klik op een van de namen voor alles over de (ex)leden zelf
(p) Floydian Theo 2004-2006
KEEP TALKING - OKTOBER 2006
Reacties op deze bijdrage kan je lezen/toevoegen via het forum. Let wel, je moet een gratis account aanmaken om te kunnen reageren.
Titel: Oorlog door: Mecky
Als klein jochie leerde mijn moeder altijd. Oorlog is slecht. En oorlog begint ook bij jezelf, wanneer je ruzie maakt op school of met je broertje. En hoe gek kan het lopen. Soldaatje spelen was zo leuk om te doen.
Met een oud pvc buis, plakten we er wasknijpers op en met tape prutsten we er een handvat aan. Met papier maakten we pijltjes en dan gingen we op oorlogspad, op zoek naar open staande ramen, om de Story, Weekend en Privé van mama stiekem bij andere mensen door een douche raampje te mikken. Rollebollen over de grond. Het was voor ons echt oorlog.
Begin jaren tachtig hadden we de betogingen tegen kernwapens.Maar ik was juist voor. We moesten ons verdedigen tegen de Russen. Dus al die linkse rakkers op de Dam. Overdreven gedoe zeg, straks gooien de Russen een bom op ons, dan moet je toch terug gooien. Zo dacht ik echt in die periode.
Zo ging ik ook met plezier naar de dienstkeuring. Want soldaat worden leek me wel wat. Voor de ingang van de dienstkeuring stonden een paar studenten, met die vreselijke peace buttons op hun jassen. Ik ontving een foldertje met informatie om dienst te weigeren. Ik gooide dat foldertje meteen weg. Ik ga Amerika helpen en daarmee uit. Gelukkig werd goedgekeurd, maar hoefde niet in dienst. Ik werd vrijgesteld.Dat was toch wel erg jammer.
Ik zag het als iets belangrijks. Oorlog voeren is nodig. Oorlog bestaat al zolang de mensheid bestaat. Zodra er een oorlog is afgelopen, is er ergens anders wel weer oorlog.
Je moet je immers verdedigen voor je vrijheid. Als ik mijn opa en oma aanhoorden, dan wist je zeker hoe erg het was om bezet te zijn. Geen vrijheid meer. Dus moesten we ons blijven verdedigen voor de vrijheid. En hoe mooi is het niet met de 5 mei viering. Al die versierde wagens door het dorp heen. Zelfgemaakte vliegtuigen en tanks is telkens nodig om ons de tweede wereld oorlog niet te doen vergeten. De Canadezen hebben ons toch niets voor niets bevrijd?
Totdat Pink Floyd in 1983 met het album The Final Cut uit kwam. Werd dat mijn eerste aanraking met Pink Floyd. Ik ging puur op de muziek af, wist ik veel waar de teksten over gingen. Op school had ik een hekel aan Engelse les. En de juf stond me ook niet aan. Dus voor mij geen Engels. Later leerde je de Engelse taal via tv-series of films. En met name de oorlog films als First Blood, Missing In Action met Chuck Norris. Het was de tijdperk van video huren. En Oorlog films waren mooi. Mijn ooms hadden het altijd over de films “De langste dag” en “kannonen van Navarona”. We huurden dus alleen maar actie films. Hoe meer geweld, hoe meer ik er van genoot.
Jaren later werd je steeds beter in het Engels en wilde ik toch weten waar Pink Floyd steeds over zong. De bommen en vliegtuigen vlogen je immers om de oren, wanneer je The Wall of The Final Cut beluisterde. Vet cool al die oorlog geluiden op een album.
Totdat je langzaam door kreeg dat het helemaal niet leuk was. En je vaker en vaker werd geconfronteerd met de vreselijke beelden van Oorlog.
