PINK FLOYD FANS NEDERLAND
Operator: Floydian Theo
Titel: Spijt
Hebt u dat ook wel eens? Enorm veel spijt! Spijt van iets doms. Het kan van alles zijn. Ik denk dat iedereen dat wel eens heeft. Ongelooflijk veel spijt. Spijt van dat je iets hebt gemaakt. Spijt in je liefdesleven, spijt op het werk. Af en toe als ik ergens rustig over na denk, schiet mij wel eens een spijt moment te binnen. Soms is het zo erg dat ik het vreselijk gênant vind. Ik wil dan al mijn haren uit mijn hoofd trekken. Ik denk zelf dat ik nu enorm veel spijt krijg van dit stukje. Nu voel ik die spijt niet, maar het kan best over een jaar wel het geval zijn. Als ik even niets te doen heb en ik nogmaals dit stukje terug ga lezen. Maar goed dat zien we dan wel weer.
Soms ben ik best wel eens jaloers op mensen die drinken. Je kunt je zo heerlijk verstoppen achter alcohol. Je kunt dan altijd zeggen: “Heb ik dat gedaan?? Oh toen was ik hartstikke dronken, dat weet ik niet meer hoor”. Zoiets klinkt geweldig. Je hoeft dan nooit jezelf iets te verwijten je geeft drugs of alcohol de schuld. Dat lijkt me wel handig. Ik moest hier aan denken toen ik enkele interviews van Pink Floyd las. Ik kan me totaal niet voorstellen dat ze spijt hebben van hun muziek. Dat ze later spijt hadden van een bepaald nummer. Spijt dat ze het ooit hadden gecomponeerd.
Op mijn verjaardag in 2008 kreeg ik van mijn vriendin een nieuwe autoradio cadeau. Het klinkt heel bizar dat het een dik half jaar heeft geduurd voordat ik het in de auto liet zetten. Het er zelf inzetten is mij teveel gedoe. Dus ermee naar familie die zoiets in een mum van tijd erin zet. In mijn auto was een origineel radio geplaatst, nog voorzien van een cassette lade. Ik zelf heb een gruwelijk hekel aan auto’s. Voor mij telt maar 1 ding, het moet me van A naar B brengen. Dat mijn rode auto verschil in kleuren vertoond, zal me een rot zorg zijn. Het aller belangrijkste is. Muziek in de auto. Dat is belangrijker dan het wegwerken van een Franse roestplek.
Ik heb veel te lang rond gelopen om de originele radio te laten vervangen. Elke keer stelde ik het uit en dwong ik mezelf om naar Arrow Rock te luisteren. Zodra je een lange afstand voor de boeg hebt, dan begint die zender je behoorlijk te storen. Storingen in de lucht en ze stoorden me ook te vaak met steeds dezelfde Led Zeppelin of Golden Earring nummers. O ja ze draaien ook vaak Pink Floyd, ja Time en andere Dark Side Of The Moon tracks. Maar goed. Ik deed het ermee en nu sinds een tijd, zit dan eindelijk mijn cadeau in mijn auto. Let wel, ik kan er een USB-stickie instoppen. Dat betekent een heleboel mp3 erop zetten en stickie erin en rijden maar. Beetje wat hedendaagse tracks ertussen zetten voor de kids. Natuurlijk Pink Floyd tracks…..nou die had ik er snel weer af. Ik ergerde me stierlijk wanneer er een nummer van The Wall abrupt werd onderbroken en Beyonce weer hard begon te zingen: “If I Were A Boy”.
The Wall moet je non stop achter elkaar aan horen en gewoon een track en dan ineens wat anders. Ik kan er niet tegen. Dus USB stickie weer de pc in en delete die hap. Andere nummers erop. Ik was er zo zat van dat ik alles van Pink Floyd eraf gooide. Althans dat dacht ik….. Nadat mp3 van Doe Maar, Abba en Ramses Shaffy uit waren gespeeld, begon zowaar track 1. Verbaasd dacht ik: “Hee Atom Heart Mother staat er nog op”. Daar was ik op dat moment zeer blij mee, meteen ging het volume flink omhoog. Totaal geen spijt van het deleten van populaire Pink Floyd tracks.
Atom Heart Mother bleef als enige over en ik genoot volop. Is dit dan het beste Pink Floyd nummer allertijden? Verpletterd dit in feite The Dark Side Of The Moon? Langzaam begin ik dit wel te vinden. De laatste jaren is er zo’n overkill aan The Dark Side Of The Moon, dat het me de neusgaten uitkomt. Pink Floyd zette het op Pulse en verkrachtte daarmee het nummer Money compleet. Iedere tribute band zet het in hun setlist. Sommige spelen het zelf in zijn geheel en het schijnt dat iedereen het goed vind. Elke keer voel ik dan spijt en denk ik: “Wat doe ik hier?” Alweer The Dark Side Of The Moon, waarom nooit eens iets anders? Het komt maar niet binnen bij al die tribute bands. Het is een grote grijze massa in hun hoofden. Hooo nu heb ik spijt van deze uitlatingen. Sorry vergeef me. Wacht even ik trek even een paar haren uit mijn kop. Zo bedoelde ik het niet. Het spijt me.
