PINK FLOYD FANS NEDERLAND
Operator: Floydian Theo
KEEP TALKING - SEPTEMBER 2006
Reacties op deze bijdrage kan je lezen/toevoegen via het forum. Let wel, je moet een gratis account aanmaken om te kunnen reageren.
Titel: Zachter door Mecky
Goede muziek blijft voor eeuwig in je gedachten hangen. Soms hoor je een nummer in geen jaren en dan ineens, wow het is er nog. Laats op het werk had ik het hier uitvoerig met mijn collega over.Hoe apart zoiets kan zijn. Sommige nummers haat je. En na 15 jaar staat het op de kop en zing je keihard mee.
Een voorbeeld van een slecht nummer was voor mij. Bordeline van Madonna
Via het arbeidsbureau moest ik verplicht naar de streekschool, om ervaring op te doen in het arbeidsproces. Het was 1985. Ik kwam terecht op een naai atelier. Ik moest enkele kasten plaatsten. Ik kwam terecht in een zaal met wel 20 dames. Stuk voor stuk waren ze mooi. En ik als enige jongen werd bedolven. Ik had het niet prettig.Want als een jonge haan kwam ik terecht in een kippenhok. Maar goed.
Er was 1 dame die draaide Bordeline steeds opnieuw. Het nummer was afgelopen en rewind knop had ze al weer ingedrukt. 8 uur lang Bordeline. En nog keihard ook. Ik durfde niet eens te roepen “Zachter”. Na 34 keer riep ik voorzichtig:
“mag het zachter”. Wat deden de kippen, je raad het al, Harder.
Van de week hoorde ik het nummer na zoveel jaren voorbij komen op de radio.En toen deed ik het niet zachter, maar juist harder. Hoe gek kan je soms zijn.
Maar hoe ben je zelf als je een nummer mooi vind. Automatisch draai je de volume knop omhoog en wil je een ander mee laten genieten, althans je hoopt het dat ze mee genieten. Je omgeving vraagt naar 1 minuut al “Zachter”.
In mijn jeugd haalde ik mijn vader over om een stereo installatie te kopen. Philips had een stereo toren. Voor mijn ouders een dure investering. 2 cassette lades en een pick-up en radio in een grijze kast. Eindelijk kon ik mijn favoriete muziek hard en goed beluisteren. Maar waren mijn ouders thuis dan hoorde je gelijk “Zachter”. De lippen van Mick Jagger werden weer dichtgeslagen. Wanneer mijn ouders er niet waren, was het feest. De toren werd volop gebruikt.
En je ging experimenteren met boxen in de kamer. Zette je ze tegen elkaar aan, dan dook ik op de grond tussen de boxen en dan vooral hard aan. The Final Cut werd zo grijs gedraaid.De bom inslag voor het nummer Get You Filty Hands Of My Desert moest hard worden afgespeeld, met als gevolg dat de tweeters knapten en de boxen waren stuk.
Te hard, had ik het maar “zachter” beluisterd.
Ik beleef leuke herinneringen aan die periode. Je leende lp’s van de fonotheek en maar opnemen met cassette bandjes. Dire Straits met het album Love Over Gold, klinkt in de hal zo mooi. Ja zelfs in de hal werden soms de boxen geplaatst. Elke keer als ik Telegraph Road weer hoor denk ik aan het helder hal geluid. Zo ook aan Every Breath You Take van The Police. Frits Spits draaide het nummer voor het eerst tijdens zijn Avondspits. Meteen ontdekte ik de zware bas van Sting. Dus zette ik de boxen op de vloerbedekking. De bas werd omhoog gezet en de vloer trilde zo mooi. Het moest hard en niet zachter.
Mijn ouders werd al snel gek, dus op verjaardag was het gelijk een koptelefoon. En toen kon ik me terug trekken in de hoek. Nu was muziek voor mij alleen, maar ja. Als je de nieuwe Stones nummer Undercover Of The Night hoorde wilde je dat ze mee genieten, dus koptelefoon af en dan brulde moe weer “Zachter”.
In die tijd werd je meer en meer opstandiger. De muziek moest en zou harder. Iedereen moest het horen dat jij alleen verstand had van muziek. Dus harder i.p.v. “zachter”.
Sadistische grappen ging ik ook uithalen. Deze die ik nu ga vertellen is echt gemeen en erg.Vergeef me de grap, maar ik moest er altijd om lachen. Af en toe kwam mijn oom langs op visite. Mijn oom had een gehoor apparaatje in zijn oor hangen. En dan deed ik Echoes op. Met koptelefoon uiteraard. Maar het sonar geluid van het intro was echt gemeen, maar wel lachen. Even deed ik de stekker uit de toren en hoorde je het geluid. Meteen dook mijn oom naar de oren en voelde aan zijn gehoorapparaat en merkte op. “Ik heb steeds last van dat ding, ik moet er mee heen”. Dan zat ik in de hoek van de kamer stiekem te lachen.
Maar goed, waar ik het hier nu echt over wil hebben is het volgende:
Ergens eind jaren 80 kocht ik de lp About Face van David Gilmour. Dus via de koptelefoon luisterde ik hard naar het nummer Love On The Air. En zong ik vals mee “no one will ever manipulate” en even later “Nothing on earth could arrest me”. Nou dat laatste ging niet zo goed meer op. Want vader wilde me wel arresteren.
Vlak voor het eten, ging ik vaak nog even een lp opzetten en uiteraard mijn kop telefoon ook. Nog even voor het eten, genieten van muziek. Even terug trekken. Even in je zelf genieten. Ik draaide keihard via de koptelefoon het nummer “All Lovers Are Deranged”. En net op het einde ramt David Gilmour de laatste geluiden uit zijn gitaar. Mijn pa stond voor mij en brulde keihard: “Zachter”. Bleek dat ik de koptelefoon knop verkeerd aan had staan. Dus het geluid ging kennelijk via de normale boxen.
Oeps foutje.
Het gekke is dat telkens als ik het nummer “All Lovers Are Deranged” afdraai via de cd, hoor ik nog steeds mijn vader brullen: “Zachter”.
Tijdens het schrijven van dit verhaal doe ik het weer. En weer hoor ik toch duidelijk: “Zachter”. Ik denk dat toen de opname knop aan stond. Is het toeval dat je steeds “Zachter hoort. Tot op de dag van vandaag, weet ik niet wat er geroepen wordt. Het kan me ook niets schelen. Ik blijf er bij dat het mijn vader is die voor de zoveelste keer tegen me brult.
“Zachter”.
Mecky, 11 september 2006