PINK FLOYD FANS NEDERLAND
Operator: Floydian Theo
KEEP TALKING ARCHIEF: februari 2010
Titel: Koude oorlog.
Mijn pubertijd begon in 1980. een mooie tijd. Althans wanneer ik onbezonnen achter de meisjes aan rende. Thuis komend, wilde je natuurlijk niet naar bed. Tijdrekken. Smoesjes bedenken om maar niet naar bed te hoeven. Mijn vader riep altijd een paar keer: “Op berre”.
Ik bedacht altijd een slimme opmerking: “Na dit programma, komt heel wat moois, dat moet ik zien”. Echter mijn vader deed de tv op een andere zender en prompt keek ik het tv-programma “Den Haag Vandaag”. Zo raakte ik geïnteresseerd in politiek. We stonden aan de kant van de CDA. Omdat het een Christelijke partij is. In die tijd zat het kabinet vaak in een lastige discussie. De 48 kruisraketten moesten naar de vliegbasis in Woensdrecht. Ronald Reagan had dit bedacht. We moesten onze tanden laten zien. Ronald Reagan pompte miljarden dollars in het bewapenen van SDI. Een ruimtelijk schild tegen het keren van atoombommen. In Nederland viel het plan niet goed. Mensen kwamen in actie en geregeld werd er gedemonstreerd. Ik zie nog steeds die stickers voor mij “Stop de Neutronenbom”. Er kwamen zelfs liedjes de top40 binnen. Doe Maar bedacht De Bom en Normaal kwam met een liedje over de atoombom en er was een liedje dat ik toen erg leuk vond. “Ik zei Joke, stop toch met koken, komen uit de keuken, want ik wil met jou neuuuuuuutronenbom stickers plakken”. (Ja, oké ik schaam me) De spanning liep toch behoorlijk op in die tijd. Iedereen vroeg aan je: “Ben je voor of tegen?” We moeten ons verdedigen tegen de Russen anders vallen ze zo ons land binnen.
Ooit bracht ik een meisje naar huis. Zo als gebruikelijk moest ik mee naar binnen, kennis maken met de ouders. Bloed nerveus zit je binnen. Vooraf hadden vriendjes tegen mij gezegd: “Pas op voor haar vader, die is heel streng”. Daar zat je dan. Ik had me goed voorbereid. Blijf alert en luister goed. De eerste vragen gaan toch over school en wat wil je later worden. Toen ik binnen kwam kneep die vader mijn hand stijf. Beleeft ging ik naast mijn vriendinnetje zitten en de eerste vraag werd gesteld: “En ben je voor de komst van neutronenbom, of ben je tegen?” Daar zat ik dan met mijn goede gedrag. Als ik zeg dat ik tegen ben. Kan ik wel of geen preek verwachten. Aarzelend zei ik dat ik voor was en die strenge vader antwoordde: “Goed zo….. ik ben ook voor”.Zelden was ik zo opgelucht als toen.
Maar ik ging steeds meer om met mensen die juist tegen was. Ik maakte kennis met Pink Floyd. Toen werd mij al verteld dat Pink Floyd zeker tegen de komst van atoombommen zijn. Dus werd de discussie in die tijd steeds lastiger. Blijf je bij je standpunt of verander je. Mijn wiskunde leraar adviseerde mij de film The Day After te zien, dan krijg je toch een hele andere mening over neutronenbommen. Ik heb de film zeker gezien. Het maakte je als puber wel onzeker voor de toekomst. In 1984 moest ik voor militaire dienstkeuring. Buiten stonden van die studenten pamfletten uit te delen. Wordt geen soldaat. Ik werd goedgekeurd, echter vrijgesteld voor dienst. In die tijd werd toch gevraagd, waarom je niet in dienst was geweest. Net of dat een bepaalde status met zich mee bracht. Je wordt pas een kerel als je dienstplicht vervuld. Ik zei toen als grap Reagen en Gorbatsjov hebben in IJsland een akkoord bereikt dat ik niet in dienst zou gaan, anders was er geen reden meer voor koude oorlog.
Hollywood en muzikanten raakten eveneens geïnspireerd door de koude oorlog. Films van die tijd hadden standaard de communisten als vijand. Sting kwam met Russians en Frankie Goes To Hollywood gooide de presidenten in de boksring tijdens hun videoclip Two Tribes. Maar ineens kwam Gorbatsjov in 1985 opzetten en er werd een andere koers gevaren. In de zomer van 1986 kwam Engeland met een animatiefilm uit: When The Wind Blows.
Enkele artiesten verleenden hun medewerking aan de muikale ondersteuning van deze tekenfilm. David Bowie zong de titeltrack When The Wind Blows en op kant twee van de lp nam Roger Waters de leiding. Ik weet nog dat ik deze lp kocht en ik alleen maar kant 2 draaide. De gehele kant kent in feite maar twee aardige nummers. De openingsnummer Towers Of Faith, die volgens mijn beleving niet in de film zelf werd gebruikt en het laatste nummer Folded Flags. Dat nummer werd bij de aftiteling gebruikt. Ik denk dat het ergens in 1987 is geweest dat ik de videofilm huurde. Ik moest natuurlijk ook de film zien. Ik vond het destijds een slechte film. Ik moest het zien, ik heb de film met moeite afgezien. Maar ja de muziek was belangrijk voor mij.
In het begin lette ik niet eens zo zeer op de teksten, althans niet echt op de inhoud ervan. Ik vond de twee nummers van Roger Waters erg goed en zong het regelmatig. Vooral in het eerste nummer Towers Of Faith is toch wel weer typisch Roger Waters stijl. Claire Tory werd eveneens ingezet en die kende we nog van The Great Gig In The Sky. Langzaam was ik om. De neutronen bommen moesten maar niet naar Nederland komen. De paus was druk bezig om een einde te maken aan de Poolse en Russische communisme en Reagan ging naar Berlijn en riep in 1988 aan Gorbatsjov: "Tear Down The Wall." Zou Reagan royalty’s aan Pink Floyd moeten betalen voor het lenen van deze tekst? Gorbatsjov luisterde en een jaar later viel de Berlijnse muur en weer een jaar later kwam Roger Waters in actie om The Wall voor een paar dagen weer op te bouwen. De koude oorlog was ten einde. Een angstige tijd. Met vraagstukken voor of tegen? Doorgaans levert het vaak wel mooie liedjes op. Dus eigenlijk was die koude oorlog nog zo slecht niet.
Terwijl Roger zijn uiterste best deed om als grote pacifist de wereld te bekeren, was het intern bij Pink Floyd echte oorlog. Deze oorlog sloeg nog harder aan toen David Gilmour besloot om met de naam Pink Floyd verder te gaan. Dat in 2005 de vrede voor 1 dag werd getekend was een mooi gebaar. Ik denk alleen dat het eerder had gemoeten. De koude oorlog liep parallel met de oorlog binnen Pink Floyd. De echte wind zal waarschijnlijk nooit meer razen al hoop ik het wel.
Roger probeert steeds wraak te nemen. Nu toert hij erop los om de wereld te laten zien, wie de echte Pink Floyd is. In 1987 scheld Roger nog op Sylvester Stalone. “The Tide is Turning Sylvester”. Nu breng ik een serenade aan Roger: “Roger de koude oorlog is voorbij, stop met herhalingen”. Componeer een concept album over de liefde, we zijn er aan toe.
P.s. Op het forum staan nu de vertaling van enkele When The Wind Blows nummers. Je kan je daar gratis aanmelden.
Mecky, 8 februari 2010