Maar goed, ondertussen knalt bij mij Atom Heart Mother de auto in en het is genieten. Zal ik spijt krijgen wanneer ik in trance de auto in de vangrail parkeer? Gelukkig gebeurde dat niet. Maar toen ik thuis was zocht ik wel meteen naar de cd met die beroemde koe voor op de hoes.
Ooit vroeg mijn moeder om een mooie afbeelding van een koe. Ze moest dit na schilderen op zo’n melkbus voor mijn nichtje. Ze kwam van een boerderij, dus wilde ze graag een melkbus in de gang. Het was ergens eind jaren 80. Mijn moeder was al bij de bibliotheek geweest. Ze wilde eens een koe van achteren schilderen, maar overal koeien, maar nooit van achteren. Totdat ik de lp Atom Heart Mother pakte. Mijn moeder was ineens blij. Dat was nu precies wat ze nodig had. De lp heeft dikke twee maanden op de schilder ezel gestaan als voorbeeld. Elke keer genoot ik van het resultaat.
In die tijd was ik dol op het nummer Atom Heart Mother en nu nog steeds. Vol trots liet ik het eens aan mijn kameraad horen, maar hij werd er depri van. Hij zei: “Het is net of ik op een hoge berg sta en ik elk moment die ravijn in wil springen”. Ik snapte het niet. Zo’n lang nummer vol veranderingen en vol plezier.
Gelijk bij het eerst nummer Father’s Shout, hoe heerlijk die blaas instrumenten langzaam opkomen. Een paard dat geluid maakt en een motor die snel weg rijdt. Het zet meteen de basis voor het hele nummer neer. Dat is toch goddelijk? Brest Milky wat met heerlijke viool (cello) begint en de mooie Hammond van Wright dan komt de heerlijke bas en drums. En dan….. Ineens hoor je Gilmour’s liggende gitaar. Die solo giert bij mij door merg en been. Dit is ook de eerste keer dat Gilmour zijn gitaar geluid voor Pink Floyd optimaal benut. “Daar kan je toch nooit spijt van hebben?” Bij Mother Force hoor je een heerlijke vrouwen koor zachtjes zingen en het orgel van Rick. Heel langzaam sluipt Roger’s bas erbij en de dames beginnen al hoger te zingen en ze worden ondersteund door een mannenkoor. Bij Funky Dung komt Gilmour met een heerlijke blues solo. Een heerlijk duet tussen Wright en Gilmour. Dan roepen de heren in interviews dat ze zoiets nooit meer live wilden spelen! “Nog voor geen Miljoen” riep Mason! Ik geloof dat mijn spijt in het leven ineens stukken mee valt. Wanneer Gilmour uit is gespeelt gaan de dames over in “Ropa tika ta”. Vervolgens keert van Father’s Shout weer terug. Dan vliegen toch de voegen uit je muren. Mind Your Throughts, Please begint zo heerlijk eng. Vooral wanneer je alleen op bed ligt en je hier naar luistert is het net of er enge mensen rond je huis lopen. De enge stemmen zorgen ook voor kleine angst momenten en dan ineens bij het einde van dit stuk een man die hard roept: “Silence in the studio”. Een trein raast voorbij en dan stilte en begint de groep weer langzaam het terugkerend thema van Father’s Shout en gaat het over naar Remergence nu wordt alles herhaald en om nog eventjes terug te gaan naar het begin van het nummer, met die rustige viool solo en dan toe werken aan het slot gedeelte. Natuurlijk met de heerlijke Gilmour solo. Het koor zet nog eenmaal aan. De blaasinstrumenten toeteren nog eenmaal alles eruit en dan is het voorbij.
De band Pink Floyd schaamt zich voor dit werk. Ze konden het nummer ook niet echt naspelen live en ze bedachten een nummer wat gemakkelijker live kon worden gedaan. Dat werd Echoes. Toch besloot mede componist Ron Geesin op 14 en 15 juni 2008 het stuk live op te voeren. In het Cadogan Hall speelden ze het gehele stuk live voor publiek en zowaar Gilmour verscheen en speelde mee. Hij had hier toch spijt van?
Met spijt concludeer ik dat bijna niemand zijn vingers wil branden aan dit stuk. 24 minuten lang geniet ik elke keer van dit nummer. Het is net of je er niet vooruit mag komen. Als tribute band zou ik mijn vingers er ook niet aan willen branden, je krijgt er alleen maar spijt van. Het spijt me te zeggen dat ik dit nummer misschien wel de beste Floyd nummer vind. Pink Floyd heeft er spijt van. Het spijt mij u alleen te zeggen dat ik overal spijt van kan hebben, maar dat ik nu verklaar dat dit het beste is.
Van deze uitspraak heb ik geen spijt.
Mecky, 3 december 2009