Soms zitten we tijdens de pauze te praten over vakanties. De 1 viert een actieve vakantie. De andere heeft het alleen maar over zon en strand.Weer een andere groep wil alleen maar met tent en (of) caravan weg. Meestal ben ik dan zo’n persoon die dwars tegen alles in kan gaan.

Ik brul heel hard: “Ik kom nooit meer in een tent”. En nutteloos aan het strand liggen als een saté stokje wil ik absoluut niet. Als ik langs het strand rij, lijkt het wel of iedereen een enorme spies door zijn reet heeft en om het uur draai je het om. Lekker bruin worden noemen ze dat. Wat is er mis met mijn witte melkflessen?

Maar goed dat er zoveel keuze is en maar goed dat er zoveel smaken verschillen. Ik heb bij temperaturen boven de 40 graden altijd een enorme honger naar een lekker koel museum.

En als je mij 15 jaar terug zou vragen, ga je mee naar een museum, dan had je mij er nog niet met 10 paarden in gekregen.

Hoe kan het dat ik nu ineens een enorme voorliefde heb voor museums?

Maar het gaat mij vooral om de geschiedenis. Spullen uit de oudheid. Documenten uit het verleden.

Ik kan uren kijken voor een streng afgesloten vitrine. Het fascineert me keer op keer.

Zweetdruppels lopen dan altijd bij mijn rug omhoog.

Maar goed. Hoe kan het toch dat ik de laatste 15 jaar zo veranderd ben?

Dat komt door Pink Floyd!

Voor 1992 was ik totaal niet in geschiedenis geïnteresseerd en op school vond ik het een doelloos vak. Ik dacht heel vaak: “Wat boeit mij nu dat Willem Van Oranje is vermoord”.

En dan ineens de ommekeer.

In 1992 bracht Pink Floyd de cd box-set Shine On uit.

En daar zat een heel mooi boek bij. En wat ik vreemd en bizarre vond, was dat er een tijdlijn in was opgenomen. Eerst dacht ik dit gaat over Pink Floyd, maar ik zag ook andere dingen ertussen staan. 1969 Pink Floyd relaesed Ummagumma en dan de volgende regel ineens “First Man on the moon”. Ik vond dat zo raar, en wat had het met Pink Floyd te maken?

En toch bleef dat hangen en dook ik meer en meer in de geschiedenis van Pink Floyd.

Vrij snel daarna leende ik meer en meer geschiedenis boeken. Ik begon met reizen te maken en dook de ene museum naar de andere museum binnen.

In 1992 kwam ik voor het eerst in Londen. Belangrijke dingen om te zien waren uiteraard.

Battersea Park en Abbey Road studio’s. Eten bij Billy Wyman’s eetcafe Sticky Fingers.

Ik genoot van alle gouden lp’s aan de muur. Het café was in feite net zo ingericht als de beroemde Hard Rock cafés. Gitaartje, jasje en lp’s aan de muur.

Smullend bewonderde je de attributen in de vitrinekast.

In de maand april gingen we met de familie een dagje uit naar Hindeloopen.

Dit plekje had ik ontdekt, naar aanleiding van de Friese Pink Floyd Project.

Toen was ik al diep onder de indruk en keek ik vaak via Google ff op plaatjes.

En ik ontdekte dat daar ook een schaatsmuseum was.

En een tentoonstelling over de Friese Elfstedentocht.

Het bezoek aan het museum, was vermoeiend. De kinderen vonden het maar niets.

En ze moesten juist op dat moment naar de wc.

Vluchtig liep ik dus door het museum, met hijgende kids in mijn nek, trekkend aan mijn jas.

“Papa toe meekomen, ik wil hier weg”.

Ondanks dat genoot ik van de geschiedenis van het schaatsen.

De klapschaats. Ik dacht altijd dat deze in de jaren 80 was uitgevonden. Zag er in de vitrinekast te Hindeloopen eentje rond 1900.

Een bevroren teen van een schaatsrijder. De schaatsen van Willem van Buren, onze toekomstige Koning Willem IV. De kapotte schaats van Evert van Benthum.

Stempelkaarten en inschrijfformulieren. Alles wat ook maar met de Friese Elfsteden te maken heeft is er te zien. Ik zou iedereen aanraden om eens een bezoekje te ondernemen naar dit klein museum te Hindeloopen.

Een week later ga ik voor de zoveelste keer naar Paleis Het Loo en duik ik weer in al die geschiedenis spullen en ineens bedacht ik.

Is er een Pink Floyd museum?

Via Google ben ik deze nog niet tegengekomen.

Dan wordt het hoog tijd dat Pink Floyd een museum plaatst in Cambridge of Londen.

Ik zie het al helemaal voor mij.

Gapend naar de gele Fender Stratercaster serie 0001 van David Gilmour.

Of de lelijke hoed van Nick Mason. De RayBan zonnebril van Roger Waters.

De parasols op het podium tijdens de Animals tour. De gouden lp’s. Een muur van piepschuim. De foto’s van Hipgnosis. De gong op de achterkant van het album Ummagumma of tijdens Pompeii. De lichtgevende stokjes die Nick Mason gebruikte tijdens het intro van Time. Ik wil het zien, met mijn eigen ogen. Starend voor een vitrine kast. Handgeschreven teksten van Roger Waters. Het vliegende bed van A Momentary Lapse Of Reason.

Pink Floyd heeft ongetwijfeld een groot archief.

Is er nu nooit eentje bij het Pink Floyd management die een vinger op steekt en roept:

“We maken een Pink Floyd museum”.

K3 heeft zelfs een museum in Plopsaland. Een geschiedenis van slechts 7 jaar!

Ik wil de eerste project laser in het echt zien.

De Psychedelica lichtshows van de tijdperk Syd Barrett en de bloemetjes sweater van Rick Wright.

Het wordt voor mij gewoon tijd dat ik de basis van mijn liefde voor museums bezoek.

Ik wil net als in het Archeologisch Museum van Athene kunnen dolen in een Pink Floyd museum. Want dankzij Pink Floyd groeide mijn interesse in geschiedenis.

Iedereen wil toch ooit weer eens terug naar de basis, de oorsprong van je liefde.

Hoeveel zweetdruppels zullen er bij mijn rug omhoog lopen als ik de Ernie Balls strings van Gilmour’s Fender stiekem aanraak.

Ziezo, de eerste roep om een museum is geplaatst. Wie heeft het mail adres van het Pink Floyd management?

Mecky, 23 mei 2007

TERUG