albums Animals of eigenlijks The Wall zijn de teksten meer Amerikaans gerelateerd. Als je The Wall kent weet je precies wat ik bedoel. Het is zo bizarre dat je over route66 rijdt midden in de woestijn en ineens heel hard mee schreeuwt met: “ Will some cold woman in this desert land. Make me feel like a real man”. Het is net of je de eenzame teksten van Roger Waters beter leert begrijpen. Nadat Roger uit Pink Floyd stapt, worden de teksten alleen maar meer gericht op Amerika. Roger verhuist zelf naar Amerika en alle solo albums zijn volgens mij ook gewoon in Amerika geschreven.

Enig idee hoe de muziek dan klinkt. Natuurlijk ben je in opperste stemming, je rijdt achter motoren aan die oordopjes in hebben en luisteren naar Bryan Adams, Bon Jovi en weet ik veel wat voor soort muziek. In de bus rij ik alleen. (mijn neven bouwen een goede cd speler erin) Roger Waters knalhard aan. Rij je langs de boulevard van Santa Monica en ik heb RADIO KAOS keihard aan staan. Dit album leeft extra op, als je Jim Ladd hoort, nog bizarre is, dat zodra de cd afgelopen is, het op een Amerikaanse zender komt en je hoort ineens Jim Ladd weer. Simpele dingen, simpele feiten en kippenvel all over the place.

“I like riding in my Uncle's car

Down to the beach where the pretty girls all parade

And movie stars and paparazzi play

The Charles Atlas kicking sand in the face game”.

Je keek naar rechts het strand op en je ziet het gewoon voorbij komen. Je realiseert je nu pas hoe een Engelsman veranderd in een Amerikaan. Roger Waters put inspiratie uit zijn omgeving en ik heb me nooit gerealiseerd dat zodra je alle albums op een rij zet, er in feite (tenminste als je de teksten van Roger kent) binnen Pink Floyd een verschuiving heeft gevonden naar Amerika. Dit was ook weer meteen gedaan, toen Roger de band verliet. Hetgeen ook weer opvallend was. Ik weet niet of hier sprake is van een ontdekking, maar opvallend vond ik het wel. Het album Amused To Death staat ook bol van teksten wat gerelateerd is aan de VS. Het zijn van die simpele dingen. Je stapt in het plaatstje Needles het cafe binnen en je bent geneigd om te roepen: “Hey bartender over here, two more shots and two more beers, Sir turn up the TV sound, The war has started on the ground”.

Dan heb je nog de waitress even na Death Valley: “Hello...you wanna cup of coffee? I'm sorry, would you like a cup of coffee? Ok you take cream and sugar?” Het is dan helemaal schrikken als er zowaar een Cadillac limousines voorbij ziet komen. Er is werkelijk geen dag of moment die voorbij gaat zonder deze mooie reflectie te ervaren. Denk je rustig bij Ed & Vern Rock Store op een terrasje te zitten, kijken naar al die motoren. Stopt daar een groene Lamborghini voor je neus. Een oude zak van een vent met een bloed mooie blonde dame. Terwijl mijn neefje zegt: “Money Works”. Wil ik het wel uitbrullen of zingen: “She'd just seen my green Lamborghini”. Hoe raar het ook mogen klinken, het is net of alles op zijn plaats valt.

Veel muziek wordt geschreven naar plaatsen of situatie. Zodra je op die plaatsten komt is vaak toch de muziek dat je onbewust uit je hersenpan tovert. Het maakt ook niet uit in welke stemming je zit. Als je in de VS bivakkeert dan zijn vooral de films en muziek dat extra tot leven wordt gewekt en dat is op zich al heel bijzonder, dat je dan ineens realiseert dat Pink Floyd (lees Roger Waters) deze omslag ook heeft gemaakt. Terugkijkend op het hele oeuvre vind ik dat best wel bijzonder.

Zo kan ik nog wel uren doorgaan. Alles teksten vliegen door mijn hoofd. Nou, vooruit nog eentje dan: “Doctor Doctor what is wrong with me”. Waar ben ik nu aan toe dan?

“Children...(what) we're going to Wyoming, Darling...Which way is Wyoming?

Hook a right here, you’re going the wrong way, I know that, I know children...

Let's see how many...Volvos we pass, on the way to our new life in the country

...One”

Wat mij betreft kan de koffer weer van zolder en de cd’s gaan er als eerste in.

Mecky, 14 februari 2011