PINK FLOYD FANS NEDERLAND
Operator: Floydian Theo
KEEP TALKING ARCHIEF: Maart 2010
Voorzichtig stapte hij in zijn bootje. Het is ’s morgens vroeg. De vogeltjes fluiten en de wind raast voorzichtig over het gras. Langzaam maakte hij het touw los, met zijn roeispaan drukt hij zich langzaam van de wal af. Alleen op het water. Even helemaal alleen op het water.
Hij denkt alles nog eens rustig na. Dan pakt hij de andere roeispaan en begint hij de beide roeispanen in order te maken. Nu begint hij langzaam te roeien. De natuur is vanaf het water wonderschoon. Een eend schrikt van de boot en vliegt het riet in. De ochtend is begonnen. Het nieuwe leven breekt weer aan. Een nieuwe dag. Hij vaart alleen de nieuwe wereld in. Een nieuw begin. Een nieuw tijdperk in gaan, maar hoe moet dat ook alweer?
Het is alsof je alles opnieuw moet leren. De vogels stijgen op, ze kunnen vliegen. Niemand kan beter vliegen dan de vogels. In zijn gedachten voelt hij zich een vogel. Hij meert zijn bootje aan. Het bootje wordt aan de wal vast gezet. Hij stapt uit bij een vliegveld en stapt in een zijn eigen Cessna 172. Hij haalt de startblokken voor de wielen weg. Controleert of zijn propeller het doet. Vervolgens stapt hij in en start de motor. Langzaam begeeft hij zich naar de startbaan. Hij heeft volop contact met de verkeersleiding. Hij kijkt naar de toren en ziet dat de verkeersleider zijn duim omhoog steekt. Voor hem wacht de lange startbaan en op het einde ziet hij de horizon trillen. Er is straks geen weg terug. Eenmaal op gang kun je niet meer stoppen. Hij zet zijn Ray Ban zonnebril op en checkt nog alle metertjes voor de zekerheid. Dan geeft hij gas. Hij mag vertrekken en met een hoge snelheid raast hij over de startbaan. Alles klappert heen en weer. Zijn eerste vlucht alleen. Vragen zijn er volop. Kan hij het alleen aan? Is dit de laatste rit? Of landt hij na een uur weer veilig aan de grond? Hij trekt aan het stuur en zijn Skyhawk stijgt op. Zijn wielen houden op met ronddraaien. Het geluid valt weg. Er komt een glimlach op zijn gezicht. Het lukt! Op weg naar de vrijheid. Weg van alle zorgen. Even alle ellende van je af schudden. De Scheiding. De conflicten op het werk. Even geen herrie aan je hoofd. Bij de eerste looping gilt hij het uit. De sensatie is groot, het is nergens mee te vergelijken. Vliegen door de wolken geeft een bevrijdend gevoel en tegelijk ziet hij uit zijn ooghoeken de angst van alleen verder gaan. Zijn vleugels beginnen te vriezen door de koude lucht. Hij wil ook niet gelijk te hoog vliegen. Want anders kan je geen adem inademen.
Het is heerlijk om zomaar over de landgrenzen te vliegen, maar dan opeens ziet hij dat zijn brandstof meter op reserve vliegt. Snel kijkend naar benenden en je afvragen waar is hier ergens een landingsbaan? Zijn navigator werkt ook al niet meer. Gelukkig in de verte ziet hij een kleine landingsbaan. Dit moet lukken. Veilig landt hij op een landingsbaan.
Opgelucht haalt hij adem. Veilig op de grond. Maar is de grond veilig dan? Is onze aarde veilig? Op afstand ziet hij Herders honden. Duitse Herders honden. Ze komen op hem af. Ze rennen hard en het zijn er zoveel. Achter de honden lopen militairen, met takken boven op hun helmen. Met geweren in hun handen. De laarzen stampen over het asfalt heen. Indringend geluid. Angstig blijft hij in zijn Cessna zitten. De honden komen steeds dichter bij. De soldaten rennen naar zijn Cessna toe. In de verte komen Jeeps aan, nog meer soldaten en uit de struiken denderen de tanks. Hij is erachter dat hij in een vreemde wereld is geland. Een wereld die niet vreedzaam is. Het is toch één wereld? Maar wel gelijk een slagveld. Nu net wanneer hij op eigen benen staat, gebeurd dit. Wordt hij door al zijn vijanden vermorzeld? Is het zijn collega die hem wil verpletteren? Is het zijn ex vrouw die wraak neemt? Of zijn het gewone ordinaire zakenmanen en politieke mensen die op onzichtbare afstanden gemene zaken regelen? De honden zien er moordlustig uit. Ze zijn gedrild om te doden. Hij voelt het einde nadere. Ik moet dood, zodat zij mijn Cessna inpikken en rijker worden. Ze maken me dood. De koers werd ineens verlegd. In de verte staat een mooie vrouw en de honden rennen de struiken in en de soldaten zijn verdwenen. De mooie vrouw zorgde voor afleiding. Voor even. Tijd om het toestel te verlaten.
