klik op een van de namen voor alles over de (ex)leden zelf
(p) Floydian Theo 2004-2006
KEEP TALKING - MEI 2006
Reacties op deze bijdrage kan je lezen/toevoegen via het forum door deze link te gebruiken. Let wel, je moet een gratis account aanmaken om te kunnen reageren.
Titel: Na doeners
De laatste jaren kun je er niet omheen. De ene naar de andere coverband staat op.
Is het een ontwikkeling waar ik blij mee ben?
Dat is toch wel de vraag die ik mezelf vaak stel.
Vind ik het nu mooi?
Of vind ik het allemaal fake?
Wat vind ik van al die na doeners?
Ik denk dat iedere muzikant begint met nadoen van muziek.
Daar is ook niks mis mee. Pink Floyd begon ook met blues covers en Stones nummers.
En hoeveel klassieke muziek als Bach, Mozart en Beethoven worden wel niet na gedaan.
Sinds enkele jaren zie ik een nieuwe trend: Het nadoen van je favoriete artiesten.
Coverbands, die niet alleen de muziek proberen na te doen, maar ook de shows van de (goede) oude tijden. Het is voor de nieuwe fans een leuke gelegenheid om er achter te komen, hoe mooi het vroeger was. Zo heb ik 1 keer Regenesis live gezien. Ik vond dat best wel leuk. Maar echt warm loop ik er (nog) niet voor. Ik heb zelfs nooit een Pink Floyd cover band live gezien. Het is net of het me tegen staat. Vaak denk ik ook, begin daar mee, wanneer de heren zelf niet meer optreden. Zolang de heren in goede leven zijn, kies ik toch liever voor goede kwaliteit. Of laat ik het anders zeggen. Ik kies voor echtheid.
Maar het duurt soms te lang voordat je kan genieten van die echtheid.
Ook vraag ik me af of het na doen van muziek wel een kunstvorm is.
Je kunt de Nachtwacht nog zo goed na schilderen. En met volle bewondering zeggen:
“Knap werk”. Maar toch vlieg je liever naar het Rijksmuseum om het echte doek uit 1642 te bewonderen.
Ooit zag ik op de tv een item over muziek maken.
Ik weet niet meer wat voor tv uitzending het was, maar ik weet heel goed dat twee muziekanten in felle discussie waren. De 1 was uiterst gepikeerd en de andere leek volkomen gelijk te hebben. Het ging namelijk om viool speler Jaap van Zweden en rock zanger Herman Brood. Jaap beweerde dat de klassieke muziek stukken uit de oudheid zo ontzettend moeilijk was om te spelen. Alles moest kloppen. Nu wil ik dat best van Jaap aannemen. Maar toen kwam Herman Brood uit de hoek zetten. Een opmerking waarvan ik spontaan rechtop ging zitten. Herman zei: “Dat is absoluut geen kunst, nadoen van iets wat al bestaat”.
Je zag Jaap kijken. Als blikken konden doden.
Toen ik het zag begon ik te lachen en riep ik triomfantelijk: “Yeah”.
Ik vraag me ook altijd af, waarom grote symfonie muzikanten noten moeten lezen. Als ik een klassiek concert zie dan zie ik teksten voor de muzikant liggen. Ik zie zoiets niet bij rock concerten. Althans ik zie dat gelukkig weinig.
Ander voorbeeld:
Mijn dochter van 7 zit in een kinderkoor. Met Pasen moest ze in de kerk zingen.
De kinderen kende de teksten uit hoofd en de muzikanten, speelden tam en lazen alles van papier. Er zat geen beweging in dat bandje. Ik ben blij dat ik bij echte componisten het niet tegen kom. Elke keer denk ik dan: “Na doeners”.
Hetzelfde gevoel bekruipt me nu ook met al die coverbands.
Ik heb er helemaal niets mee.
Ooit zag ik Moslty Autumn tijdens Progfarm. Een jaarlijkse Progfarm festival in een Boerderij te Bakkenveen.
Mostly Autumn veraste mij. De band had me gelijk bij de strot. Ik vond het zowaar op Pink Floyd lijken. Als toegift speelden ze Comfortably Numb. Ik vond dat toen schitterend, maar tegelijk ook het gevoel van na doeners. Jullie eigen werk is meer dan goed. Maar ook zij waren ooit een coverbandje. Als je zo goed in staat bent om muziek na te spelen, wanneer komt dan de dag, dat jezelf begint met eigen nummers en eigen albums?
Ik kom steeds meer op site’s coverbands tegen, dat ik maar eens besloot om een DVD te downloaden van de Australische Pink Floyd Cover Band. Via het forum las ik dat zij erg goed moesten zijn. Na 3 dagen downloaden had ik hem binnen en was erg benieuwd. Ik zat voor mezelf al een cijfer te bedenken. Wat zal het worden. Een 7, 8 of een 9?
Een concert uit Liverpool geloof ik. Ik vond het leuk eigen clips maar toen ik het eerste nummer Breath In The Air voorbij zag komen, vloekte ik keihard. Ik liep spontaan bij de pc weg. Ik weet niet wat het was. Maar ik werd zelfs agressief.
Dit was geen 7, dit was –1. Ik wilde het nooit meer zien of horen. Stelletje na doeners.
Ik kreeg een gevoel van, shit Pink Floyd is al dood.
Na twee weken dacht ik: “Poging 2”. Hoe worstel ik me door The Dark Side Of The Moon heen. Maar eerlijk is eerlijk, leuk vond ik de andere benadering van de nummers en met name de bij geluiden was leuk. Het nummer On The Run werd zelfs echt live gedaan, dat deed Pink Floyd zelfs (nog) niet eens. Maar ik laat de DVD doorlopen en betrap me erop dat ik zelf niet de moeite neem om er na te kijken. Maar ineens hoor ik The Fletcher Memorial Home. “Eindelijk”, dacht ik. Ik verlang dan toch naar de Pink Floyd nummers die ik nog nooit live heb gehoord. En met het nummer werd uit volle borst mee gezongen door de fans.
Ik ben ineens om. Nu genoot ik volop van een coverband. En dit alles puur om dat ene nummer. Als ik al de coverbands site bekijk en door link naar hun setlist, dan staan er nummers op die ik niet live wil horen.
Maar goed, zoiets kun je nu eenmaal niet beïnvloeden. Ik denk dat ik toch maar eens een coverband wil bewonderen. En hopelijk zit Money in het midden van het concert, zodat een plas pauze uitkomst biedt. Het zal je maar gebeuren een coverband, die Obscured By Clouds, Atom Heart Mother en The Final Cut live speelt.
Het is een droom, die nooit uit gaat komen. Want
fans willen The Dark Side Of The Moon en
Wish You Were Here of The Wall. En toch ga ik eens een keer een coverband bewonderen,
wanneer ze in mijn omgeving spelen. Ik
worstel me wel door de tekst “And if the band you're in starts playing
different tunes I'll see you on the dark side of the moon”.
Ik ga toch maar eens de echte Pink Floyd fans na doen.
Een keer kijken naar een coverband.
Gadver wat ben ik een na doener.
Mecky, 8 mei 2006