klik op een van de namen voor alles over de (ex)leden zelf
(p) Floydian Theo 2004-2006
KEEP TALKING - JULI 2006
Reacties op deze bijdrage kan je lezen/toevoegen via het forum door deze link te gebruiken. Let wel, je moet een gratis account aanmaken om te kunnen reageren.
Titel: Syd
Ik leerde Syd Barrett heel laat kennen. Het moet ergens voor de concerten van Pink Floyd in 1988 geweest zijn. Ik kocht in een 2de hands zaakje het album A Nice Pair. Schitterende plaatjes op de hoes. Weer een Pink Floyd hoes die geweldig was.Maar toen ik het album opzette, kreeg ik overal jeuk. Pijn in de oren. Het was de grootste miskoop van mijn leven.
Ik wist het zeker de begin periode van Pink Floyd is ronduit bagger. Toen ik Ummagumma hoorde schaamde ik me voor de begin periode van Pink Floyd. Ik begreep totaal niets van die muziek uit de begintijd. Ik had het in mijn verzameling, maar liet het altijd links liggen.
Het vreemde vond ik vaak wel, wanneer ik met andere mensen in gesprek kwam over Pink Floyd juist de beginperiode geroemd werd. In die tijd begreep ik daar amper wat van. Ik kreeg er altijd een apart gevoel bij. Ik had het idee dat het puur populair doen was. Zo van: “ja jongetjes je kan wel Pink Floyd fan zijn, maar dat ben je dus niet”. Net of de anderen meer verstand er van had dan ik.
Via Pop encyclopedie kwam je erachter dat Syd maar 1 lp voor Pink Floyd had gemaakt. En wat is dan nu 1 lp? Als fan heb ik altijd moeite gehad met de begin periode van Pink Floyd, vooral toen ik voor het eerst Live At Pompeii bekeek bekroop me meteen datzelfde gevoel.
Echoes ging nog. Maar dan kwam Carefull With That Axe, Eugene wat een vreselijk gegil. A Saucerful Of Secrets vond ik al helemaal een drama. Ik zei toen: “Als je dat mooi vind, moet je volgens mij eerst een kilo hash nemen”. En aangezien ik geen alcohol of drugs gebruikte. Begreep ik niets van die takke herrie.
Ook nooit gehad. Kon de songs maar niet bevatten. De inhoud en teksten ontgingen me compleet. En toch was ik fan en moest ik alles cd’s hebben. De laatste cd die ik toen kocht en meteen daarmee mijn verzameling compleet was was de cd More. Nou ook al zo’n geweldig album. (NOT)
Ik ging steeds meer van Pink Floyd lezen en hoe meer je dingen wilt weten, hoe meer je er op zoek naar gaat. En als je dan de begin periode las, dan pakte ik toch maar weer The Piper At The Gates Of Dawn, het moest immers toch bijzonder zijn. Ik zette Astronomy Domine op en ik kon maar niet wennen aan het gejank.
“Volgens mij moet ik eerst 10 keer met mijn hoofd tegen de muur aanknallen, net zo hard totdat ik verdoofd ben en mijn hersenspan pijn doet”. Misschien dat ik dan denk….
“Heee cool, te gek heee, dit is goed”.
Dus maar met mijn hoofd tegen de muur, de eerste stoot deed gelijk zeer, dus ik ondernam de andere 9 pogingen niet eens meer.
Ik kan me dus eerlijk gezegd niet meer herinneren wanneer die ommekeer was. Wanneer begon ik die nummers eigenlijk te waarderen? Heel langzaam draaide ik het meer en meer. Je herkende steeds meer nummers en ik begon het leuker en leuker te vinden. Arnold Layne, See Emily Play, Bike en Astronomy Domine waren ineens te pruimen. Ik weet werkelijk niet meer wanneer ik het mooi begon te vinden. Misschien wel die ene keer dat ik met mijn hoofd tegen de muur knalde?
Ik zat nog steeds vaak met het probleem. De zogenaamde Pink Floyd fans die ik vroeger sprak. Ze hadden het steeds over Syd. Hij was zo geniaal. “Een genius”. Ik dook in de boeken en telkens begreep ik meer van al die verhalen. En wanneer ik dezelfde mensen weer sprak, hadden ze het steeds over Syd.
Maar nu had ik mijn huiswerk gemaakt en nu vroeg ik door. En toen bleek dat die figuren het ook maar simpel ergens hadden gehoord en in werkelijkheid er helemaal niets van afwisten. Eentje beweerde zelfs dat hij het unieke stemmetje zong in One Of These Days. Vanaf toen wantrouw ik mensen die als eerste over Pink Floyd hebben en gelijk Syd noemen.
Afgelopen week sprak ik weer een paar en ze hadden nog het lef om mij te vragen, wie van Pink Floyd was nu overleden?
Syd is voor mij altijd een apart geval geweest. Ik kreeg altijd het idee, dat hij verheerlijkt werd door zijn drugs gebruik. Ik wil hier geen moraalridder zijn door te zeggen dat je beter maar geen drugs kan gebruiken. Maar het is net of (met name in showbusiness) drugs gebruik wordt verheerlijkt.
Tijdens de bootreis naar Londen. Op weg naar Pink Floyd in Earls Court 1994 sprak een vrouw in de bus mij aan en zei: “De mooiste nummers zijn onder invloed gecomponeerd”.
Het zou best waar kunnen zijn. Maar onze Syd heeft het kennelijk nooit aangekund. Syd was het voorbeeld hoe erg drugs wel niet voor je kan zijn. Waarschijnlijk hebben duizenden fans een joint genomen na het horen van het overlijden van Syd. En we weten allemaal dat het zo slecht voor de mens is. Daarom steek ik maar weer een sigaret op en denk aan Syd.
Ik wordt niet Stoned, ik denk helder na en ben er blij om dat Syd geëerd wordt in bijna alle albums van Pink Floyd. Syd werd al geëerd toen hij nog leefde. Syd was een mythe. Syd leek wel de man die in 1968 overleed.
En vanaf nu krijgen we het Andre Hazes effect.
Film plannen lagen al op stapel.
EMI poets de albums van Syd op. Biografen en boeken zullen de komende jaren worden uitgebracht. De mythe moet nu worden ontrafelt.
Rosemary please don’t become Rachel Hazes.
Mecky, 16 juli 2006