klik op een van de namen voor alles over de (ex)leden zelf
(p) Floydian Theo 2004-2006
KEEP TALKING - JUNI 2006
Reacties op deze bijdrage kan je lezen/toevoegen via het forum door deze link te gebruiken. Let wel, je moet een gratis account aanmaken om te kunnen reageren.
Titel: En nu ga ik voor het eerst naar een festival
En nu ga ik voor het eerst naar een festival.
En ik heb iets tegen festivals.
Ik weet niet wat het is, maar ik haat ze. Ik voel me ook zeer geprezen en gelukkig dat ik nooit Pinkpop heb bezocht.
Telkens kijk ik ff op Pinksteren en ik erger me mateloos aan het gepiel van die typische VPRO bandjes. Als ik kijk naar de namen die er in het verleden hebben opgetreden zijn er toch wel wat bands doorgebroken na een optreden bij Pinkpop. Kennelijk is het toch ergens goed voor. Ik heb zelfs op zolder nog een cassette bandje liggen met Nena en Men At Work erop. Ik moet dat waarschijnlijk erg mooi hebben gevonden. Maar ik blijf er een hekel aan hebben.
En nu ga ik voor het eerst naar een festival.
Nu heb ik een reden. Roger treed op en tja daar wil ik bij zijn.
In 1989 ging ik naar het Goffertpark om Pink Floyd te zien. Ik heb iets tegen dit park. Toen ik er aan kwam, net op tijd, begonnen de heren al met Shine On You Crazy Diamond. De zon scheen pal op het podium. Ik zag niks van de mooie videoclip Signs Of Life. Onder de concertgangers zaten vele bekende van mij. Die vonden het leuk zo’n groot veld. Tijdens een concert van The Rolling Stones lagen we allemaal op het veld van Gofferpark. Languit te wachten en maar wachten en wachten. De verveling slaat bij mij dan snel toe, totdat iemand tegen me zei:
“Heerlijk dit, zo’n heerlijk festival gevoel”. Verbaasd draaide ik me om en zei: “Pardon?”
“Wat is nu dan een festival gevoel?” Ze zei: “Nou het lijkt wel Woodstock”.
Nou dacht ik, ook een verkeerde documentaire gezien. Als ik om me heen kijk, zie ik vooral mensen dronken worden en vooral stoned. De fun ontgaat me dan volkomen. Zodra het optreden begint dan zijn ze volledig van de wereld. Blijf dan thuis denk ik en drink je daar van de wereld. De volgende dag vraag je: “Hoe was het?” het enige wat ik dan hoor is: “Ja cool man”. Vervolgens stel ik de tweede vraag: “Welke nummers speelden ze dan?”. Dan kijken ze je diep aan en hoor je alleen maar: “uuuhh, ja uuhhh, het was vet cool man, weet je”.
En nu ga ik voor het eerst naar een festival.
Kan ik dit wel aan?
Ik vond het heerlijk dat ik Pink Floyd zag zonder voorprogramma. Geen andere muziek, dan alleen Pink Floyd. Op zo’n dag wil ik gewoon alleen maar Pink Floyd horen.
Ik maakte het dus een keer mee dat ik een concert van Pink Floyd had beleeft en terugreis iemand Tina Turner opzette. Nu heb ik helemaal niks tegen haar en ik heb haar zelfs live gezien en er van genoten. Maar toen had ik de neiging om het cassettebandje er uit te halen, raam open en weg ermee. Of ik een klap in me gezicht kreeg. Ik had zoiets ook meegemaakt na een concert van Toto. Na afloop nog ergens heen op stap. Traden de Havenzangers op. Weer die dreun voor je smoel. Omdraaien en wegwezen. Einde avond.
Ik kan het niet. Je hoort fantastische muziek en dan komt er een bandje erna, die alles kapot kan maken.
En nu ga ik voor het eerst naar een festival.
Ik had dat gevoel tijdens live aid. Ik genoot van artiesten als U2, Status Quo, Queen en Mick Jagger. Maar had weer moeite met Duran Duran, Adam Ant en Simple Minds.
Maar zoiets hoort bij een festival. Live Aid was leuker omdat Pink Floyd er niet was. Nu Was live8 afzien. U2, Robbie Williams en The Who was leuk, maar de hele dag en avond zat je te wachten op Pink Floyd. Daarna heb ik Paul McCartney niet gezien. En toch hou ik van alle soorten muziek. Ik kan van Madonna tot aan Henk Wijngaard genieten. Maar zodra Pink Floyd in de omgeving is, valt alle muziek af. Dan vind ik de rest bagger en sluit ik me van die muziek af. Als een paard met oogkleppen op. Al lopend naar zijn doel. Mijn doel. Pink Floyd!
En nu ga ik voor het eerst naar een festival.
Arrow organiseerde in 2003 de eerste en ik twijfelde, maar ik durfde het niet aan. De line up van 2004 was ook aardig, maar ik durfde het niet. Net als in 2005. Kansas was een band die ik perse wilde zien, maar ik las zonder Livgren. Dus maar niet. Maar nu moet ik en ik zie er zo tegen op. Ik heb zin in Roger, Riverside en Porcupine Tree. Maar hoe worstel ik me door de rest heen? Het eeuwige wachten, wachten en nog eens wachten.
En nu ga ik voor het eerst naar een festival.
Ik hoop zo dat het meevalt. Als het regent zal ik weer moeten toezien hoe oude jongens door de modder glijden. Want zoiets was op Woodstock, dus moeten we het hier ook doen. Hoe vaak moet ik over smoor bezopen personen heen lopen en de geur van wiet ruiken. Af en toe is het een straf om fan te zijn.
Zodra de poorten open gaan rennen om vooraan te komen. Je ziet het bij de film The Wall. Het is iets waar Roger zelf ook zo’n hekel aan heeft (had). Roger noemde zulke stadions en festivalterreinen Tupperware party’s. Volgens hem gaat het niet om de muziek, maar meer om bij elkaar zijn.
En nu ga ik voor het eerst naar een festival.
Om te genieten van de muziek. En ach als ik me daar op focus lukt het wel. Nu maar hopen op mooi weer. Niet te warm graag. Ik ben de hitte van The Wall concert in Berlijn nog niet vergeten. Destijds deden we er 6 uur over om over al die Duitsers heen te stappen. Gelukkig is het nog niet uitverkocht, zodat er wat ruimte over is. Riverside trapt af. Daarna ga ik me niet druk maken om Ray Davies, DIO en Pavlow nog wat.
Tot die tijd zoeken naar televisie voor voetbal. En dan maar lang wachten op Roger. Ik hoop dat dit de allerlaatste keer is dat ik Roger live zie. Want als Roger weer begint met zijn Tupperware party’s en Dave in Polen voor 100.000 mensen gaat spelen. Dan maak ik me klaar voor de grootste show en hoef ik nooit meer die festivals af te lopen.
En nu ga ik voor het eerst naar een festival.
Mecky, 1 juni 2006