Zijn onrustige ogen staren dwars door de kamer. Hij was terecht gekomen in een feest. Daar stond ze te snoepen van de toastjes. Uitnodigend keek ze hem aan. De muziek stond knoeihard te spelen. Hij stapte op haar af. Haar ogen nodigde hem van harte uit en voor ze het wisten vielen ze van begeerte in elkaar’s armen. Ze verdronken in elkanders begeertes en hun zielen stonden in brand, maar voor hij het wist bracht hij haar in diepe ellende. Ze dachten niet na over consequentie’s. Eén mistap. Een tijdelijk verval van redelijkheid en het bindt je voor altijd samen. Spijt wat je nooit zal vergeten. Hier ligt hij ’s nachts wakker van. Was het wel liefde? Of een vlucht naar aandacht?. Een vlucht in begeerte? Het was misschien wel het lot die je voor altijd moet dragen. Maar hij wendt zich van haar af.
Weer veilig thuis gekomen en zittend voor de tv. Hij zapt van zender naar zender.
Het nieuws toont weer eens een aardbeving in de verte. Arme mensen dakloos, het is niet leuk om naar te kijken. Het giro nummer komt voorbij en ach alweer een collecte. Hopakee door naar de volgende zender. Commotie bij een strafschop. De scheids zag het niet. Het publiek rent over de hekken en de complete chaos is los gebroken. De ME slaat er op los, maar niets helpt. Is dit dan voetbal? Nee, flip door naar een andere zender. Hij went zich af van de wereld. Sluit zijn ogen voor de werkelijke wereld. De afstandbediening maakt overuren en raakt zowat verhit, weer een andere zender. Een popgroep zingt een ballade. De vuuraanstekers flikkeren door de donkere zaal. Zo kan het ook. Een mooi moment om stil te staan bij alle ellende. We moesten ons maar niet zo vaak meer afwenden. Hij denkt nog eens na. Hij kan de ellende toch niet blijven negeren. Zijn eigen ellende kan hij niet meer negeren en alle ellende moeten we niet meer negeren, maar na vijf minuten is het liedje voorbij en zapt hij door na een andere film.
Hij hoort één geluid, hij ziet een stel bij het raam elkaar kussen.
Een afscheid kus? De oorlog dreigt?. Ze moeten vluchten. Hun bed blijft voortaan leeg. Alweer vluchten. Vluchten voor het verleden. Het is tijd voor een andere film. Het is tijd voor een nieuwe film, weg met die oude klassieke films. Weg met het verleden, weg met de moeilijke samenwerking, weg met de innige strijd tussen geliefden. Zijn terugblik maakt hem lachen, hij moet er van huilen. Hij heeft er voor gevochten, hij heeft er alles aan gedaan. Net als iedereen, hij is niet de beste en de andere zijn ook niet de beste en niet de slechtste. Nog steeds hoort hij het gemor en gemompel, hij kon soms niet meer vechten tegen de woorden. Hij stond vaak het gekakel toe. Verloor vaak de discussie en daardoor verloor hij zichzelf, zijn eigen waarde was zoek. Hij stapt eruit en stapt op een groot wit paard en verdwijnt naar de horizon. Met tranen in de ogen kijkt hij hem en zijn ex na.
Het is nu echt voorbij. Steeds maar rondjes lopen.
De visuele cirkel is doorbroken. Tijd voor iets nieuws.
Hij is er altijd geweest.
Hij heeft altijd zijn doppen open gehouden.
Het voelt als eeuwigheid.
Het voelt als een levenslange reis van eeuwigheid.
Soms werd hij zo moe van het wachten.
Was het altijd zo op deze manier?
Zou het ook anders kunnen?
Hij vraagt zich af of de andere er ook zo moe van zijn?
Waar maken we ons toch zorgen om, geloof me, niemand leeft voor altijd
Niemand leeft voor altijd. Maak je toch geen zorgen voor de dag van morgen.
Het vriest buiten bij de terminal. Wachten op wie? Het is koud en eenzaam. Wachten op een vervolg? Waar moet je alleen heen? Kan ik samen met me oude makkers? Ook al verlies je een goede vriend? Ook al verlies je lieve vrouw voor altijd?
Hij is er altijd geweest
Hij heeft echt goed rondgekeken
Levenslang rond gekeken
Het voelt aan als eeuwige last.
Leed
De geur van leugens en bedrog en veel leed daalt neer over het land
De damp stijgt langzaam naar de hemel.
Hij zit aan de rivier kant, waar zijn bootje ligt.
Hij kijkt voor zich uit, geen zin om bij de les te zijn, geen zin om uit zijn droom te ontwaken.
Hij weet niet wat nu op zijn pad komt. Of was de beslissing een nare nachtmerrie en kan hij nog terug? De wereld is nu zo hard veranderd. Alles is ineens anders.
Zijn bloed is uit zijn lichaam gezogen, heeft geen kracht en puf meer. Hij kan nog amper op zijn benen staan. Hij beseft dat hij het verloren paradijs kwijt is. Het vertrouwde waar je altijd op terug kon vallen. Het is nu weg. Het is één wereld met slechts één ziel.
De tijd loopt door het leven gaat gewoon weer verder. Elke morgen beginnen de vogels te fluiten. Hij wil mee varen met de stroom naar de grote zee. De grote zee op, op zoek naar het nieuwe. De wijde wereld in trekken. De wind waait voorzichtig. Hij krijgt stof in zijn ogen en zijn uitzicht raakt beperkt. De stilte spreekt veel harder dan al die woorden uit het verleden.
De woorden van verbroken beloftes.
Zo moet David Gilmour zich hebben gevoeld in de periode tussen 1985 en 1986 en ik kan het weten want het is vastgelegd op het album A Momentary Lapse Of Reason. Kijk op het forum naar de vertaling van dit album en u zult overtuigd raken.
Mecky, 14 maart 2010