PINK FLOYD FANS NEDERLAND
Operator: Floydian Theo
KEEP TALKING - FEBRUARI 2007
Reacties op deze bijdrage kan je lezen/toevoegen via het forum. Let wel, je moet een gratis account aanmaken om te kunnen reageren.
Het moet ergens begin 1985 zijn geweest, dat ik een video recorder kocht. Mijn duurzame spaarcentjes werden besteed aan een Philips Video 2000 systeem. Dat waren nog eens videobanden. Je kon aan twee kanten opnemen. Later moest je dit al weer vervangen door een VHS systeem. Want de videotheken gingen zo snel over tot VHS, dat ik na een half jaar al weer toe was aan een nieuwe videorecorder.
In mijn hoofd bewaar ik leuke herinneringen aan de entree van de video. De eerste films die ik uit de videotheek huurden waren Purple Rain van Prince en Once Upon A Time In The West. Charles Bronsen werd al snel de acteur. Vervolgens huurden we altijd films waarin Charles Bronson in speelde.
Maar een video afspelen was niet het enige. Je kon ook televisie programma’s opnemen. Countdown van Veronica nam ik altijd op en doordat ik inmiddels 2 video’s had, kon ik alle mooie clips overzetten op een band. En zo begon de verzameling videobanden. Inmiddels bezit ik 124 videobanden. Ik hield speciaal een map bij. Alles stond keurig gerangschikt op tijd. Alle videobanden hadden een nummer. Ik sloeg mijn map open en kon zo precies uitzoeken wat ik had. Films werden van tv overgenomen en de pauze knipte ik ertussen uit. Uren heb ik er aan besteed.
Tijdens mijn huwelijksperiode werden de hoezen vervangen. Mijn ex vond de hoezen van The Rolling Stones, Marillion en Pink Floyd geen gezicht. Dus kwamen alle video’s in de kast. Een degradatie die pijn deed. Totdat we mooie zwarte hoesjes aanschaften. En nu staan ze mooi op een rij naast elkaar. Alle nummers op volgorde. Tijdens mijn scheiding gedoe raakte ik de videorecorder met de inboedelscheiding kwijt. En pas 5 jaar later kocht ik toch maar via marktplaats een 2de hands videorecorder terug. Na 5 jaar kon ik weer kijken naar mijn videobanden.
Via een kennis leen ik een DVD recorder. En je raad het al. Ik ben momenteel druk bezig om belangrijke video opname’s over te zetten op DVD. En het gaat hier vooral om de privé opname’s van vakantie en opname’s van mijn kinderen. Samen met de kinderen ging ik de video opname’s terug kijken. “Pa, wat zijn we daar klein”. Ik kan je verzekeren dat het me overal kippenvel bezorgde. Het was te lang geleden en dan is video kijken leuk.
Maar nu dat ik midden in de opname’s zit en overweeg om te kijken wat ik wil overzetten op DVD. Is het af en toe best moeilijk om te kiezen. Ik kom de gekste dingen tegen. Videoband 1 vertoont alles van Live Aid. In 1985 had ik immers de video nog maar een jaartje en naarmate de volgorde van videobandnummers me voorbij trekken, vliegen de jaren voorbij.
Zo ontdekte ik allemaal Pink Floyd opname’s. Interviews, videoclips en live fragmenten. De films The Wall en Live From Pompeii heb ik al vervangen in DVD vorm. Zo kom ik ook de videoband La Carrera Panamericana tegen. Jemig wat voelde ik me toen belazerd door Pink Floyd. Ik bekijk de videobanden The Final Cut en Radio KAOS opnieuw en moet lachen om de videoclips.
En zit er dan echt iets bijzonders tussen? Ik vind van wel. Ik zie interviews met Pink Floyd leden vanaf 1985 tot 1995. Allemaal via MTV opgenomen. Een interview met Nick Mason. Hij is te gast bij MTV. De blonde Pip Dann stelt Mason de vragen. Mason laat zijn top3 zien. De mooiste video’s. Mason vind Don’t Give Up van Peter Gasbriel en Kate Bush een mooie video, zo ook Take On Me van Aha. Ach gut Pip vraagt aan Mason of Pink Floyd wel eens vieze teksten in liedjes gebruikte. Mason: “Well, sometimes, but I don’t know where”. Terwijl ik dit afkijk, denk ik: “Wow lekker interessant allemaal”. Alle kleine interviews aan elkaar geplakt.
Ik zie een verslag van de World Tour 1994 te Tampa, Florida. Volop interviews en fragmenten van Keep Talking en Astronomy Domine. Toen ik dat de eerste keer zag, kreeg ik vreselijk zin in een herhaling van die tijd. Een Amerikaanse fan zegt in de microphone van MTV: “One hour to go and my fantasy become reality”. En vervolgens zie ik hem gillen van genot. Beelden waarbij ik na al die jaren spontaan kippenvel van krijg.
Maar er zit ook minder materiaal tussen. Zo bezit ik 5 nummers van Roger Waters concert in Sevillia. Dit naar aanleiding van de Expo in 1992. Als ik daar Roger stem hoor, dan schaam ik me diep. Ik kan er maar niet aan wennen. Zijn acteer act is ronduit slecht. En muzikaal klinkt het ook niet je van het. Toch besluit ik om het te bewaren. Maar waarom eigenlijk?
Maar het kan allemaal nog erger. Ik heb twee video opname’s van The Wall in Berlijn. Eentje die rechtsreeks werd uitgezonden en eentje die een jaar later uit kwam en helemaal af gemixt is. Het kost me echt moeite om Cyndi Lauper in een schoolpakje te bewonderen. En Roger steeds met zonnebril op en halverwege het nummer weer zonder zonnebril. Echt briljant om al die blunders en fouten te zien.
En dan hebben we nog Pink Floyd live uit Venetië, met Jan Douwe Kroeske die tussen de nummers door lult. En heb ik drie videobanden van Knebworth. Het waait die dag in 1990 behoorlijk. En er staan maar twee nummers van Pink Floyd op. Shine On You Crazy Diamond met Candy Dulfer op sax en Run Like Hell, met Vicky en Sam Brown en met Clare Torry. Ach het is best wel aardig om te zien. David Gilmour’s lange haar waait mooi naar achteren. Toch heerlijk om het nogmaals te beleven.
En dan wanneer ik van de 124 videobanden langzaam de mooiste stukken eruit haal en vastleg op DVD. Breekt de dag steeds meer en meer aan. De videobanden gaan na 22 jaar de Kliko-bak in. Eens komt er een einde aan het bestaan.
Heb geen idee wat ik nog ga doen met de originele videobanden.
Ach een paar zullen op zolder blijven.
Video. Afscheid van een mooi tijdperk.
Mecky, 16 februari 2007