klik op een van de namen voor alles over de (ex)leden zelf
(p) Floydian Theo 2004-2006
KEEP TALKING - APRIL 2006
Titel: Bootlegs
Na mijn eerste Pink Floyd concert in 1988, wist ik het zeker. Ik was definitief Pink Floyd fan.
Vrij snel daarna ging ik op vakantie naar Cattolica. Ergens aan de Italiaans kust, net iets onder Rimmini. Daar kwam ik voor het eerst in aanraking met het fenomeen Bootlegs.
Ik wandelde daar een muziekzaak binnen en keek onder de P van Pink Floyd.
Daar stonden lp’s die ik van Pink Floyd niet kende. Live stond erop.
“Live
in Torino” en “Live eclipse”.
Ik werd gek van al die live aanbiedingen, omdat Pink Floyd toen nog geen live materiaal had uitgebracht moest ik er wel vanuit gaan dat het om legale versies gingen. Ja wist ik veel.
Maar de lp’s waren in plastic verpakt en ik vroeg in het Engels aan de verkoper: “Can I listen to it?”. En je hoorde de Italiaan zeggen: “No capito”.
En de pick-up werkte niet volgens hem. Op dat moment had ik geen geld bij me, dus verliet ik de zaak. Maar de hele vakantie liep ik dagelijks langs die muziekzaakje. Op mijn laatste vakantiedag besloot ik het maar te kopen.
Toen ik thuis kwam sloeg mijn vreugde snel om. Wat een slechte kwaliteit.
Een forse miskoop. Het ging dus om bootlegs. Lp’s of cd’s die meestal met een simpele cassette recorder live opname’s maakten van concerten. Er zijn bootlegs die van betere kwaliteit zijn en dus ook met betere apparatuur zijn opgenomen.
In datzelfde jaar ontdekte ik de platenbeurzen. Dus ook daar nam ik een kijkje.
Daar stonden nog meer bootlegs. En als Stones en Pink Floyd fan, besteedde ik veel te veel geld aan al die bootlegs. Maar ik was fan, dus moest ik de cd’s hebben.
En soms kwam je met bootlegs thuis, die redelijk goed van kwaliteit waren.
Zo ben ik nog altijd blij met de cd “Bytes Of A Talisman” een concert van 3 oktober 1971 te Londen, met o.a. nummers als Embryo, Green Is The Colour, Careful With That Axe Eugene, If, One Of These Days en Echoes. Het is de enige bootleg die ik met plezier draai. De rest draai ik amper tot nooit.
Maar goed, ik koop ze nu nooit meer en ben er ook niet meer naar op zoek.
En toch beleef ik altijd een fijne en bijzondere herinneringen aan het fenomeen bootlegs.
Zo zal ik nooit vergeten een situatie waarvan ik spontaan kippenvel van kreeg.
Op een platenbeurs in de Martinihal te Groningen zocht ik uiteraard weer onder de letter P.
Ik keek onder lp’s en trof een lp aan. Ik weet de titel niet meer uit mijn hoofd.
Maar het ging om een concert opname’s van Ahoy in 1970. Er stonden voor zover ik weet slecht 3 nummers op. Kant 1 Atom Heart Mother en op de andere kant Green Is The Colour en Fat Old Sun. Althans als mijn geheugen klopt. Ik bekeek het lp en vroeg aan de standhouder: “Wat kost het?” Zonder blikken of blozen riep hij “400 gulden”.
Nou het plezier was meteen weg en propte ik de lp er weer tussen en dacht steeds: “400 gulden, die is gek”. Van de letter P ging ik een stapje opzij naar de letter R.
Even kijken wat The Rolling Stones aan bootlegs hadden liggen.
Ineens dringt er een man naast me. Hij duwde me opzij en even dacht ik: “Nou zeg, kan het wat rustiger”. Hij zei niet eens sorry of wat dan ook. Brutalen hebben de helft van de wereld, dacht ik toen. Maar ik wierp een blik opzij en zag ik dat hij ergens tussen de 40 en 45 jaar moest zijn.
Ik zag dat hij dezelfde lp pakte van 400 gulden. Maar ik zag ook dat hij zichtbaar ontdaan raakte.Dit bleef mijn aandacht trekken en volgde stiekem het hele ritueel.
Het leek wel of hij stond te janken van geluk.
Ik merkte op: “Die lp is vrij duur hoor”. Hij keek me met zijn “Watering Eyes” aan
en zei heel rustig: “Nooit duur genoeg”. Vervolgens vroeg hij de standhouder dezelfde vraag die ik 5 minuten geleden ook stelde.
Zonder blikken en blozen zei de man: “450 gulden”. Ik dacht: “Wat een oplichter”.
Maar de man naast mij, pakte zonder enige probleem zijn portemonnee en haalde daar enorme “snippen” uit en betaalde zo contant. Ik kon het niet laten en merkte op. “Je bent gek”.
Hij zei toen: “Ja zal best, maar deze zocht ik al heel lang”. Ik zei: “Dat soort opname’s zijn niet om aan te horen”. Waarop hij zei: “Ook al kost hij meer dan 1000 gulden, voor mij is het waardevol”. Nieuwsgierig vroeg ik: “Dat mag je me uitleggen?”
Toen vertelde hij mij een verhaal waarvan ik spontaan kippenvel kreeg.
Hij zei: “Ik was samen met mijn vriendin bij dat concert aanwezig. Daar leerde ik haar kennen en kreeg ik van haar mijn eerste zoen. Later trouwde ik met haar en ze is vorige jaar aan kanker overleden”. Hij vervolgde: “Tijdens Atom Heart Mother beleefde ik mijn mooiste momenten van mijn leven. Nu kan ik er naar luisteren en mijn dierbare momenten voor altijd herinneren”.
Hij keek me aan en zei: “Snap je het”. Stotterend zei ik: “Uuuh ja ja”. En had een knal rood hoofd, schaamde ik me nu? Of was ik ineens in verlegenheid geslagen?
Hij liep met de lp onder zijn arm weg en zei niet eens: “Tot ziens” of wat dan ook.
Verbaasd bleef ik staan kijken, waarschijnlijk 5 minuten lang met mijn mond open, dat je zo een dikke aardappel naar binnen kon gooien.
Ik keek de standhouder aan en ik walgde van het feit dat hij zonder blikken en blozen zijn geld in zijn te grote portemonnee stopte.
Ik bleef veel te lang verbaasd staan kijken.
Een tevreden klant en een dik tevreden standhouder. Maar iets binnen in mij zei steeds.
Dit is niet eerlijk. 450 gulden voor slecht kwaliteit.
Ik kon het me niet voorstellen, want voor mij was het eerste Pink Floyd concert ook een mijlpaal en ik heb 2 cassette bandjes van dat concert, maar ik kan er niet naar luisteren.
Ik hoor steeds het gegil van fans en het gepraat er doorheen.
En bleef ik die man met die ene lp volgen, totdat ik hem uit het oog raakte.
Het zorgde ervoor dat ik stopte met het aanschaffen van bootlegs. Goedkope opname’s en veel geld verdienen, onder het motto uniek materiaal. Nu kan je bootlegs via internet zo downloaden, maar op 1 of andere manier heb ik het nog steeds niet ondernomen.
Maar een mooie herinnering blijft het wel.
Mecky, 9 april 2006