Biografie David Gilmour

David Jon Gilmour, geboren op 6 maart 1946, in Cambridge (England), groeide op in Grantchester Meadows. Na het doorlopen van de middelbare school ging  David studeren aan de Cambridge's College of Arts and Technology samen met zijn vriend Roger 'Syd' Barrett.

In 1963, vormde David en enkele vrienden de band  Joker’s Wild  waarmee hij ongeveer een jaar later een album met 5 nummers opnam. Hiervan zijn maar 100 exemplaren geperst, die allemaal naar vrienden van de band gingen. Joker's Wild veranderde hun naam in 1967 in de Flowers. In dat zelfde jaar viel de Flowers uit elkaar en  Dave vormde de band Bullitt. Doch, begin 1968 had Dave het wel gezien met Bullitt en was op zoek naar een nieuwe uitdaging . Dit was het moment dat Dave de band Pink Floyd zou gaan versterken, die mede opgericht was door zijn vriend Syd Barrett, die op dat moment al behoorlijk ziek begon te worden door zijn drugsgebruik. Kort nadat Gilmour bij Pink Floyd speelde, verliet Barrett de band. Vanaf die tijd is Dave Gilmour officieel bandlid van Pink Floyd.

Pink Floyd's eerste album met Dave als hun gitarist was "A Saucerful of Secrets" , uitgebracht op 29 juni 1968. De volgende jaren volgen meer albums (lees hiervoor de Pink Floyd biografie), waarbij Pink Floyd zoekende was naar de juiste sound die bij de band hoorde. Meddle (1972) was het eerste album waarbij alle vier de bandleden zich konden vinden in dé sound die bij hun hoorde. De grote doorbraak bij het grote publiek was echter het in 1973 uitgebrachte album Darkside of the Moon, die tot de klassiekers onder de popmuziek behoort, gevolgd door o.a. de klassiekers Wish you Were Here (1975) en The Wall (1979).

Over The Wall zegt David in 1984: "I [didn't] feel the pressure of a wall between me and my audience; I [didn't] ever think there [was] something there that [didn't] get through to the audience."

Tussendoor, in 1978, verscheen David’s eerste solo-album, getiteld “David Gilmour” en in 1984, bracht hij zijn tweede solo-album uit, getiteld "About Face." Op dit album staat o.a. de song Murder, dat doelt op de moordernaar van John Lennon, waarin Dave zijn spijt betuigd en zijn woede over de moord op John Lennon.

In 1985 verliet Roger Waters officieel Pink Floyd, waarbij hij meende de naam Pink Floyd met zich mee te nemen, maar na veel getouwtrek verloor hij het recht hiertoe en bestond de band officieel nog uit David Gilmour en Nick Mason, want Richard Wright was reeds voordien door Roger ontslagen uit de band. Het duurde tot 1987 eer het volgende Pink Floyd album uitkwam, de eerste onder het leiderschap van Dave, getiteld A Momentary Lapse of Reason. “More focus on the music, restore the balance," was het commentaar van Gilmour na het uitkomen  hiervan.

In de lente van 1994, volgde het laatste studio-album van Pink Floyd, met de officiele terugkeer van Richard Wright als bandlid, getiteld The Divison Bell. "This album feels like a good start. It feels like there's better things to come," zei Gilmour in september van dat jaar.

Na de The Division Bell Tour is er helaas niets nieuws meer gebeurd rond Pink Floyd en na de eeuwwisseling heeft Dave zich meer gericht op solo-optredens in kleinere zalen, zoals het Meltdown Concert in juni 2001 te London en in januari 2002 gevolgd door nog 3 concerten in London en in Parijs.

 In 2003 is hij door de Engelse koningin onderscheiden met het zgn. CBE onderscheiding, voor zijn gehele bijdrage aan de popmuziek. Zijn commentaar hierop:” I suspect that if she has listened to Pink Floyd it has been one of her children or grandchildren playing it and she is more likely to be the one to say 'turn it off', but I do not know her taste in music."

In 2005 haalt Bob Geldof hem over om samen mét Roger Waters, Nick Mason en Rick Wright op Live8 op te treden als Pink Floyd.

Op zijn 60e verjaardag, op 6 maart 2006, komt zijn lang verwachte album On An Island uit, gevolgd door een korte promotie tour door Europa (waaronder ook 2 avonden in de Heineken Music Hall te Amsterdam) en Noord Amerika.