Langzaam begon je te denken, waarom oorlog? Ik kende het alleen van tv. Maar de bloedige beelden kwam je als kind nooit te zien. Als klein jochie was ik helemaal in de ban van de treinkaping in 1977. s’Morgens klapte Nederland er in. De straaljagers vlogen over ons huis heen. En mijn vader had de radio aan staan en zei “Ze klappen erin”. We werden er speciaal s’morgens vroeg voor uit bed gehaald. Twee straaljagers over ons huis, vermoedelijk kwamen ze van de vliegbasis uit Leeuwarden. En s’ avonds kijken naar het Journaal. Allemaal geweldige beelden die je als kind prachtig vond. De Spanning. Alles was leuk.
In 1991 zou ik op vakantie naar Amerika. We zouden net de reis boeken toen de Golf Oorlog uitbrak. We wachten dus even met boeken, we wisten immers niet hoe het zou aflopen.CNN stond dagelijks aan. Totdat The Stones met het nummer Highwire uit kwam.Mick Jagger had het over de raketten die we eerst aan Irak hadden verkocht en nu moesten we er tegen vechten. Steeds vaker bekroop mij de waanzin van het geheel. En begon de studie naar de teksten van Roger Waters. Met Amused To Death begon ik meer en meer het idee te krijgen dat oorlog vreselijk was: “And the children on Melrose, strut their stuff, is absolute zero cold enough”. Het was of ik mezelf zag zitten voor de tv.
De tijd brak aan voor veranderingen. Ik wilde geen oorlog meer. Ik begreep Roger volkomen.En merkte dat er meer pop bands waren die niets van oorlog moesten hebben. “Our T-shirts cry Freedom” zong Fish op Vigil. Je wordt wijzer en ouder en je onderstreept steeds meer de tekst van Roger “The tide is turning Sylvester”. En inderdaad Rambo III was niet leuk meer. Over de top zoals dat heet. Af en toe is het best moeilijk om te genieten van films als Troy en King Arthur. Door Roger ben je een pacifist geworden.
En Roger weet je: “Tijdens je tour door Amerika voer je in je eentje zowaar een oorlog met Amerika”. Je laat een varken over de Amerikanen heen vliegen met anti war teksten.Perfect Sense brulden we je na. En The Bravery Of Being Out Of Range zing ik luidkeels mee. Oh wat ben ik het met je eens de laatste tijd.
Maar hoe gek kan alles zijn. Toen ik in Amerika op vakantie was reed de bus door dorpjes heen en zag je overal Amerikaanse vlaggen in de tuin staan met teksten “My Son Fought In Desert Storm”. Amerikanen zijn nu eenmaal trots op wat ze doen. En eigenlijk vind ik het niet eens gek dat ze “boooooo” roepen tijdens Leaving Beirut”. Roger toch, je voert oorlog met die mensen. Je jaagt ze de stuipen op het lijf. Dat zelfs de overheid je wil arresteren.
Weet je dan niet dat Bush ooit eens zei: “Je bent voor ons of je bent tegen ons”. En als je tegen bent dan zullen we je pakken, hoe dan ook.
Gelukkig valt dit soort oorlog voeren mee. En protesten is op zich heel goed ding.Maar zal het ooit helpen, zullen we ooit stoppen met oorlog voeren? Ik denk het niet.En toch doe je keer op keer pogingen om je kinderen zo op te voeden dat ze nooit in aanraking komen met oorlogen. Daarom verbood ik mijn kinderen om geen oorlog spelletjes te spelen. Immers Roger zong ooit “Boom boom, bang bang lie down you’re death”. Dus geen pistooltjes en andere oorlog’s speelgoed in mijn huis. En dan komen opa en oma op verjaardag, en wat geven ze als cadeau! Oorlog speelgoed. En de kids donderen alle andere speelgoed op de grond en hopakee daar gaan we weer. Zoon lief brult je gelijk in de oren: “Hands up”. Je doet leuk mee en je houdt je handen omhoog. Maar schieten deed hij wel. En vooral lachen: “hahahaha papa is dood”.
Roger ik vraag je: “Hoe kan ik dit stoppen?”
Ik kan het niet tegenhouden. Heb toch maar weer dat ene Zorro pakje voor mijn zoon gekocht.
Sorry Roger: “The tide is turning”. Ik en mijn kids zijn weer op oorlogspad.
Mecky, 22 oktober 2006